บทที่ 168 เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน

เซี่ยเชียนเกอใช้มือยกชายร่างใหญ่ขึ้นมาจากพื้น เธอข่มขู่เขาว่า "ฉันอนุญาตให้คุณเลือกอีกครั้ง"

เซี่ยเชียนเกอทำให้ชายร่างใหญ่ตกใจจนฉี่ราด "ผมขาย! ผมขาย!"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอได้สัญญาขายตัวมาจากชายร่างใหญ่แล้ว เพื่อความปลอดภัยของโจงฉิง เซี่ยเชียนเกอกล่าวกับชายร่างใหญ่ว่า "นับจากวันนี้เป็นต้นไปโจงฉิงเป็นคนของฉันเซี่ยเชียนเกอ ถ้าคุณกล้าแตะต้องคนของฉัน ครั้งต่อไปฉันจะไม่แค่ทำร้ายคุณเท่านั้น บางทีไม่แน่ฉันจะฆ่าคุณโดยตรง!"

เซี่ยเชียนเกอมองชายร่างใหญ่ที่ขนลุกไปทั้งตัว เขาคิดว่าเรื่องราวจะจบแบบนี้ แต่เซี่ยเชียนเกอเรียกชายร่างใหญ่ที่กำลังจะเดินจากไป "เดี๋ยวก่อน"

ชายร่างใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณ คุณยังมีคำสั่งอะไรอีก?"

"ถึงแม้ว่าพ่อกับย่าของโจงฉิงจะใช้ตัวเธอชำระหนี้แทน แต่ตอนนี้คุณไม่ได้เงินสักแดงเดียวใช่ไหม? ฉันคิดว่าคุณยังสามารถไปทวงเงินห้าแสนนั้นได้"

ชายร่างใหญ่เข้าใจความหมายของเซี่ยเชียนเกอ เธอบอกเขาว่าเธอคุ้มครองโจงฉิงเท่านั้น แต่เธอไม่สนใจพ่อและย่าของโจงฉิง

กล่าวคือเขายังคงสามารถไปทวงหนี้กับย่าและพ่อของโจงฉิงได้ และเมื่อชายร่างใหญ่คิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย เขาขึ้นรถแล้วไปหาย่าและพ่อของโจงฉิงทันที

กลุ่มของชายร่างใหญ่ รีบขึ้นรถและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากโจงฉิงได้รับการช่วยเหลือแล้ว เธอตกใจเป็นอย่างมากและนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น

"ทำไมพวกเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ได้ ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ได้?"

เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่หน้าโจงฉิงด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ "ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะตัดสัมพันธ์กับพ่อและย่าแบบนี้ไปนานแล้ว ถ้าคุณตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาตั้งแต่แรก คุณจะมีสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ได้อย่างไร? โจงฉิงฉันยังคงพูดประโยคนั้น ฉันสามารถช่วยคุณได้เพียงครั้งเดียว แต่ฉันไม่สามารถช่วยคุณได้อีกเป็นครั้งที่สอง"

"คุณคิดให้ดี ๆ ล่ะ"

หลังจากกล่าวจบ เซี่ยเชียนเกอเดินเข้าไปในโรงพยาบาล และคิดจะหาป๋อฉินยวน

หลังจากเซี่ยเชียนเกอจากไปแล้ว โจงฉิงร้องไห้เป็นเวลานาน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรไปที่สถานีตำรวจ "ฉันต้องการแจ้งความ"

......

แผนกผู้ป่วยใน

หลังจากได้รับการรักษาจากหมอแล้ว ป๋อฉินยวนก็ฟื้น

ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย และกำลังฟังหมอกล่าวถึงอาการของตนเอง

"คุณป๋อ จากการตรวจเบื้องต้นพบว่าหัวใจของคุณมีปัญหาบางอย่าง พวกเราจำเป็นต้องอัลตร้าซาวด์หัวใจเพื่อหาสาเหตุที่เฉพาะเจาะจง ส่วนเรื่องที่คุณพูดเมื่อสักครู่ว่าคุณยังสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้หรือไม่? ในฐานะแพทย์ หมอคิดว่าคุณไม่ควรเข้าร่วมการแข่งขันครับ เพราะหัวใจของคุณไม่สามารถทนต่อความเร้าใจเช่นนี้ได้อีกแล้ว"

ป๋อฉินยวนถามด้วยใบหน้าขาวซีด "แล้วถ้าผมต้องเข้าร่วมกันแข่งขันให้ได้ล่ะ?"

"มีโอกาสมากที่คุณป๋อจะตายอยู่ในสนามแข่ง"

หมอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ป๋อฉินยวนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย และเขาบอกหมอว่าตนเองรับรู้แล้ว จากนั้นก็ให้หมอออกไป เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อสีหน้าของป๋อฉินยวนดูดีขึ้นแล้ว เธอจึงเดินไปข้างหน้าและแนะนำตัวกับป๋อฉินยวน "สวัสดีค่ะ คุณป๋อ ฉันชื่อเซี่ยเชียนเกอ วันนี้ตอนอยู่ที่สนามแข่ง ฉันไม่ทันระวังตัวก็เลยชนคุณ ฉันต้องขอโทษด้วย หวังว่าคุณจะยกโทษสำหรับความผิดของฉัน"

วันนี้ที่สนามแข่ง เขาจำได้ว่าตนเองหมดสติไปเอง

หลังจากฝึกเสร็จ เขารู้สึกว่าเจ็บหัวใจ จากนั้นเขาจึงลงจากรถ เดินไม่กี่ก้าวแล้วก็ล้มลงและหมดสติไป และบังเอิญที่ผู้หญิงคนนี้ชนตนเองโดยไม่ตั้งใจ

ป๋อฉินยวนกล่าวอย่างอ่อนแรง "มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ผมหมดสติเอง คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ และไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอีกด้วย"