บทที่ 158 เธออยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ?

ซือเฉินยังไม่ทันจะพูดออกไป ร่างกายของเหลิ่งเยว่ก็กระแทกเข้าที่หัวของงูหลามเข้าอย่างแรง

"ปึ้ก" หัวของงูหลามยักษ์ยุบลงไป

ในขณะนี้ มีฉากที่ไม่ควรจะเห็นอยู่ตรงหน้า เหลิ่งเยว่กำลังนั่งอยู่บนหัวของงูหลามยักษ์ และหางของงูหลามยักษ์กำลังพันอยู่รอบคอของเหลิ่งเยว่ ราวกับจะให้เธอตาย

เหลิ่งเยว่ไม่มีแรงที่จะต่อสู้กลับ เพราะเข็มเงินและกริชในมือของเธอเพิ่งถูกเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงคว้าไป สองรุมหนึ่ง ทุเรศชะมัด ไร้ยางอาย!

เซี่ยเชียนเกอออกมาจากห้อง ในมือของเซี่ยเชียนเกอถือเข็มเงินที่เหลิ่งเยว่โจมตีเธอ เธอคีบมันไว้ระหว่างช่องนิ้วและเขวี้ยงมันออกไป เข็มเงินที่ถูกเขวี้ยง พุ่งไปที่ร่างกายของเย่หยิ่งแทน

หลังจากนั้นไม่นาน เข็มเงินบนร่างของเย่หยิ่ง ถูกเข็มเงินในมือเซี่ยเชียนเกอชนล้มลง หลังจากนั้นร่างกายของเย่หยิ่งก็ฟื้นตัว

เขาบิดแขนสองครั้งเพื่อวอร์มเส้น มองไปที่เหลิ่งเยว่ที่ยังคงถูกงูหลามยักษ์รัดคออยู่ เขาจุ๊ปากและพูดว่า"ยัยบ้าเอ้ย ฉันเคยบอกไปแล้วไง ต่อให้เป็นเธอ ก็เอาเลือดหัวคุณนายของฉันไปไม่ได้หรอก เพราะคุณนายของฉันแข็งแกร่งกว่าฉันเป็นร้อยเท่า อีกทั้งยังมีท่านเก้าที่คอยช่วย คุณนายของฉันถึงได้อยู่ยงคงกระพัน"

เหลิ่งเยว่จับหางของงูหลามยักษ์ไว้แน่น เพื่อให้โอกาสตัวเองได้หายใจ

เธอถมน้ำลายใส่เย่หยิ่งและพูดว่า: "ต่อให้เซี่ยเชียนเกอแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่นายอยู่ดี คนขี้แพ้อย่างนาย มีสิทธิ์อะไรจะมาเยาะเย้ยฉัน?"

"เฮ้ นี่ยัยผีบ้า ฉันดูแล้วเธอคงอยากหาที่ตาย"

เย่หยิ่งเงื้อมือขึ้นต้องการจะตบเหลิ่งเยว่ แต่กลับถูกซือเฉินที่อยู่ข้างๆห้ามไว้

"พอแล้ว! เย่หยิ่ง ​​อย่าทำเกินไปเลย ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิง เพราะงั้นนายจะทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง?"

"เมื่อกี้เธอต้องการฆ่าฉัน ถ้าฉันไม่ทำกับแบบนี้กับเธอ หลังจากเธอกำจัดงูหลามยักษ์ตัวนี้ได้ คนที่จะตายคนต่อไปไม่นายก็ฉันนี่แหละวะ"

หลังจากที่เย่หยิ่งพูดจบ ก็รู้สึกถึงอะไรแปลกๆอยู่ตลอด

เขาเหลือบมองไปที่งูหลามยักษ์ที่ยังคงดิ้นรนอยู่ใต้ก้นของเหลิ่งเยว่ก่อน จากนั้นจึงเหลือบมองซือเฉินที่เพิ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู และจู่ๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่า "ที่แท้เข้าใจผิดอยู่ตั้งนาน สรุปว่างูหลามยักษ์ตัวนี้ไม่ใช่ตัวที่ยัยผีบ้านี่พามา แต่เป็นนายที่พามาหรอกเหรอ?

ซือเฉินพยักหน้า: "ใช่ ฉันเพิ่งซื้อเมื่อกี้ จริงๆแล้วฉันใช้สายจูงหมาพามา แต่งูหลามยักษ์ตัวนี้แรงเยอะมาก มันหลุดจากสายจูงหมาแล้วเลื้อยเข้ามาเอง สุดท้ายพอเลื้อยเข้ามาก็ถูกผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มานั่งทับหัวมันอีก น่าสงสารจริง"

ใช้สายจูงหมาจูงงูหลามยักษ์?

โอ้วว วิธีการจูงแบบใหม่นี้คืออะไร? ตอนนี้สายจูงหมาไม่ได้ใช้เพื่อจูงหมาแล้ว แต่ใช้เพื่อจูงงูหลามงั้นเหรอ?

ซือเฉินเข้าใจทำจริงๆ

เย่หยิ่งมองไปที่ซือเฉินด้วยสายตาสังหาร: "นายซื้องูหลามยักษ์มาเพื่ออะไร? นายรู้ไหม ไอ้งูตัวนี้ทำฉันตกใจแทบตาย ฉันคิดว่าเป็นงูของผู้หญิงคนนี้ ทันทีที่ฉันเห็นมันเลื้อยเข้ามา ฉันรู้สึกว่าฉันอาจจะต้องกลายเป็นอาหารเที่ยงของมันไปซะแล้ว"

"ไม่หรอก แต่เป็นอาหารเย็น"

เย่หยิ่งปาดเหงื่อเย็นยะเยือกบนหน้าผากของเขา: "ไม่ต่างกัน ยังไงก็ต้องเป็นอาหารของมันอยู่แล้ว"

เย่หยิ่งและซือเฉินกำลังคุยกันอยู่ชั้นล่างโดยไม่สนใจเหลิ่งเยว่ที่กำลังจะถูกรัดคอตาย เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงลงมาที่ชั้นล่างด้วยกันทั้งคู่ และเดินมาที่ข้างๆเหลิ่งเยว่ เหลิ่งเยว่ที่กำลังจับหางงูหลามยักษ์ไว้แน่น หล่อนเงยหน้าขึ้น เห็นเซี่ยเชียนเกอมองลงมาที่หล่อน สายตาอันหวาดกลัวของหล่อนยังคงไม่หายไป

เซี่ยเชียนเกอสามารถใช้เข็มเงินเขวี้ยงไปที่เย่หยิ่งเพื่อล้มเข็มเงินที่อยู่บนตัวเขาได้ในระยะไกล ในโลกใบนี้นอกจากเฟิงเฉี่ยนที่เป็นศิษย์คนโตของผู้นำตระกูลหมอเซียน ที่บันทึกไว้ในหนังสือเมื่อหลายพันปีก่อนที่สามารถทำได้แล้ว ก็ไม่มีคนอื่นใดสามารถทำได้

หลังจากผู้นำตระกูลหมอเซียนเมื่อพันปีที่แล้วเสียชีวิตไป เขาได้ส่งทอดตำแหน่งผู้นำให้กับเฟิงเฉี่ยน แต่น่าเสียดายที่เฟิงเฉี่ยนก็เสียชีวิตเช่นกัน

แต่หลังจากที่เฟิงเฉี่ยนตาย ผู้ที่มีความสามารถเลยได้ตำแหน่งต่อ

แต่ดูเหมือนว่าหลังจากการตายของผู้นำคนแรกและเฟิงเฉี่ยน ตระกูลหมอเซียนก็เริ่มเสื่อมถอย จนกระทั่งพันปีต่อมา ตระกูลหมอเซียนจึงถูกส่งทอดไปยังตระกูลเฝิง

และสิ้นสุดในทันที

แน่นอนว่า ความรุ่งโรจน์ของตระกูลหมอเซียนได้หายไปตั้งแต่เฟิงเฉี่ยนเสียชีวิตแล้ว

จนกระทั่งตอนนี้ เวลาผ่านมาหนึ่งพันปี ผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถทำลายเข็มเงินของตระกูลหมอเซียนได้ในทันที ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว บางทีเซี่ยเชียนเกอคนนี้ อาจจะสามารถสู้กับผู้หญิงคนนั้นได้

เพราะเธอรู้สึกว่าความสามารถของเซี่ยเชียนเกอ ไม่ได้แย่ไปกว่าผู้หญิงคนนั้นเลย

แต่เธอต้องทำอย่างไร เพื่อให้เซี่ยเชียนเกอร่วมมือกับเธอเพื่อจัดการกับผู้หญิงคนนั้น? แม้ว่าตอนนี้เหลิ่งเยว่กำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ในหัวเธอยังคิดตลอดว่าจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไร

"เซี่ย...เซี่ยเชียนเกอ เราคุยกันหน่อย"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเฉยเมย: "ฉันคิดว่า เธอกับฉันไม่มีอะไรต้องคุยกัน"

"เธอ...เธอไม่อยากรู้จริงๆเหรอ..." หางของงูหลามยักษ์รัดคอของเหลิ่งเยว่แน่นยิ่งขึ้น เธอพูดยังไม่ทันจบ แต่เพราะถูกงูหลามยักษ์รัดคอทำให้เธอหายใจไม่ออก เธอจึงไม่สามารถพูดต่อให้จบได้: "ซะ...ซะ...เซี่ย"

เหลิ่งเยว่หมดแรงจะสู้