บทที่ 167 หูของเขาผิดปกติอย่างแน่นอน

เซี่ยเชียนเกอไม่สามารถหาคำมาอธิบายผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตนเองได้

หน้าเหมือนกระดาษสีขาว ริมฝีปากแดงเหมือนสีเลือด

ถ้าเอาไปถ่ายละคร เหมาะที่จะเล่นเป็นบทผีผู้หญิงมากที่สุด

แม้ว่าเซี่ยเชียนเกอจะมองไม่เห็นใบหน้าที่ถูกหน้ากากปิดบังของป๋อฉินยวนแต่อย่างไรเสีย เขาก็เป็นลูกชายที่คุณท่านป๋อภาคภูมิใจที่สุดในตระกูลป๋อ ทำไมเขาถึงได้มีคู่หมั้นหน้าตาเช่นนี้ได้?

เมื่อซูฉีเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอพูดครึ่งทางแล้วหยุด เธอจึงถามว่า "สายตาของฉินยวนเป็นอย่างไรล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอตอบโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดี "ดีจนไม่สามารถดีไปกว่านี้ได้อีกแล้ว!"

ซูฉีตบหน้าตนเองเบา ๆ ด้วยความภาคภูมิใจ "แน่นอนอยู่แล้ว"

อย่าตบอีกเลย ตบจนหน้าซีดมากแล้ว

เซี่ยเชียนเกอไม่สามารถมองหน้าของซูฉีโดยตรงได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรไปที่โรงพยาบาล ขอให้โรงพยาบาลส่งรถพยาบาลมารับ

หลังจากนั้นไม่นาน ป๋อฉินยวนก็ถูกส่งไปที่โรงพยาบาล

เซี่ยเชียนเกอถือค่ารักษาพยาบาลและจ่ายบิลอยู่ที่ชั้นล่าง หลังจากเธอหยิบบัตรออกมา เธอเห็นว่าห้องโถงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่หน้าตาดุร้ายจับผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ และต้องการพาเธอออกไปจากโรงพยาบาล ดวงตาที่เฉียบคมของเซี่ยเชียนเกอพบว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นโจงฉิง

ตอนนี้เธอควรถ่ายละครอยู่ที่กองถ่ายไม่ใช่เหรอ? แล้วเธอมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

หลังจากเซี่ยเชียนเกอยื่นบัตรธนาคารให้พยาบาลรูดเสร็จแล้ว เธอคิดจะตามไปดู

นอกโรงพยาบาล โจงฉิงดิ้นรนอยู่ในมือของกลุ่มผู้ชายที่หน้าตาดุร้าย "พวกคุณปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน! ฉันจะคืนเงินให้ ฉันคืนเงินให้พวกคุณแน่นอน"

"พวกคุณอย่าเอาฉันไปขาย อย่าเอาฉันไปขาย"

"ขอร้อง ขอร้องได้โปรดเถอะ"

โจงฉิงออกมาจากกองถ่ายและเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล เธอไม่เห็นคุณย่าและคุณพ่อของเธอ แต่กลับเห็นกลุ่มชายร่างใหญ่รอเธออยู่ในห้องผู้ป่วยของพ่อ เมื่อเธอเดินเข้าไป เธอยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง หัวหน้าของคนกลุ่มนี้ก็บอกเธอว่าคุณย่าใช้ตัวเธอจ่ายชำระหนี้แทน สัญญาขายตัวก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว

ปฏิกิริยาแรกของโจงฉิงคือต้องการจะวิ่งหนี แต่เธอไม่สามารถหนีจากคนเหล่านี้ได้ ดังนั้นเธอจึงถูกคนพวกนี้จับตัวไปแบบนี้ และเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะถูกขาย เซี่ยเชียนเกอก็ปรากฏตัวขึ้น

"เชียนเกอ!"

โจงฉิงดิ้นรนอยู่ในมือของชายร่างใหญ่ด้วยความตื่นเต้น "ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากถูกขาย ฉันไม่อยากถูกขาย"

เซี่ยเชียนเกอไม่ใช่คนโง่ เมื่อเห็นท่าทางของโจงฉิงแล้ว เธอรู้ว่าเป็นฝีมือของพ่อสารเลวกับย่าของเธอ

ตนเองไม่มีความสามารถที่จะจ่ายชำระเงินคืน แต่ยังไปยืมเงินอีก ถ้าไม่สามารถจ่ายชำระหนี้คืนได้ ก็จะเอาลูกสาวตนเองไปขาย เป็นพ่อและย่าที่เลวจนไม่รู้จะเอาคำอะไรมาเปรียบเทียบ

สิ่งที่เซี่ยเชียนเกอเกลียดที่สุดในชีวิตก็คือคนแบบย่าและพ่อของโจงฉิง

เธอเก็บใบเสร็จรับเงินเอาไว้ แล้วยืนขวางทางชายร่างใหญ่

"ปล่อยเธอซะ"

ชายร่างใหญ่มองร่างผอมบางของเซี่ยเชียนเกอ และเขากล่าวเยาะเย้ยว่า "อีนางหนู ผมคิดว่าคุณไม่ควรยุ่งเรื่องของคนอื่น มิฉะนั้น พวกเราจะนำคุณไปขายด้วย"

นำเธอไปขายด้วย?

ช่างกล้าคุยโวโอ้อวด!

น้ำเสียงของเซี่ยเชียนเกอค่อย ๆ เย็นลง "ฉันไม่ชอบพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง"

ชายร่างใหญ่กล่าวเยาะเย้ยว่า "ผมก็ไม่ชอบพูดซ้ำเป็นครั้งที่สองเหมือนกัน ดังนั้นอีนางหนู ไสหัวออกไปไกล ๆ หน่อย อย่ามาขัดขวางการทำมาหากินของกู"

หลังจากชายร่างใหญ่กล่าวจบ เขาต้องการผลักเซี่ยเชียนเกอออกไป แต่ก่อนที่เขาจะสัมผัสร่างกายของเซี่ยเชียนเกอ เขาก็ถูกเซี่ยเชียนเกอผลักจนล้มลงไปบนพื้น

"ปัง" ชายร่างใหญ่ด่าด้วยความหยาบคาย

"อีนางตัวดี"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้ยินชายร่างใหญ่ด่าตนเอง เธอยกเท้าขึ้นแล้วเตะไปที่หน้าอกของชายร่างใหญ่ "ลืมบอกคุณว่านอกจากฉันไม่ชอบพูดซ้ำแล้ว ฉันยังไม่ชอบมันให้คนอื่นด่าฉันว่าอีนางตัวดี! ดังนั้น ทางที่ดีอย่ามาหยาบคายกับฉัน แล้วตอนนี้เอาสัญญาขายตัวของโจงฉิงมาให้ฉัน"

ชายร่างใหญ่ถูกเซี่ยเชียนเกอเหยียบจนพูดจาตะกุกตะกัก "มี... มีสิทธิ์อะไร? พ่อของเธอติดหนี้ ติดหนี้ผม แล้วใช้ตัวลูกสาวมาชำระหนี้แทน พวกเราได้ทำสัญญาไว้อย่างชัดเจนแล้ว ดังนั้น คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะให้ผมเอาสัญญาขายตัวให้คุณล่ะ? ถ้าผมนำสัญญาขายตัวฉบับนี้ให้คุณแล้ว ผมก็จะไม่เหลืออะไร? ไม่มีเงิน? ไม่มีคน? แล้วผมยังถูกคุณทำร้ายโดยไม่มีเหตุผล ผมขาดทุนย่อยยับ!"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของชายร่างใหญ่จบแล้ว เธอก็พยักหน้าและกล่าวว่า "มันก็ใช่ ฉันเซี่ยเชียนเกอไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล เอาอย่างนี้ ฉันจะจ่ายเงินเพื่อซื้อสัญญาขายตัวของโจงฉิง คุณเสนอราคามาเลย"

ตอนนี้ชายร่างใหญ่รู้สึกว่าหน้าอกของตนเองกำลังจะถูกเซี่ยเชียนเกอเหยียบแตก เขากล่าวด้วยความทรมานว่า "คุณให้ผมลุกขึ้นก่อน แล้วค่อยคุยกันได้ไหม?"

"ได้สิ"