บทที่ 164 ทางที่ดีนายอย่ามาเล่นตลกกับฉัน

"แล้วนายฝู้เฉิงหยุน ทำไมถึงพยายามเพื่อให้ได้ตำแหน่งประธานฝู้ซื่อกรุ๊ปนักล่ะ ท้ายที่สุด ตำแหน่งประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร มันไม่คุ้มกับความพยายามของนายที่จะได้รับ เพราะงั้น นายจะต้องรู้อยู่แล้ว ว่าตราบใดที่นายเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ป นายก็จะสามารถได้รับมรดกตกทอดของตระกูล นายถึงต้องสู้กับฝู้อวี้สิงเพื่อแย่งชิงตำแหน่งประธาน ใช่มั้ยล่ะ?"

ในตอนนี้ ฝู้เฉิงหยุนอยากจะพูดเหลือเกินว่า ไม่ใช่ มันไม่ใช่แบบนั้น

เหตุผลที่เขาต้องการตำแหน่งประธานฝู้ซื่อกรุ๊ป เป็นเพราะว่าเขาต้องการเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปที่ทำเงินได้มากมายมหาศาล

เขาทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อทำเงิน ไม่ใช่เพื่อให้ได้มรดกตกทอดใดๆ อีกอย่าง เขาเองก็ไม่ได้มรดกตกทอดอะไรจากตระกูลฝู้เลย

แค่เรื่องมรดกตกทอดของตระกูลฝู้ เขาก็ยังไม่เคยได้ยินมันมาก่อน

ฝู้เฉิงหยุน เห็นว่ากริชในมือของชายคนนั้นกำลังจะปาดคอของเขา เขาก็ตะโกนว่า: "พะ...พี่ พี่ต้องเชื่อฉัน ข่าวบนอินเทอร์เน็ตไม่เป็นความจริง ตระกูลฝู้ไม่ได้มีเรื่องที่ว่า นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปก็จะมีมรดกตกทอด"

"อย่างน้อย ฉันก็เคยเป็นประธานของฝู้ซื่อกรุ๊ปถึงสองครั้งแล้ว ยังไม่ได้รับมรดกตกทอดใดๆจากตระกูลเลย นี่มันเรื่องโกหก พี่อย่าไปเชื่อนะ ละ...แล้วก็กริชในมือพี่ ชะ...ช่วยอยู่ห่างจากฉันหน่อยได้ไหม ฉันกลัวว่ามือของพี่จะพลาดปาดคอฉันโดยไม่รู้ตัว "

"ในเมื่อนายกลัวตายมาก ทำไมนายไม่บอกความจริงกับฉัน?"

กริชในมือของชายผู้นั้นได้เริ่มเฉือนเนื้อของฝู้เฉิงหยุนแล้ว เขาตะโกนด้วยความกลัว: "พี่ ทุกสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เป็นความจริง! ฉันไม่มีมรดกตกทอดจากตระกูลเลย พะ...พี่ปล่อยฉันไปเถอะ"

"ปล่อยนาย ได้ หาสิ่งที่ฉันต้องการมาให้ฉัน มิฉะนั้นวันนี้จะเป็นวันตายของนาย"

คอของฝู้เฉิงหยุนที่ถูกปาดมีเลือดไหลออกมา

เขารู้สึกว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ชายผู้นั้นก็ไม่เชื่อเขา

ดังนั้น ฝู้เฉิงหยุนเพื่อปกป้องชีวิตของตัวเอง เขาจึงเอื้อมมือไปคว้ามือของชายผู้นั้นแล้วพูดว่า "แม้ว่าฉันจะไม่มีมรดกตกทอดของตระกูล แต่ฉันรู้ว่ามรดกของตระกูลอยู่ที่ไหน!"

ชายผู้นั้นยิ้มอย่างประชดประชัน: "แต่เมื่อกี้นายบอกว่ามรดกของตระกูลอะไรนั่นไม่มีอยู่จริงไม่ใช่หรือไง? ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนล่ะ"

เขากลัวว่าถ้าเขาไม่ยอมบอกว่ามรดกตกทอดของตระกูลอยู่ที่ไหน ชายผู้นั้นต้องฆ่าเขาตายแน่ๆ เขาจำเป็นต้องสร้างสถานการณ์ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามีสิ่งนั้นอยู่จริงหรือเปล่าก็เถอะ ฝู้เฉิงหยุนมองดูชายตรงหน้าเขาอย่างจริงจัง เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะความกลัว และใต้ระหว่างขานั้น มีรอยน้ำด้วย

ดูเหมือนว่า ฝู้เฉิงหยุนจะหวาดกลัวมากเสียจริงๆ

ฝู้เฉิงหยุนกล่าวว่า: "มรดกตกทอดของตระกูลนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลฝู้ของเรา ถ้าฉันบอกพี่ง่ายๆแบบนี้ ว่ามรดกตกทอดของตระกูลอยู่ที่ไหน พี่คงต้องสงสัยว่าฉันกำลังโกหกอยู่ ก่อนหน้านี้ฉันโกหกพี่ว่าฉันไม่รู้ว่ามรดกตกทอดของตระกูลอยู่ที่ไหน? ความจริงแล้วมันมีอยู่จริงๆ แต่มันไม่ได้อยู่ที่ฉันจริงๆ แต่มันอยู่ที่ฝู้อวี้สิง"

"พี่ก็น่าจะรู้ว่าฝู้อวี้สิงเป็นหลานรักของปู่ฉันมาก ต่อให้ฝู้อวี้สิงจะตาบอด แขนขาพิการ ปู่ของฉันก็ยังคงไม่ลังเลที่จะยกฝู้ซื่อกรุ๊ปให้เขาดูแลอยู่หลายปี แค่นี้ก็เห็นได้ชัดว่า ปู่ของฉันชอบฝู้อวี้สิงขนาดไหน"

ชายผู้นั้นพูดประชดประชันว่า "ถ้านายฉลาดกว่านี้หน่อย ปู่นายก็คงไม่ปล่อยให้นายอยู่อย่างไอ้งั่งแบบนี้หรอก"

ฝู้เฉิงหยุน: "......"