บทที่ 160 เป็นอมตะ

"ไม่ทราบครับ"

"นายบอกอะไรให้ฉันรู้หน่อยได้ไหมเนี่ย?"

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอบ่นเย่หยิ่งไป เธอก็เดินกลับไปที่ห้องและถามเหลิ่งเยว่ว่า "ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน?"

เหลิ่งเยว่ส่ายหัว: "ฉันไม่รู้ ทุกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนมาหาฉันด้วยตัวเอง น้อยครั้งมากที่จะหาหล่อนเจอ"

"แล้วทุกครั้งที่หล่อนมาหาเธอ คือที่ไหน?"

เหลิ่งเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "บ้างก็ในป่า บ้างก็ตามถนนที่เปลี่ยวมาก"

"ขอที่ชัดเจนกว่านี้"

"ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้"

เซี่ยเชียนเกอได้รับคำตอบจากเหลิ่งเยว่ก็ออกจากคฤหาสน์ตามหาฝู้อวี้สิงอย่าวเร็วที่สุด

ฝู้อวี้สิงต้องรู้แน่ๆว่าจะหาผู้หญิงคนนั้นได้ที่ไหน เขาถึงได้ออกไปหาผู้หญิงคนนั้นตอนนี้คนเดียว เธอต้องหาเขาให้พบโดยเร็วที่สุด มิฉะนั้น เขาอาจตกอยู่ในอันตราย

......

ฝู้อวี้สิงหลังจากฟังคำพูดของเหลิ่งเยว่ก็ตรงไปยังสถานที่ที่ผู้หญิงคนนั้นพาเขาไปเป็นครั้งสุดท้าย เขาจำถนนสายนั้นได้ ข้างหน้าจะมีป่าอยู่

เขาไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่นี่หรือเปล่า แต่เขาอยากลองมาดู

ฝู้อวี้สิงจอดรถไว้ข้างๆ เขาสังเกตรอบๆอย่างละเอียด สภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ ฝู้อวี้สิงจึงกล่าวอย่างเย็นชา "ออกมา"

"ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่"

"คุณอยากจับผมไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ผมมาแล้วไง ตราบใดที่คุณสามารถเอาชนะผมได้ ผมก็สามารถให้สิ่งที่คุณต้องการได้"

"แต่ถ้าคุณแพ้ คุณจะต้องตายแล้วผมจะเป็นคนที่มีชีวิตอยู่ต่อ"

"ฮ่าๆๆ......"

เสียงหัวเราะที่แหลมคมของผู้หญิงแผ่กระจายไปทั่วผืนป่า

"ไม่เจียมตัวเลย!"

ผู้หญิงคนนั้นเดินออกจากป่าพร้อมกับถือกระบี่ยาว ใบหน้าของผู้หญิงถูกปิดบังด้วยผ้ากอซสีขาว เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่แสดงความเกลียดชังของเธอ

"ฝู้อวี้สิง เดิมทีฉันคิดว่าจะให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อสักสองสามวัน แต่......"

"แต่ถ้าคุณแสวงหาความตายเช่นนี้จริงๆ งั้นวันนี้ฉันก็ไม่สนแล้ว ฉันจะฆ่าคุณเพื่อแก้แค้นแทนเขา"

"คุณคือใครกันแน่?"

ผู้หญิงคนนั้นกำกระบี่ยาวไว้ในมือแล้วยิ้มเยาะเย้ย: "อยากรู้เหรอ? ไปถามยมทูตในนรกเอาละกัน!"

ทันทีที่ผู้หญิงคนนั้นพูดจบ เธอก็เข้าโจมตีฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงหลบอย่างรวดเร็ว เขาคว้ากระบี่ในมือของผู้หญิงคนนั้น ต้องการที่จะแย่งมันไป แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ปล่อยมือทันควัน และกำลังผลักไปที่อกสิงด้วยฝ่ามือ แต่ฝู้อวี้สิงยกมือโต้กลับผู้หญิงคนนั้นได้ทัน

"ปั้บ!"

ฝู้อวี้สิงและผู้หญิงคนนั้นอาเจียนเป็นเลือดพร้อมกัน สายตาของผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ: "ฝู้อวี้สิง เห็นๆอยู่ว่าคุณไม่มีพลังแล้ว ทำไมคุณถึงยังแข็งแกร่งอยู่?"

ฝู้อวี้สิงยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเลือดที่มุมปากของเขา เขากำกระบี่ยาวที่เขาคว้ามาจากมือของผู้หญิงคนนั้น ไม่ยอมให้โอกาสผู้หญิงคนนั้นตอบโต้ และแทงกระบี่เข้าไปตรงหัวใจของหญิงสาวโดยตรง

"ผมบอกว่าคุณสามารถทำอะไรกับผมก็ได้ แต่คุณต้องห้ามแตะต้องเซี่ยเชียนเกอ! ดังนั้น วันนี้ถ้าผมไม่ตาย คุณก็ต้องตาย"

หลังจากฝู้อวี้สิงพูดจบ เขาก็แทงกระบี่ลึกเข้าไปอีก

กระบี่ยาวแทงจากหน้าอกลึกไปจนถึงหลัง ผู้หญิงคนนั้นอาเจียนเป็นเลือดพร้อมกับหัวเราะ "ฝู้อวี้สิง คุณคิดว่ากระบี่ธรรมดาเล่มนี้ จะสามารถฆ่าฉันได้เหรอ?"

"ฉันเป็นอมตะ!"

"อมตะ!"

"ฮ่าๆๆ!"

"ฮ่าๆๆ!"

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะพร้อมกับดึงกระบี่ออกจากร่างกายของเธอ

เลือดสีแดงสด ไหลออกมาจากหน้าอกของผู้หญิงคนนั้น เสื้อผ้าสีแดงของผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนว่าจะแดงยิ่งเดิมอีก

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ ผู้หญิงคนนั้นหยิบกระบี่ที่เธอดึงออกมาแล้วชี้ไปที่ฝู้อวี้สิง: "คราวนี้ ควรจะถึงตาคุณแล้ว"

ฝู้อวี้สิงตกใจกับผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา เขาแทงทะลุหัวใจของเธอ แต่เธอกลับยังมีชีวิตอยู่ เธอคือตัวอะไรกันแน่?

ดวงตามองไปยังกระบี่ยาวในมือของผู้หญิง เธอกำลังจะแทงฝู้อวี้สิง ท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง ดวงจันทร์ก็ปรากฏขึ้นจากเมฆดำ

"เคร้ง" กระบี่ยาวในมือของผู้หญิงคนนั้นร่วงลงไปที่พื้น

เธอจับที่อกของตัวเองและมองไปที่ฝู้อวี้สิงอย่างดุเดือด: "วันนี้เป็นโชคดีของคุณ! แต่อย่าดีใจไป เพราะไม่ช้าก็เร็วฉันจะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเอง"

ผู้หญิงคนนั้นทิ้งท้ายด้วยประโยคนี้ จากนั้นเธอก็วิ่งเข้าไปในป่า

ฝู้อวี้สิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับผู้หญิงคนนั้น เขาหยิบกระบี่ที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้และไล่ตามเขาไป แต่ทันทีที่เขาไล่ตาม ผู้หญิงคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ฝู้อวี้สิง: "......"

"กรี๊ดดดดด!"

หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้าไปในป่า เธอไปที่หลุมฝังศพที่เธอได้รับคำสั่งให้กลายร่าง

ร่างกายของเธอเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกออกจากกัน