บทที่ 156 ต่อจากนี้ฉันจะดูแลคุณเอง

"ถ้าที่ผมเดาไปเมื่อครู่ผิดล่ะก็ เรามาพูดถึงการเดาครั้งที่สองกัน แฝดที่คุณคลอดหนึ่งคนตายไปจริงๆ แต่เพื่อจะให้คุณปู่และสามีของคุณยอมรับ คุณก็เลยอุ้มผมไปเพื่อที่จะมาแทนแฝดคนที่ตายไป?" เพราะผมเคยได้ยินคุณปู่บอกว่า ตั้งแต่แรกเริ่มคนที่พ่อของผมชอบนั้นไม่ใช่คุณ"

เมื่อเฉินฮุ่ยได้ยินฝู้อวี้สิงพูดเช่นนี้ ในที่สุดเธอก็แสดงสีหน้าที่ต่างออกไป: "ไม่ใช่ ผู้หญิงที่พ่อของเฉิงหยุนชอบในตอนแรกคือฉัน แต่มีสุนัขตัวเมียตัวหนึ่งมาแทรกตรงกลาง แล้วแย่งเขาจากฉันไป แต่โชคดีที่สุดท้ายเขาเลือกที่จะแต่งงานกับฉัน"

"งั้น การเดาครั้งที่สองของผมถูกต้องไหมล่ะ?"

เฉินฮุ่ยพูดอย่างประชดประชัน "ฝู้อวี้สิง ต่อให้แกจะฉลาดแค่ไหน แกก็เดาไม่ออกหรอก แกเองเป็นใครมาจากไหนกัน? สิ่งที่แกพูดมาทั้งหมดนั่นน่ะมันไม่ใช่ความจริงเลย"

ฝู้อวี้สิงพยักหน้า: "เอาเถอะ! ในเมื่อผมเดาไม่ถูก ผมจะตรวจสอบเอง มันน่าจะตรวจได้นะ"

ตรวจ?

เฉินฮุ่ยรู้สึกว่า ฝู้อวี้สิงนั้นกำลังเพ้อฝัน: "เหตุการณ์นี้ผ่านไป27ปีแล้ว ในตอนนั้นโรงพยาบาลกล้องวงจรปิดก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ บอกฉันสิ แกจะไปเริ่มพิสูจน์จากที่ไหน?"

"เริ่มตรวจสอบจากคุณก่อนไง"

ฝู้อวี้สิงยิ้มและพูดว่า "เฉินฮุ่ย บางทีหลายปีที่ผ่านมาคุณอาจจะยังไม่รู้จักผมดีเลยก็ได้ ตราบใดที่เป็นสิ่งที่ผมต้องการค้นหา ก็ไม่มีอะไรที่ผมจะหามันไม่เจอ"

เฉินฮุ่ยมองไปที่ฝู้อวี้สิงอย่างเย้ยหยัน: "ฝู้อวี้สิง แกอย่าอวดเก่งไปเลย เพราะถ้าแกเก่งจริง การตายของพ่อแกผ่านไปสามปีแล้ว ทำไมแกยังหาคำตอบไม่ได้ล่ะ?

เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังนั้น ไม่มีตัวตน

ราวกับคนคนคนนั้นไม่มีตัวตนอยู่จริง เขาพบแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าคนคนนั้นว่าเป็นใคร เพราะคนคนนั้นไม่เคยปรากฏให้เห็น แต่ต้องมีสักวันที่เขาจะกระชากหน้ากากคนคนนั้นออกมา

"ถึงผมจะหาเจอแล้ว ผมก็ไม่บอกคุณหรอก"

"สรุปว่า แกหาเจอแล้ว?"

ฝู้อวี้สิงยิ้มและพูดว่า "อยากรู้มากเหรอ? งั้นก็มาแลกเปลี่ยนกันกับสิ่งที่ผมอยากรู้สิ"

เฉินฮุ่ยจ้องเขม็งไปที่ฝู้อวี้สิง: "ฝันไปเถอะ!"

"หมดเวลาแล้ว"

คำพูดของตำรวจขัดจังหวะการสนทนาระหว่างฝู้อวี้สิงและเฉินฮุ่ย

เฉินฮุ่ยวางเครื่องสื่อสารในมือของเธอไว้ข้างๆ เธออยู่ตรงหน้าต่างกระจกตรงข้ามกับฝู้อวี้สิง เธอพูดกับฝู้อวี้สิงว่า "ฝู้อวี้สิง ฉันจะไม่มีวันให้แกรู้ตัวตนที่แท้จริงของแก!"

แม้ว่าฝู้อวี้สิงจะไม่ได้ยินเสียงของเฉินฮุ่ย แต่เขาก็สามารถเดาได้จากริมฝีปากของเธอว่ากำลังพูดอะไรอยู่

เธอบอกว่า เธอจะไม่ปล่อยให้เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาต้องการรู้ เขาก็จะสามารถหามันเจอได้อย่างแน่นอน

......

เมื่อฝู้อวี้สิงออกจากเรือนจำ ฟ้าก็มืดแล้ว

ลมวันนี้พัดหนาวเหน็บมาก

ฝู้อวี้สิงยืนอยู่นอกประตูเรือนจำ ยังไม่ทันที่เขาจะพูด โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น เมื่อครู่ขณะที่อยู่ในห้องขังไม่มีสัญญาณ ฉะนั้นเซี่ยเชียนเกอโทรหาเขาเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด แต่หลังจากฝู้อวี้สิงออกมาจากห้องนั้น เธอจึงโทรหาเขาติด

ฝู้อวี้สิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเหลือบมองที่สายเรียกเข้า หลังจากที่เขาได้รับสายเซี่ยเชียนเกอ ที่อารมณ์ไม่ดีมาทั้งวันก็หายวับไป

ฝู้อวี้สิงตอบรับสายของเซี่ยเชียนเกออย่างนุ่มนวล: "เชียนเกอ"

"ฝู้อวี้สิง คุณอยู่ที่ไหน?"

"ตอนนี้ผมอยู่นอกประตูเรือนจำ ผมแค่ไปถามอะไรบางอย่างจากเฉินฮุ่ย ตอนนี้ผมเตรียมจะไปรับคุณที่กองถ่าย คุณเลิกกองรึยัง?"

เซี่ยเชียนเกอคุยโทรศัพท์พร้อมกับสูดอากาศเย็นๆ

"บ่ายนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่กองถ่าย ตอนนี้ฉันอยู่หน้าร้านกาแฟตรงข้ามกับฝู้ซื่อกรุ๊ป คุณมาหาฉันที่นี่ละกัน ฉันมีของอยากจะให้คุณ"

ทันทีที่เซี่ยเชียนเกอพูดจบเธอก็วางสายไป