บทที่ 152 เธอไร้ยางอายแล้ว

"เพราะฉะนั้นแล้ว คุณมาขอให้ฉันชดใช้ค่าเสียหายแบบนี้ มันเกินไปไหม? คุณดูบ้านของฉันสิ ไม่มีอะไรเลย อยากได้อะไรก็ไม่มี แล้วรถของคุณที่มีราคาหลายสิบล้าน ถึงจะบอกว่าให้ชดใช้แค่ค่าซ่อม ฉันก็ไม่มีปัญญาชดใช้ ไม่เช่นนั้น คุณก็เอาชีวิตของฉันไปเลย หรือไม่ก็ลืมมันไปซะ"

หญิงชราเริ่มไม่ไร้ยางอายแล้ว

เซี่ยเชียนเกอไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน เธอยิ้มหวานแล้วพูดขึ้น "ฉันอุตส่าห์มาส่งหลานสาวของคุณกลับบ้านด้วยความหวังดีฉันกับผู้ช่วยไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรเลยด้วยซ้ำ แถมรถก็ถูกทุบอีก ยังจะไม่ชดใช้อีกเหรอ? "

"ผู้ช่วยของฉันถูกคุณทุบตีจนมีแผลทั่วตัว แต่ไม่ได้ค่ารักษาแม้แต่บาทเดียว คุณย่า อย่าเอาอายุของตัวเองเป็นข้ออ้าง เพื่อมาบ่ายเบี่ยงที่จะจ่ายค่าชดใช้เลย ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ คนที่ทำผิดต่อคนอย่างเซี่ยเชียนเกอ ไม่ว่าอายุจะเท่าไหร่ก็ตาม ฉันก็จัดการหมดเหมือนกัน"

"คุณ! เซี่ยเชียนเกอ คุณทำแบบนี้กับคนแก่อย่างฉัน ฉันสามารถไปฟ้องคุณได้นะ"

ทันทีที่คุณย่าโจงฉิงพูดจบ ฝู้อวี้สิงก็มองไปยังตัวเธอด้วยสายตาอาฆาต "คุณลองแตะต้องเธอดูสิ?"

คุณย่าโจงฉิงตกใจและพูดขึ้นเบาๆว่า "คุณผู้ชายท่านนี้ เมื่อกี้ฉันพูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด คุณอย่าถือสาฉันเลย คุณดูสิ เมื่อกี้ลูกชายของฉันทุบรถของเซี่ยเชียนเกอ งั้นเอาแบบนี้ไหม"

"ไหนๆคุณก็ได้เห็นสถานการณ์ในครอบครัวของฉันแล้ว ไม่มีอะไรเลย แต่ว่าฉันมีหลานสาว เมื่อกี้คุณก็เห็นหลานสาวของฉันแล้ว ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันจะยกหลานสาวของฉันให้คุณ? "

"แม้ว่าหลานสาวของฉันจะไม่มีเงิน แต่เธอก็มีใบหน้าและรูปร่างที่สวยงามอยู่ แม้แต่ผู้ช่วยของเซี่ยเชียนเกอก็ชอบเธอ ดังนั้น ฉันคิดว่าคุณก็น่าจะชอบเธอเหมือนกัน "

คุณย่าของโจงฉิงคิดว่า เหตุผลที่เซี่ยเชียนเกอกล้ามากขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะมีคนมีอำนาจคอยหนุนหลังอยู่หรือไง เธอมองดูชายที่อยู่ข้างหน้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือออร่าของเขา ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

หากหลานสาวของเธอกลายเป็นแฟนของผู้ชายคนนี้ ต่อไป เธอก็จะสุขสบายอย่างไม่สิ้นสุด

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของคุณย่าโจงฉิง เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะบีบคอหญิงชราที่อยู่ข้างหน้าเธอ จนตายในทันที

หล่อนคิดจะยัดเยียดผู้หญิงอื่นให้ฝู้อวี้สิงต่อหน้าต่อตาเธอ? หล่อนคงจะไม่เห็นหัวเธอจริงๆ?

นอกจากนี้ ที่เธอทำแบบนี้ เธอได้คิดถึงความรู้สึกของโจงฉิงบ้างไหม?

ในเวลานี้ โจงฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆดวงตาเริ่มแดงก่ำ เธอรู้มานานแล้วว่า ย่าของเธอนั้นไม่ชอบเธอ เกลียดเธอเพราะหาเงินไม่เป็น แถมยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย ในสายตาของย่า เด็กสาวก็เป็นได้แค่สินค้าที่เอาไว้ใช้หนี้

และเธอคิดว่า ถ้าเซี่ยเชียนเกอไม่อยู่ที่นี่ ทันทีที่กลุ่มคนทวงหนี้เมื่อกี้มาถึง ย่าของเธอก็จะไม่ลังเลที่จะมอบเธอให้กับพวกเขา

เพราะสำหรับย่าของเธอแล้ว เธอเป็นแค่สินค้าที่สามารถส่งมอบได้ทุกที่ทุกเวลา ตอนนี้ พวกคนทวงหนี้ไม่ได้เอาตัวเธอไป ย่าของเธอก็จะยกเธอให้กับแฟนของเซี่ยเชียนเกอ

และแฟนของเซี่ยเชียนเกอก็เป็นเจ้านายของเธอ

โจงฉิงดูออกว่า เซี่ยเชียนเกอไม่ใช่เด็กเลี้ยงของฝู้อวี้สิง เธอคงจะเป็นแฟนที่แท้จริงของฝู้อวี้สิง

หรืออาจจะเป็น ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากกว่านั้น

เพราะตั้งแต่ฝู้อวี้สิงเข้ามา เขาไม่เคยละสายตาจากเซี่ยเชียนเกอเลย และเขาไม่แม้แต่เหลือบมามองเธอเลย

โจงฉิงได้สติกลับมา ลุกขึ้นยืนและต้องการไปข้างๆเซี่ยเชียนเกอ และบอกเซี่ยเชียนเกอว่าเธอยินดีจ่ายค่าซ่อมรถที่พ่อของเธอได้ทำเสียไว้แต่ทันทีที่เธอยืนขึ้น คุณย่าของเธอก็ผลักเธอเข้าไปในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง