บทที่ 161 ทำไมเขาถึงถูกลักพาตัวอีก?

เซี่ยเชียนเกอนั่งข้างฝู้อวี้สิง และมองฝู้อวี้สิงอย่างจริงจังและถามว่า: "ฝู้อวี้สิง สิ่งที่เหลิ่งเยว่พูด คุณอยู่ด้านนอก น่าจะได้ยินหมดแล้ว เธอบอกว่าเหตุผลที่ผู้หญิงคนนั้นส่งคนมาตามล่าคุณคือ เพราะว่าเธอต้องการเอาเศษผ้าที่เป็นหนึ่งในขึ้นตอนทำยาคืนชีพ เศษผ้านั้น เมื่อตอนพ่อของคุณเสียชีวิต เขาได้ให้สิ่งนั้นไว้กับคุณรึเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงส่ายหัว: "เปล่า"

"แล้วคุณเคยได้ยินพ่อของคุณพูดถึงเรื่องนี้ไหม?"

"ไม่เคยได้ยินเลยนะ"

"แล้วคุณที่ไม่รู้อะไรเลย ถูกผู้หญิงคนนั้นไล่ฆ่าแบบไม่มีเหตุผลเนี่ยนะ?"

"อื้อ"

เมื่อก่อนผู้หญิงคนนั้นอาจจะกำลังไล่ตามเขาโดยไม่มีเหตุผล แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าหล่อนมีเหตุผลในการไล่ตามเขา

เพียงแต่เรื่องน่าตลกคือ เหตุผลที่ผู้หญิงพูดนั้นไม่สามารถอธิบายได้

เขาไม่เข้าใจสักนิด

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงจบ เธอก็เอามือเท้าค้าง ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นไล่ตามฆ่าฝู้อวี้สิงเป็นเพราะว่าหล่อนคิดว่าฝู้อวี้สิงมีเศษผ้าอยู่กับเขา แต่ถ้าเธอให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าฝู้อวี้สิงไม่มีเศษผ้านั้นอยู่ที่ตัว ฝู้อวี้สิงจะไม่ถูกคนอื่นๆจำนวนมากไล่ตามฆ่าหรอกเหรอ?

แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการทุกคนที่ไล่ฆ่าฝู้อวี้สิง แต่ถ้าจัดการมันสักครึ่งนึงก็ได้นี่?

ในฐานะน้องชายของฝู้อวี้สิง ฝู้เฉิงหยุน ก็ถึงเวลาที่เขาจะได้สัมผัสมันด้วย หากต้องการรักษาตำแหน่งประธานฝู้ซื่อกรุ๊ป ก็ต้องสัมผัสความรู้สึกการถูกไล่ฆ่าว่ามันเป็นอย่างไร

นามสกุลฝู้เดียวกัน แต่ทำไมเหล่ามือสังหารถึงได้ตามล่าแต่ฝู้อวี้สิง ไม่ล่าฝู้เฉิงหยุน เห็นได้ชัดเลยว่ากำลังดูถูกไอ้ทึ่มฝู้เฉิงหยุน บางครั้งสิ่งล้ำค่าไม่จำเป็นว่าจะต้องไว้คนฉลาดเท่านั้น ไว้ที่คนโง่ก็ยังได้

อย่างเช่น บนตัวของฝู้เฉิงหยุน ก็เหมาะกับของมีค่าเหล่านั้น

ดวงตาของเซี่ยเชียนเกอบ่งบอกได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอมองไปที่ฝู้อวี้สิง ความคิดที่ออกผ่านแววตาก็หายไปในทันที เธอยกมือขึ้นทาบลงบนหน้าของฝู้อวี้สิง: "ดูผิวที่ขาวซีดของคุณสิ มันต้องเกิดจากการเสียเลือดมากเกินไปแน่ๆ แต่ มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะทำให้ร่างกายคุณกลับมาดีอย่างแน่นอน"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวและป้อนยาเม็ดเข้าปากฝู้อวี้สิง

"นี่ยาอะไรเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอตอบอย่างจริงจัง: "ยาที่สามารถช่วยให้คุณกลับมาแข็งแรง"

ยาที่ช่วยให้กลับมาแข็งแรง?

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้ว: "คุณรังเกียจผมงั้นเหรอ รังเกียจร่างกายของผมไม่แข็งแรงพอเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอมองไปที่ร่างกายของฝู้อวี้สิงแบบไม่ตั้งใจ: "มันแข็งแรง แต่อ่อนแอเล็กน้อย คุณนอนลงและพักผ่อนให้สบายเถอะ ฉันจะไปดูว่าซุปไก่ที่ฉันให้เย่หยิ่งทำให้คุณ เขาทำเสร็จแล้วหรือยัง"

เซี่ยเชียนเกอคลุมผ้าห่มให้ฝู้อวี้สิง หลังจากนั้นเธอกำลังจะลงไปชั้นล่าง ก็ถูกฝู้อวี้สิงดึงเข้าไปกอดในอ้อมอก เขาจับคางของเซี่ยเชียนเกอและพูดว่า: "ผมจะทำให้คุณรู้เอง ว่าผมอ่อนแอหรือไม่อ่อนแอกันแน่"

"อื้อ......"

......

ตกดึก

เซี่ยเชียนเกอค่อยๆลุกออกจากอ้อมแขนฝู้อวี้สิง สุดท้ายเขาก็ไม่ได้แตะต้องเธอ

เธอลงมาที่ชั้นล่าง มองไปยังเย่หยิ่งซึ่งนั่งหาวอยู่ตลอดบนโซฟา เธอถามว่า "ทำไมนายไม่กลับไปนอนที่ห้องของนายล่ะ?"

"เหลิ่งเยว่กรีดร้องไม่หยุด อยู่ในห้องผมนอนไม่หลับ"

เธอให้เย่หยิ่งขังเหลิ่งเยว่ไว้และให้จับตาดูหล่อนดีๆ แต่เย่หยิ่งนี่ได้เรื่องจริงๆ เขาขังเหลิ่งเยว่ไว้ในห้องของเขาเอง บ้าแล้วเหรอ?

"กระบี่ที่ฉันให้นายไปทำความสะอาดล่ะ? อยู่ที่ไหน?"

เย่หยิ่งหยิบกระบี่จากด้านหลังของเขาและส่งให้เซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอรับมันและเปิดดู ใช่แล้ว กระบี่เล่มนี้แหละ!

เธอจำได้

แต่เพื่อให้แน่ใจว่ากระบี่เล่มนี้เป็นของผู้หญิงคนนั้น เธอจึงต้องถามเหลิ่งเยว่

เซี่ยเชียนเกอหยิบกระบี่ที่ส่องแสงเย็นเฉียบและไปที่ห้องของเย่หยิ่ง เหลิ่งเยว่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น ผลมาจากกู่ที่อยู่ในร่างกายหล่อน เมื่อเห็นเซี่ยเชียนเกอเดินถือกระบี่เข้ามาจากประตู หล่อนจึงหันไปหาเซี่ยเชียนเกอและขอร้องให้เธอฆ่าหล่อน