บทที่ 162 ผู้หญิงคนนั้นต้องตาย

เย่หยิ่งหน้าตาดูใสซื่อบริสุทธิ์ เขาสาบานว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เขานอนบนโซฟากำลังผล็อยหลับ ก็ถูกบางสิ่งบางอย่างจับไป

เขาคิดที่จะต่อสู้ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ทันทีที่สิ่งลี้ลับสีดำคว้าตัวเขา เขาก็หมดเรี่ยวแรง และเขาก็ได้ข้อสรุปว่า

เขารับมือกับมันไม่ได้

"คุณนาย ผมผิดไปแล้ว"

เซี่ยเชียนเกออยากจะทิ้งเย่หยิ่งไว้จริงๆ ทำไมตานี่ถึงได้เป็นตัวถ่วงเธอทุกครั้งเลย เซี่ยเชียนเกอดึงเหลิ่งเยว่ขึ้นจากพื้นด้วยท่าทีที่ปวดประสาท จากนั้นถึงจี้กระบี่ไปที่คอของเหลิ่งเยว่ สายตาอันเย็นชามองไปที่คนที่จับตัวเย่หยิ่งไป ผู้ชาย?

ผู้หญิง?

ขันที?

เขาคนนี้เป็นชายหรือหญิงกันแน่?

ไม่ มันไม่สำคัญ!

เซี่ยเชียนเกอเอ่ยปากขู่: "ปล่อยเย่หยิ่ง ไม่งั้น ฉันจะฆ่า เหลิ่งเยว่เดี๋ยวนี้"

"เธออยากลองมั้ยล่ะ ว่ากระบี่ของเธอเร็วกว่าหรือกริชของฉันเร็วกว่า"

คอของเย่หยิงถูกกริชปาดโดยคนที่ไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิงกันแน่ เขาดูโหดเหี้ยม เวลานี้เองเส้นเลือดใหญ่ของเย่หยิ่งเริ่มมีเลือดไหลออกมาแล้ว

เซี่ย เฉียนเกอ: "......"

"หาที่ตาย!"

เซี่ยเชียนเกอก็ใช้กระบี่ปาดที่เส้นเลือดใหญ่ของเหลิ่งเยว่เช่นกัน ขณะนี้ทั้งเหลิ่งเยว่และเย่หยิ่งมีเลือดไหลที่คอด้วยกันทั้งคู่ เย่หยิ่งใช้มือของเขาห้ามเลือดไว้ แต่เหลิ่งเยว่ถูกเซี่ยเชียนเกอสกัดจุดไว้ เธอไม่สามารถขยับได้เลย ชายผู้นั้นเมื่อเห็นเหลิ่งเยว่บาดเจ็บ เขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า"เธอกล้าแตะต้องหล่อนงั้นเหรอ?"

"นายทำคนของฉันได้ ทำไมฉันจะทำคนของนายไม่ได้?"

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง: "เรามาแลกเปลี่ยนกัน"

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้วขึ้น: "ตกลง"

"ฉันนับหนึ่งถึงสาม เราผลักพวกเขาส่งให้อีกฝ่ายพร้อมกัน หนึ่ง สอง..."

"สาม!"

ชายผู้นั้นผลักเย่หยิ่งออกไป แต่เซี่ยเชียนเกอไม่ได้ผลักเหลิ่งเยว่ออกไป ดวงตาของชายผู้นั้นเบิกโพลงเต็มไปด้วยความโกรธ "เธอหลอกฉันเหรอ?"

"ไอ้โง่ มันเป็นกลอุบายน่ะ คนทรยศอย่างเหลิ่งเยว่ ไม่ว่าวันนี้ใครมาก็ตาม เธอก็ต้องตาย แต่ก่อนที่เธอจะตาย ฉันจะกำจัดพวกของเธอก่อน!"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอพูดจบ เธอก็ทุ่มเหลิ่งเยว่ลงบนพื้น และเงื้อกระบี่ในมือโจมตีไปชายผู้นั้น ชายผู้นั้นเมื่อเห็นกระบี่ในมือของเซี่ยเชียนเกอ ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอาฆาต: "เธอคือผู้หญิงที่ฆ่าตระกูลหมอเซียนของฉันในตอนนั้น?"

อะไรนะ?

ตระกูลหมอเซียนของเขา?

เซี่ยเชียนเกอยังไม่ทันได้คิดนานสักเท่าไหร่ ชายผู้นั้นก็กระโจนเข้ามาหาเธอ: "ฉันจะฆ่าเธอ!"

ชายคนนั้นยกกริชในมือของเขาและทุ่มเซี่ยเชียนเกอลงไปที่พื้น เซี่ยเชียนเกอมองทะลุไปที่ดวงตาของเธอในเงาคมกริช เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายผู้นั้นก็ปล่อยเธอเสียแล้ว

"เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น ดวงตาของเธอดูไม่เหมือน"

เซี่ยเชียนเกอ: "......"

"แล้ว นายเป็นใคร?"

"ฉันคือเฝิงเจว๋เฉิน เป็นนายน้อยของตระกูลหมอเซียน!"

เมื่อเหลิ่งเยว่เห็นชายผู้นั้นถอดหมวกออก เธอแทบไม่อยากเชื่อ: "นะ...นายยังมีชีวิตอยู่"

เนื่องจากผมของเฝิงเจว๋เฉินนั้นยาวมาก แถมยังสวมหมวกปิดหน้า มีเพียงผมยาวประบ่า ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เซี่ยเชียนเกอจะไม่รู้ว่าเขาเป็นชายหรือหญิง

โดยเฉพาะโทนเสียงของเขาที่เป็นกลางมาก

จะคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง หรืออาจจะคิดว่าเขาเป็นผู้ชายก็ได้

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้นจากพื้นและมองไปที่เฝิงเจว๋เฉินตรงหน้าเธอ ในใจเธอคิดเพียงอย่างเดียวว่า นี่คือลูกหลานของเธอหรือไม่?

ไร้สาระ!

ไม่หรอก นี่คือลูกหลานของตระกูลหมอเซียนเหรอ?

เขาดูแปลกๆนะ

สรุปก็คือ เขาเป็นนายน้อยของตระกูลหมอเซียน ส่วนเธอเป็นลูกศิษย์ของผู้นำคนแรกตระกูลหมอเซียน ตามรุ่นแล้ว เธอกำลังคิดว่าเขาควรเรียกเธอว่าศิษย์พี่ใหญ่ไหม?

หรือว่าบรรพชน?