บทที่ 148 คุณได้ยากร่อนเนื้อมาจากไหนกันแน่?

ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ งั้น กว่าจะสืบทอดมาถึงรุ่นนี้ ก็น่าจะสืบทอดกันมามากกว่าสิบรุ่น ดูเหมือนว่า ถ้าอยากรู้ตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนั้น คงต้องลองหาว่า ผู้สืบทอดตระกูลหมอเซียนรุ่นนี้คือใคร

เซี่ยเชียนเกอมองเหลิ่งเยว่ที่อยู่ตรงหน้าของตนเอง เธอไม่อยากแสดงละครกับเหลิ่งเยว่อีกต่อไป เธอยื่นมือออกมา ก่อนจะหยิบเครื่องดักฟังที่หูของเหลิ่งเยว่ออก แล้วพูดกับเครื่องดักฟังว่า : "คุณฉลาดมาก แต่ฉันก็ไม่ได้ฉลาดน้อยไปกว่าคุณ"

"ครั้งนี้ ไม่ได้เจอคุณเป็นตัวเป็นตน ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้า ฉันจะเจอตัวคุณให้ได้แน่นอน อ้อ แล้วก็ ฉันไม่รู้ว่านางผู้หญิงขี้เหร่นี้เกี่ยวข้องยังไงกับคุณ แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกคุณก็คือ ยัยนี่โคตรจะไร้ประโยชน์"

"ครั้งหน้า ถ้าคุณยังอยากใช้คนอื่นมาแทนตัวคุณอีกล่ะก็ ช่วยหาคนที่มันหน้าตาดีกว่านี้หน่อยนะ ถ้าหาคนที่หน้าตาทุเรศมาแทนตัวคุณแบบนี้อีก ฉันได้คลื่นไส้จนอ้วกแน่"

เซี่ยเชียนเกอพูดจบ ก็ทิ้งเครื่องดักฟังนั้นไป

หญิงปริศนาฝั่งปลายสาย ได้ยินเสียง "ปี้ด" ก่อนที่เสียงทุกอย่าง จะโดนตัดออกไป

เธอดูถูกเซี่ยเชียนเกอเกินไปแล้ว

ทักษะการสังเกตของเธอนี่มัน ละเอียดอ่อนจริงๆ

ตอนนี้เธอรอคอยวันที่จะได้เจอกับเซี่ยเชียนเกอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ถ้าเธอได้เจอเซี่ยเชียนเกอในร่างศพ ก็คงจะดีไม่น้อย

......

บนดาดฟ้า

เหลิ่งเยว่สูดหายใจเข้าออกอย่างหงุดหงิดเพราะคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ เธอถามขึ้นว่า : "คุณรู้ตั้งแต่แรก ว่าฉันคือตัวปลอม?"

"แล้วคุณคิดว่า คุณแสดงได้ดีมากงั้นเหรอ? ถึงแม้ฉันจะไม่เคยเจอผู้หญิงคนนั้น แต่ถ้าถึงขึ้นที่เย่หยิ่งพูดชม พอนึกแล้ว น่าจะเป็นศัตรูที่สู้ด้วยยาก แต่คุณ ถึงแม้จะแสดงได้ดีมากในตอนแรก แต่โดนฉันหลอกถามไม่กี่คำถาม ก็เริ่มร้อนตัวแล้ว"

"ก็รู้เลยว่า คุณมันก็แค่ของเก๊ อีกอย่าง ฉันแยกแยะเสียงของคนได้ ถึงแม้คุณจะทำเสียงเหมือนผู้หญิงคนนั้นมาก แต่ฉันก็ฟังออก เสียงของคุณกับยัยนั่นไม่เหมือนกัน"

"แล้วสิ่งสำคัญที่สุด ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงที่แอบฟังฉันกับคุณอยู่หลังโทรศัพท์ น่าจะสวยมาก ส่วนคุณ......" เซี่ยเชียนเกอจิ๊ปาก : "ขี้เหร่แล้วก็ทุเรศสิ้นดี"

"เซี่ยเชียนเกอ!"

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกมาจับมือของเหลิ่งเยว่ที่กำลังจะฟาดลงมานั้นเอาไว้ : "คุณอย่ามาลองดีกับความอดทนของฉัน เพราะถ้าขัดใจฉัน ผลที่ตามมาคงไม่มีอะไรที่ดีกับคุณ กลับไปบอกผู้หญิงคนนั้นนะ ว่าฉันเซี่ยเชียนเกอไม่ใช่ศัตรูที่พวกคุณจะสู้ได้ ถ้าหล่อนกล้าแตะต้องฝู้อวี้สิง ไม่ว่าหล่อนจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามล่าให้หมดทุกที่ ฉันจะใช้ม้าห้าตัวฉีกร่างหล่อนไปคนละทิศละทาง! คุณไสหัวไปซะ เดี๋ยวนี้"

เซี่ยเชียนเกอสะบัดเหลิ่งเยว่จนล้มลงพื้น เหลิ่งเยว่จ้องเซี่ยเชียนเกออย่างโหดอำมหิต : "ถ้าคุณรู้ว่าฉันเป็นตัวปลอมตั้งแต่แรก งั้นสิ่งที่คุณคุยกับฉันเมื่อกี้ คือคำโกหกทั้งหมดเลยงั้นเหรอ?"

เธอความจำไม่ค่อยดีมาตลอด ดังนั้น คำนั้นของเหลิ่งเยว่คือ?

"คำไหน?"

"ยากร่อนเนื้อ คุณได้มันจากไหนกันแน่?"

เซี่ยเชียนเกอพูดพร้อมกับหัวเราะ : "ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันซื้อมา แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าฉันซื้อมาจากใคร คุณก็ให้ยัยนั่นที่อยู่เบื้องหลังคุณมาเจอฉัน เดี๋ยวฉันจะบอกยัยนั่นเอง ว่าคนที่ขายยากร่อนเนื้อให้ฉัน คือใคร"

เหลิ่งเยว่หลุบตาลง จากนั้นไม่นาน ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากชั้นดาดฟ้า

การปรากฏตัวของยากร่อนเนื้อ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่า เขาก็ปรากฏตัวด้วยใช่ไหม?

เพราะว่า ตอนนั้นที่เธอออกจากตระกูลหมอเซียน แล้วคอยตามผู้หญิงคนนั้น ยากร่อนเนื้อ มีเพียงเขาที่ทำมันออกมาได้

นี่ก็ผ่านมาหลายปีมากแล้ว ไม่รู้ว่า เขายังสบายดีอยู่หรือเปล่า?

......

หลังจากที่จัดการเหลิ่งเยว่เสร็จ เซี่ยเชียนเกอก็กลับไปทานข้าวที่ห้องวีไอพีที่จองเอาไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผู้กำกับมองเซี่ยเชียนเกอที่ไปเข้าห้องน้ำครึ่งชั่วโมง ก็พูดกับเซี่ยเชียนเกออย่างขยะแขยงว่า : "เชียนเกอ ถ้าคุณยังไม่กลับมาอีก ผมเกือบจะคิดว่าคุณตกโถส้วมไปแล้ว"

"คุณรีบมานั่งทานข้าวเลย!"

เซี่ยเชียนเกอตอบตกลง เธอเดินไปนั่งลงตรงที่นั่งว่าง แล้วทานข้าวเงียบๆ

หลังจากที่ทานเสร็จ เซี่ยเชียนเกอก็บอกลาทีมงานของกองถ่าย

เธอเพิ่งจะขึ้นรถ ยังไม่ทันที่จะได้ออกจากที่นั่น โจงฉิงก็ถูกคนเดินพยุงเลื้อยไปมาออกมาจากด้านใน ผู้กำกับที่เห็นว่าเซี่ยเชียนเกอยังไม่กลับ เขาจึงรีบลากโจงฉิงมาหาเซี่ยเชียนเกอ : "เชียนเกอ คุณส่งโจงฉิงกลับบ้านด้วยสิ คุณผ่านทางพอดี"

เธอรู้สึกว่า เธอและโจงฉิงไม่ได้กลับบ้านทางเดียวกันนะ

เซี่ยเชียนเกอยังไม่ทันได้ตอบตกลง ผู้กำกับก็ฉวยโอกาศยัดโจงฉิงเข้าในรถของเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วหลังจากที่ได้กลิ่นเหล้าจากตัวของโจงฉิง จากนั้นก็ปิดประตูรถ แล้วพูดกับเจ้าสาม : "ไปส่งโจงฉิงก่อน"

"ที่อยู่ล่ะครับ?"