บทที่ 157 แตะต้องเธอ เธอถามความเห็นฉันรึยัง?

ฝู้อวี้สิงมองไปที่ร้านกาแฟข้างหน้าเขา: "ดูเหมือนว่า คุณวางแผนเส้นทางในอนาคตของผมไว้หมดแล้ว?"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง "ใช่แล้ว! ภรรยาของคุณเก่งมากใช่มั้ยล่ะ?"

ฝู้อวี้สิงดึงเซี่ยเชียนเกอเข้ามากอดในอ้อมอกอีกครั้ง: "อื้ม ภรรยาของฉันเก่งมาก"

ฝู้อวี้สิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เซี่ยเชียนเกอจะทำเพื่อเขาขนาดนี้

ในขณะที่คนอื่นต้องการชีวิตของเขา เธอสามารถทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขาด้วยชีวิตของเธอ

ในตอนที่เขาสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เธอก็ไม่ทิ้งเขา นำเงินที่เธอหามาอย่างยากลำบาก ซื้อร้านนี้ให้เขา เพื่อให้เขาได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เมื่อเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่ลูกของตระกูลฝู้ นอกจากเธอจะไม่ดูถูกเขาแล้ว เธอยังทำเค้กให้เขา ด้วยฝีมือตัวเองเพื่อให้เขาดีใจอีกด้วย

ฝู้อวี้สิงทำบุญด้วยอะไรกัน ทำไมเขาจึงได้ภรรยาที่ดีเช่นนี้?

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำเพื่อผมนะเชียนเกอ แต่ผมเป็นผู้ชาย ทำมาหากินและเลี้ยงดูคุณต้องเป็นหน้าที่ผม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เพียงแค่คุณเชื่อฟัง คอยอยู่ข้างผมและทำสิ่งที่คุณชอบก็พอ ที่เหลือผมจะเป็นคิดเป็นคนจัดการมันเอง"

เซี่ยเชียนเกอกอดฝู้อวี้สิงไว้แน่น: "ฝู้อวี้สิง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้ แม้ว่าโลกทั้งใบจะทอดทิ้งคุณและไม่ต้องการคุณ แต่ฉันต้องการคุณเสมอนะ"

"ผมรู้"

"ผมรู้ว่าเชียนเกอจะอยู่กับผมเสมอ"

เย่หยิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ: "..."

นี่พวกขี้โชว์หวาน!

แต่สวีทนี้ทำให้เขาตื้นตันเล็กน้อย แปลก

แต่ทำไมตึกสามชั้นที่เธอให้ มันดูโทรมจัง? ดูเหมือนว่ามันจะถล่มลงมา อีกอย่างท่านเก้าก็ซื้อตึกถัดจากฝู้ซื่อกรุ๊ปไว้แล้ว ซึ่งเป็นทั้งหมด89ชั้น สูงกว่าฝู้ซื่อกรุ๊ปหนึ่งชั้นเชียว

ในเวลาถัดมา เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงทำเค้กด้วยกันในครัว เพราะความช่วยเหลือของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอจึงทำเค้กรูปหัวใจสำเร็จ

เธอเขียนชื่อตนเองและฝู้อวี้สิงด้วยวิปครีม จากนั้นหันไปพูดกับฝู้อวี้สิงว่า "ฉันจะเอากล่องมาใส่เค้กก้อนนี้ พวกเราจะนำกลับไปเป่าเทียนอธิษฐานที่คฤหาสน์กัน"

"วันนี้วันเกิดคุณเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหัว: "เปล่า แต่ฉันอยากให้คุณอธิษฐานมัน แล้วฉันจะช่วยคุณทำให้มันเป็นจริง"

ฝู้อวี้สิง: "......"

ทำไมเธอมักจะคิดถึงแต่เขาอยู่เสมอ?

"เชียนเกอ คุณไม่มีความปรารถนาอะไรเลยเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอที่กำลังห่อเค้ก พูดกับฝู้อวี้สิงว่า "มีสิ ความปรารถนาของฉันก็คือความปรารถนาทั้งหมดของคุณจะค่อยๆเป็นจริง"

ฝู้อวี้สิงไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เด็กบื้อคนนี้ เมื่อไหร่เธอจะคิดถึงตัวเองมากกว่านี้?

......

เมื่อพวกเขากลับไปที่คฤหาสน์ เซี่ยเชียนเกอหยิบเค้กและวางลงบนโต๊ะอย่างมีความสุข เธอจุดเทียนและเรียกเย่หยิ่งมากินเค้กด้วยกัน

ท่าทีของเย่หยิ่งแสดงออกว่าเขาไม่เต็มใจ

เพราะสำหรับเขา เค้กนี้ไม่ใช่เค้ก แต่เป็นอาหารหมา*!

ดูเค้กรูปหัวใจสีแดงที่น่ากลัวนี้สิ กินเข้าไปไม่หัวใจวายตายเหรอ?

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอให้ฝู้วอี้สิงอธิษฐานเสร็จ เธอก็ตัดชิ้นหนึ่งสำหรับฝู้วี้สิง จากนั้นอีกชิ้นสำหรับเย่หยิ่ง สุดท้ายก็มาถึงตัวเอง

เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงที่นั่งอยู่ด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างป้อนเค้กและจู๋จี๋กัน เย่หยิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆแทบจะสลบเมื่อเห็นท่าทีทั้งคู่กำลังกะหนุงกะหนิงกันอยู่

ผมที่โดนบังคับให้นั่งกินอาหารหมา ใครบอกผมได้บ้างว่า จะไม่สำลักให้ตายๆไปได้อย่างไร?

ขอตอบด่วนนนน

......

ไม่นาน เค้กก็ถูกทานจนหมด เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงจับมือประสานพากันขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน ในขณะที่เย่หยิ่งยังคงนั่งกินเค้กอยู่ตรงนั้น

กินไปกินมา จนแทบจะอ้วก!

เลี่ยนจริงๆ

"เค้กนี้ดูน่าอร่อยนะ"

เสียงผู้หญิงดังขึ้นนอกประตู เย่หยิ่งมองอย่างระแวดระวัง แล้วก็พบกับเหลิ่งเยว่ที่ไม่รู้ว่าเข้าไปในคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวนี้นักลอบสังหารที่เข้ามาในคฤหาสน์ นับวันยิ่งเหมือนผีเข้าไปทุกที?

ทำไมคนเหล่านี้ถึงเดินโดยไม่ส่งเสียงกันนะ?

เย่หยิ่งที่พึ่งกินอาหารหมาเข้าไป ต้องการที่ระบายอารมณ์ เหลิ่งเยว่ก็เสนอหน้าเข้ามาเอง แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิง เขาก็กล้าสู้