บทที่ 165 ทำไม? ฉันถีบนาย นายมีปัญหาอะไรเหรอ?

"จากการที่ฉันจับตาดูฝู้เฉิงหยุน ภารกิจของเขาครั้งนี้ไม่สำเร็จอย่างแน่นอน เพราะคนโง่สุดท้ายแล้วมันก็โง่อยู่วันยังค่ำ การที่จะเอามรดกที่อยู่กับฝู้อวี้สิง มันเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเขา ดังนั้น สุดท้ายเพื่อให้ได้สิ่งที่ฉันต้องการ แล้วฉันก็ยังต้องพึ่งเธอ ให้ไปใกล้ชิดกับฝู้อวี้สิงอยู่ดี อีกอย่างก็ถึงเวลาที่เซี่ยเชียนเกอจะต้องเปลี่ยนคนทำหน้าที่แทนแล้วล่ะ"

ฉินฮวนไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของชายผู้นั้น: "คุณรู้อยู่แล้วว่า ยังไงฝู้เฉิงหยุนก็ทำไม่สำเร็จ แล้วทำไมนายถึงยังส่งเขาไปอีก?"

"เพราะฉันอยากรู้ว่า สิ่งที่ฉันต้องการอยู่ในกับฝู้อวี้สิงรึเปล่า ตอนนี้ฉันติดเครื่องดักฟังไว้กับตัวฝู้เฉิงหยุน โดยที่เขาไม่รู้ตัว ดังนั้นเขาจึงเหมือนกับเธอนั่นแหละ เป็นได้แค่ตัวหมากรุก"

"อีกประเดี๋ยวฉันก็จะรู้แล้วว่า สิ่งที่ฉันต้องการอยู่กับฝู้อวี้สิงหรือไม่ ถ้าสิ่งที่ฉันต้องการอยู่ในมือของฝู้อวี้สิงจริงๆ ฉันก็สามารถใช้แผนต่อไปได้"

ฉินฮวนถามด้วยความสงสัย: "แผนต่อไปของคุณคือ......"

ดวงตาที่เย็นชาของชายผู้นั้นจ้องไปที่ฉินฮวน: "เธอคิดว่าฉันจะยอมบอกแผนของฉันกับเธอเหรอ? ถ้าเธอไปบอกฝู้อวี้สิง แผนของฉันที่เตรียมไว้ทั้งหมดก็พังหมดน่ะสิ?

ฉินฮวนตกใจกับสายตาของชายผู้นั้น เธอรีบปิดปากของเขาทันที

ถ้าต้องไปรู้แผนการของชายคนนี้ เธอว่าเธออย่าไปยุ่งเกี่ยวกับปีศาจตนนี้ดีเสียกว่า

เมื่อเฉิงหยุนถูกส่งไปยังคฤหาสน์ของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอ เฝิงเจว๋เฉิน ฝู้อวี้สิงและเย่หยิ่ง กำลังคุยเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

เมื่อเธอเห็นฝู้เฉิงหยุนถูกโยนลงจากรถไปที่ประตูบ้านของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอก็ขยิบตาเพื่อส่งซิกให้เย่หยิ่งและเฝิงเจว๋เฉินซ่อนตัว เธอกับอวี้สิงออกไปดูด้านนอกประตูด้วยกัน และเห็นว่าฝู้เฉิงหยุนกำลังนอนอยู่บนพื้นด้วยความอับอาย เซี่ยเชียนเกอก็พูดติดตลกว่า:

"นี่ใครกัน ดูเหมือนขอทาน?"

เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เซี่ยเชียนเกอก็กล่าวเสริมว่า: "นี่มันดูเหมือนที่ไหน? นี่คือขอทานชัดๆเลยแหละ! ก็ว่าอยู่ทำไมฉันได้กลิ่นเหม็นตลอดทาง ปรากฏว่ามีขอทานมาที่บ้านของเรา"

เซี่ยเชียนเกอจ้องไปที่ฝู้เฉิงหยุน และเธอก็อุทาน: "ฝู้วอี้สิง ดูสิทำไมกางเกงของขอทานเปียกล่ะ? ฉี่ราดเหรอ แต่ฉันคิดว่าขอทานคนนี้ดูน่าจะแก่มากแล้วทำไมอายุปูนนี้แล้วยังฉี่รดกางเกงอยู่อีก?"

ฝู้อวี้สิงที่ยืนอยู่ข้างๆเซี่ยเชียนเกอพูดสมทบต่อ: "เพราะเขาปัญญาอ่อนไง"

ฝู้เฉิงหยุนที่นอนอยู่บนพื้นถูกเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงล้อ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองที่ เซี่ยเชียนเกอ: "เซี่ยเชี่ยเกอปากของเธอมันสกปรก ฉันขอสาปแช่งให้เธอมีแผลที่ฝ่าเท้า มีหนองในปาก!!"

เซี่ยเชียนเกอทำเสียงจุ๊ปากสองที เธอปิดปากของเขาและพูดด้วยความประหลาดใจ: "เฮ้ นี่มันไม่ใช่คนเดียวกับที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปอันรุ่งโรจน์นี่ ทำไมตอนนี้ถึงมาคุกเข่าทำตัวน่ารังเกียจกับฉันที่หน้าบ้านฝู้อวี้สิงล่ะ?"

"นายคิดด้วยว่าสิ่งที่นายทำเมื่อสักครู่นี้น่าหงุดหงิดเกินไปไหม ดังนั้นวันนี้ที่นายในสภาพขอทานแบบนี้ นายอยากจะขอให้ฉันกับฝู้อวี้สิงยกโทษให้นายเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอไม่ได้ให้โอกาสฝู้เฉิงหยุนเลย เธอทำให้ฝู้เฉิงหยุนอยู่ในสถานการณ์ที่มืดแปดด้าน: "แต่ฉันควรทำยังไงดีน้า? ฉันกับฝู้อวี้สิงเป็นคนค่อนข้างใจแคบซะด้วย ถ้านายอยากให้เรายกโทษให้ นายก็ต้องคืนทุกอย่างที่เป็นของตระกูลฝู้ให้หมด และแม้นายจะคืนทุกอย่างแล้ว ก็ไม่ได้มั่นจะได้ว่าฉันกับฝู้อวี้สิงจะยกโทษให้นาย แต่ถ้านายไม่คืน ฉันกับฝู้อวี้สิงจะไม่มีวันให้อภัยให้นายอย่างแน่นอน!"

ตอนนี้คำที่ดีและคำไม่ดีเซี่ยเชียนเกอได้พูดออกมาหมดแล้ว เธอยังอยากจะพูดอะไรต่ออีก?

มองไปที่ปากของเซี่ยเชียนเกอ ในใจเขาคิดว่าถ้าเขาสามารถทำเธอได้ เขาอยากจะชกหน้าเธอให้แหลกไปเสียเลยล่ะ

"เซี่ยเชียนเกอเธอหุบปากไปเลย วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อหาฝู้อวี้สิง ดังนั้น เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะพูด ไปให้พ้นๆฉัน ฉันเห็นแล้วมันน่ารำคาญ"

ฝู้เฉิงหยุน สมควรโดนถีบจริงๆ