บทที่ 147 ดูเหมือนเธอเก่งมากแล้ว?

"กรรมตามทัน"

เซี่ยเชียนเกอดื่มน้ำอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืน ไม่คิดจะคุยเรื่องนี้กับผู้กำกับอีก เธอมองดูเวลาแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับผู้กำกับว่า : "คืนนี้ ฉันขอเลี้ยงข้าวทุกคน ตอนสองทุ่ม ที่โรงแรมแจ่มใส โจงฉิงจะได้สนิทกับคนในกองถ่ายมากขึ้น แล้วเจอกันนะคะ"

พูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็หันหลังแล้วเดินจากไป

ผู้กำกับกับรู้สึกแปลกกับเซี่ยเชียนเกอที่เป็นแบบนี้ พวกเขาลองนึกภาพดูเซี่ยเชียนเกอที่งกตระหนี่ จู่ๆ มาบอกว่าจะเลี้ยงข้าวพวกเขา พระอาทิตย์ คงจะขึ้นจากทิศตะวันตกแล้วแหละ

......

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง การถ่ายทำก็ดำเนินต่อ

โจงฉิงที่มีครูคอยชี้นำ เหมือนเปลี่ยนไปคนละคน ยังคงโดนสั่งคัตบ่อยๆ แต่ก็ดีกว่าก่อนหน้านี้

เวลาในการถ่ายทำผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม หลังจากที่ทีมงานเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็ไปโรงแรมแจ่มใสกับเซี่ยเชียนเกอพร้อมกัน

ระหว่างทาง เซี่ยเชียนเกอได้ส่งข้อความหาผู้หญิงคนนั้น : "ฉันไม่เคยชอบให้ใครมาข่มขู่ฉัน ถ้าคุณอยากเจอฉันจริงล่ะก็ ก็มาหาฉันที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแจ่มใส จำเอาไว้ว่า ฉันก็ไม่ชอบคนไม่ตรงเวลาเหมือนกัน ถ้าคุณไม่ปรากฏตัวภายในสองทุ่ม ฉันกับคุณก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาเจอกันอีก"

หลังจากที่ส่งข้อความเสร็จ เซี่ยเชียนเกอก็ได้โทรไปหาฝู้อวี้สิง บอกเขาว่า คืนนี้ที่กองมีทานข้าวด้วยกัน เธออาจจะกลับบ้านดึกหน่อย แล้วบอกฝู้อวี้สิงว่าไม่ต้องมารับเธอด้วย

ตอนที่พวกเธอมาถึงโรงแรมแจ่มใสนั้น ก็เป็นเวลาสองทุ่มพอดี

เซี่ยเชียนเกอให้ผู้กำกับพาทีมงานไปห้องที่จองไว้ ส่วนเธอก็แกล้งทำเป็นจะไปเข้าห้องน้ำ พอพวกทีมงานไปตามผู้กำกับ เซี่ยเชียนเกอก็เข้าไปในลิฟต์ แล้วขึ้นไปชั้นดาดฟ้า

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอถึงนั้น มีผู้หญิงที่สวมเสื้อสีขาวยืนอยู่บนชั้นดาดฟ้า บนหน้าของเธอมีผ้าคลุมเอาไว้ ส่วนดวงตาคู่นั้นไม่ได้ถูกปิดเอาไว้ หญิงคนนั้นถือโทรศัพท์เอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "คุณมาสาย"

"ให้คุณรอฉัน ถือเป็นเกียรติของคุณ"

หญิงเสื้อขาวเผยสีหน้าที่เยาะเย้ยใต้ผ้าคลุม : "เป็นเกียรติ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? ทำไมฉันต้องรอคุณ?"

เซี่ยเชียนเกอถามกลับ : "แล้วคุณคิดว่า คุณเป็นใคร? ทำไมฉันต้องมาเจอคุณด้วย?"

ระหว่างที่เซี่ยเชียนเกอพูด เธอก็เดินเข้าไปใกล้หญิงเสื้อขาวคนนั้น ส่วนหญิงเสื้อขาวก็ยืนอยู่ข้างเธอนิ่งๆ แล้วจ้องตากับเซี่ยเชียนเกอโดยไม่กะพริบตา

รู้สึกแปลกๆ

เสียงก็แปลกๆ

ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่จับฝู้อวี้สิงไปวันนั้น

เธอคือตัวตายตัวแทน?

ถ้าผู้หญิงตรงหน้าของตัวเองคือตัวตายตัวแทน ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงคนนั้นคงหลบอยู่ในมุมมืดที่ไหนสักที่ แล้วคอยสังเกตทุกอย่างบนชั้นดาดฟ้า

น่าสนุกจริงๆ เธอชอบแสดงละครนักใช่ไหม? เดี๋ยวเธอจะช่วยแสดงกับเธอเอง

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไป ก่อนจะใช้แรงผลักหญิงเสื้อขาว ชนเข้ากับผนังอย่างง่ายดาย เธอเชิดคางของหญิงเสื้อขาวคนนั้นขึ้นด้วยท่าทางที่เหนือกว่า : "ฉันนึกว่าคุณจะแน่เสียอีก แต่คุณกลับอ่อนแอปวกเปียกแบบนี้เนี่ยนะ ที่คุณบอกว่าอยากเจอฉันในโทรศัพท์ ฉันก็มาแล้วนี่ไง คุณอยากเจอยังไง? หรือว่า จะให้ฉันเข้าใกล้คุณอีก ให้คุณได้เห็นหน้าของฉันชัดๆ ไปเลยเป็นไง?"

หญิงเสื้อขาวถูกเซี่ยเชียนเกอควบคุมตัวเอาไว้ เธออยากจะขยับตัวหนี แต่เซี่ยเชียนเกอไม่ให้โอกาสเธอได้ขยับ : "อยากเจอฉันนักไม่ใช่เหรอ? งั้นคุณก็มองสิ ฉันก็ให้คุณมองแ

ล้วนี่ไง คุณก็ควรให้ฉันเห็นหน้าคุณด้วยหรือเปล่า?"

เพิ่งพูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็ดึงผ้าคลุมบนหน้าหญิงเสื้อขาวออก

เป็นใบหน้าที่สวยไม่น้อย

แต่ปากใบนี้ของเซี่ยเชียนเกอ พูดอะไรที่มันดีๆ ไม่เป็น หลังจากที่มองหญิงเสื้อขาวแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็เผยสีหน้าที่ขยะแขยงพร้อมกับจิ๊ปาก : "ตอนแรกฉันก็สงสัยว่าคุณเอาผ้าคลุมหัวทำไม แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้ว เพราะคุณขี้เหร่ไง"

"ดูใบหน้าที่น่าเกลียดของคุณสิ ถ้าคุณไม่เอาผ้าคลุมหัว แล้วเดินออกไปจากที่นี่ จะมีคนตกใจสักกี่คนเนี่ย? แต่ค่อยยังชั่วที่ฉันใจกล้า เลยรู้สึกแค่ว่าคุณทุเรศจนมองไม่ได้ แล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันกลัว"

หญิงเสื้อขาวมองเซี่ยเชียนเกอด้วยใบหน้าที่โมโห : "เซี่ยเชียนเกอ แกตาบอดหรือไง? ฉันทุเรศตรงไหนไม่ทราบ?"

"คุณไม่มีส่วนไหนที่ไม่ทุเรศนะ"

"แก!"

หญิงเสื้อขาวอยากจะสู้กลับเซี่ยเชียนเกอ แต่ผู้หญิงฝั่งปลายสายห้ามเอาไว้ : "เหลิ่งเยว่ อย่าสู้กับเธอ ถามเรื่องที่ฉันอยากรู้"

เหลิ่งเยว่ได้ยินเสียงที่ดังขึ้นที่ข้างหูของตัวเอง เธอค่อยๆ สงบลง ไม่ได้เถียงกับเซี่ยเชียนเกอต่อ เธอมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง แล้วพูดเข้าประเด็น

"คุณรู้ไหม ว่าทำไมฉันถึงอยากเจอเคุณ?"

"ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องคุณสักหน่อย ฉันจะรู้ได้ยังไง?"

ปากของเซี่ยเชียนเกอนี่ทำไมวอนนักวอนหนา?