บทที่ 151 คนกลุ่มนี้เป็นเจ้าหนี้นี่เอง?

เนื่องจากอาการเมา โจงฉิงจึงถูกล็อกอยู่ในห้องโดยหญิงชราทันทีที่เธอกลับมา และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั่งเล่น ตอนนี้ เนื่องจากห้องนั่งเล่นมีเสียงดังเกินไป โจงฉิงจึงลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงุนงงแล้วเดินออกไป พอมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นพ่อของเธอล้มลงกับพื้นและมีเลือดท่วมตัว ส่วนย่าของเธอนั้นก็ร้องไห้อยู่ เธอจึงร้อนรนขึ้นมาทันที

"คุณย่า!"

โจงฉิง วิ่งไปอยู่ข้างหญิงชรา เธอยังคงร้องไห้แล้วมองไปที่พ่อโจงฉิง แล้วรีบโทรขอความช่วยเหลือ

หลังจากโทรเสร็จ โจงฉิงจึงสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์จากหญิงชรา แต่หญิงชราก็โยนความผิดทุกอย่างให้กับเซี่ยเชียนเกอ

"เหตุผลที่พ่อของเธอเป็นแบบนี้ ก็เพราะยัยนั่นสั่งให้ผู้ช่วยของหล่อนทำ เมื่อกี้พ่อของเธอถูกผู้ช่วยของยัยนั่นทุบตี ฉันก็เลยอยากจะเข้าไปช่วย แต่พวกเขาจะเอามีดแทงฉัน โชคดีที่ฉันหลบทัน ไม่อย่างนั้น คนที่โดนแทงก็คงเป็นฉัน ไม่ใช่พ่อของเธอ"

เจ้าสามและเซี่ยเชียนเกอ ต่างตกตะลึงกับคำพูดของย่าของโจงฉิง

ไม่ถูกนะ ก่อนที่หญิงชราคนนี้จะใส่ร้ายคนอื่น เธอโยนมีดที่อยู่ในมือตัวเองให้เจ้าสามก่อน แล้วค่อยเล่าเรื่องโกหกดีกว่าไหม?

หลังจากฟังคำพูดของย่าตัวเอง โจงฉิงก็เหลือบมองพ่อโจงฉิงที่นอนอยู่บนพื้นแล้วดูมีดในมือของคุณย่า เธอเหมือนเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเธอเข้าใจมาตลอดว่าปู่กับย่าของเธอเป็นคนแบบไหน เพราะฉะนั้น สิ่งที่ย่าของเธอพูดเมื่อกี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง

โจงฉิงพูดปกป้องเซี่ยเชียนเกอและเจ้าสาม "คุณย่า เชียนเกอและผู้ช่วยของเชียนเกอไม่ใช่คนแบบนั้น พวกเขาจะไม่ทำร้ายพ่อโดยไม่มีเหตุผล อีกอย่าง คุณย่ายังถือมีดอยู่ในมือ แล้วทำไมพูดใส่ร้ายคนอื่นอีกล่ะ?"

เมื่อย่าของโจงฉิงเห็นว่าโจงฉิงไม่เชื่อตัวเอง แต่กลับช่วยแก้ตัวแทนเซี่ยเชียนเกอกับผู้ช่วยของเซี่ยเชียนเกอ เธอจึงตบโจงฉิงด้วยความโกรธ"ยัยเด็กโง่ แกรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ตอนนี้พ่อของแกถูกแทง แกไม่ช่วยพ่อแกเรียกร้องค่ารักษาไม่พอ แถมยังช่วยเซี่ยเชียนเกอแก้ตัวอีกเหรอ? โจงฉิง แกนี่ไร้หัวใจจริงๆ! ฉันเคยบอกแล้ว เลี้ยงลูกสาวไว้มันพึ่งพาไม่ได้ ดูจากตอนนี้แล้ว มันเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆแกนี่พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย"

เมื่อโจงฉิงถูกย่าของตัวเองต่อว่าแบบนี้ ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีดำแดง เธอก้มหน้าลงด้วยความประหม่า ไม่กล้าสบตาเซี่ยเชียนเกอเธอไม่อยากให้หล่อนรู้เรื่องครอบครัวของตัวเอง แต่สุดท้ายแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็รู้อยู่ดี

ในอนาคต เธอจะเผชิญหน้ากับหล่อนยังไง?

"ว้าว คืนนี้ทำไมตระกูลโจงคึกคักจังเลย? ดูเหมือนว่า เราคงมาผิดเวลาสินะ?"

ผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่สวมแว่นกันแดดสีดำและสร้อยคอทองคำขนาดใหญ่ไว้ เดินเข้ามาในบ้าน ดูจากท่าทางของพวกเขา ก็รู้แล้วว่าเป็นพวกอันธพาล

ผู้ชายที่เป็นหัวหน้ายังคงเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ในปาก

หน้าตาที่เจ้าเล่ห์ของเขา จ้องไปยังโจงต้าไห่ที่นอนอยู่บนพื้น: "พี่ต้าไห่ของเราถูกใครแทงเหรอ?เลือดถึงไหลออกมาเต็มตัวขนาดนี้?"

หลังจากที่อันธพาลพูดจบ เขาก็เหลือบมองที่เจ้าสามโดยไม่รู้ตัว "แกเป็นคนแทงพี่ต้าไห่เหรอ?"

เจ้าสาม: "......"

เขาดูเหมือนคนโง่หรือไม่?

เจ้าสามมองไปที่อันธพาลอย่างไร้อารมณ์ อันธพาลเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าสาม เขาเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเจ้าสามแล้วเป่าหมากฝรั่งใส่เขา: "พี่ต้าไห่เป็นหนี้ฉันสองแสน ตอนนี้แกแทงเขาจนสภาพเป็นแบบนี้ ทำให้ฉันไม่สามารถทวงหนี้ได้ หรือแกจะใช้หนี้แทนเขา?"

ที่แท้ คนกลุ่มนี้คือเจ้าหนี้เหรอ?

ครอบครัวของโจงฉิงมันช่างวุ่นวายจริงๆ คุณย่าเป็นบ้า พ่อก็ติดพนัน

ดูท่าแล้ว โจงฉิงก็ไม่น่าเป็นคนดีอะไร?

ในอนาคตคุณนายอยู่ห่างจากโจงฉิงไว้ดีกว่า

เจ้าสามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "โจงต้าไห่นี้แม่ของเขาเป็นคนแทง ไม่เกี่ยวอะไรผม คุณอยากทวงหนี้ ก็ไปทวงที่แม่เขาสิ ไม่ก็ทวงที่เขาง่ายๆก็คืออย่ามาหาผม ผมกับคุณหนูแค่แวะมาส่งลูกสาวของเขาเฉยๆ ตอนนี้หมดธุระแล้ว เราก็ควรไปแล้ว ถ้าคุณจะทวงหนี้ต่อ? เชิญตามสบาย"

หลังจากที่เจ้าสามพูดจบโดยไม่ให้โอกาสอันธพาลพูด เขาก็เดินไปหาเซี่ยเชียนเกอ "คุณหนู เราควรกลับบ้านได้แล้วครับ"

ออกมานานขนาดนี้ ควรกลับแล้วจริงๆ

เดิมทีเธอต้องการใช้มือถือหลอกล่อโจงต้าไห่ แต่ตอนนี้ จู่ๆก็มีกลุ่มคนเช่นนี้เข้ามา เซี่ยเชียนเกอไม่อยากเข้าไปยุ่ง เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบมือถือที่พื้นขึ้น และกำลังจะจากไป ก็ถูกอันธพาลขวางทางไว้

"ว้าว เมื่อกี้ความสนใจของผมอยู่ที่พี่ต้าไห่ เลยไม่ทันได้สังเกตว่า มีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้นั่งอยู่ในบ้านของพี่ต้าไห่ ไม่ทราบว่าคนสวยชื่ออะไรครับ? อาศัยอยู่ที่ไหน? ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ไปดื่มกับพี่ชายสักหน่อยไหม? แล้วแวะเปิดห้องต่อเลย?"

ฝู้อวี้สิงและเย่หยิ่งที่เพิ่งมาถึงบ้านของโจงฉิง ก็เห็นเซี่ยเชียนเกอถูกอันธพาลลวนลามทางคำพูดและสายตา ฝู้อวี้สิงเดินเข้าไปแล้วเตะขาของชายคนนั้น ชายคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้น ใกล้ๆเท้าของเซี่ยเชียนเกอ