บทที่ 169 ไม่รู้ว่าคุณสนใจสถานะตัวตนที่แท้จริงของคุณไหม?"

บ้านของฝู้เฉิงหยุน

หลังจากฝู้เฉิงหยุนผ่านความยากลำบากมากมายแล้ว ในที่สุดเขาก็ยืมโทรศัพท์มือถือมาได้ และโทรหาผู้ช่วยตนเองให้มารับเขาที่บ้านของฝู้อวี้สิง และพาเขาไปส่งที่บ้าน

เมื่อฝู้เฉิงหยุนกลับถึงบ้าน ข้าวของในบ้านกระจุยกระจาย

สิ่งของต่าง ๆ ถูกโยนทิ้งไปทุกที่ เห็นได้ชัดว่าก่อนที่เขาจะกลับมา มีคนมาที่บ้านเขา และยิ่งไปกว่านั้น ข้าวของต่าง ๆ ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

ผู้ช่วยมองแจกันที่แตกอยู่บนพื้น ถามฝู้เฉิงหยุนว่า "ท่านประธาน จำเป็นต้องแจ้งตำรวจหรือไม่?"

คนกลุ่มนั้นสามารถเข้ามาวิลล่าของเขาได้อย่างง่ายดาย ถ้าเขาแจ้งเรียกตำรวจ แล้วไปกระตุ้นให้คนกลุ่มนั้นโมโห คนที่ตายก็จะเป็นตัวเขาเอง?

ดังนั้น ฝู้เฉิงหยุนจึงโบกมือ "ไม่จำเป็น"

"แต่บ้านของคุณดูเหมือนถูกขโมย"

"ผมไม่แจ้งความ!"

เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยู่

ฝู้เฉิงหยุนหามุมหนึ่ง เขาเดินกะเผลกลงมาจากรถเข็น เดินไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ด้านข้าง และสั่งผู้ช่วยของเขาว่า "ไปจ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มครองผมสักร้อยคน บอดี้การ์ดต้องมาถึงคืนนี้"

บอดี้การ์ดร้อยคน?

บอดี้การ์ดต้องมาถึงคืนนี้?

ประธานโทรแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ

มีตำรวจมาคุ้มครอง ดีกว่าให้บอดี้การ์ดคุ้มครองเสียอีก?

ถึงแม้ผู้ช่วยจะคิดว่าตำรวจดีกว่าบอดี้การ์ด แต่ผู้ช่วยยังคงฟังคำสั่งของฝู้เฉิงหยุน เขาโทรไปที่บริษัทบอดี้การ์ด และจ้างบอดี้การ์ดจำนวนมากมาให้ฝู้เฉิงหยุน

เวลาสี่ทุ่มครึ่ง กลุ่มบอดี้การ์ดสวมชุดดำปรากฏตัวอยู่ในวิลล่าของฝู้เฉิงหยุน และพวกเขาปฏิบัติตามคำสั่งของฝู้เฉิงหยุน โดยซ่อนตัวอยู่ในทุกมุมของวิลล่าเพื่อคุ้มครองฝู้เฉิงหยุน

แต่ตอนนี้ด้วยความคุ้มครองของบอดี้การ์ด ทำให้ฝู้เฉิงหยุนขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นบนโดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

กลางดึก

ขณะที่ฝู้เฉิงหยุนกำลังนอนหลับ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเย็นที่คอ เขายกมือขึ้นและสัมผัสมัน ตอนที่เขาสัมผัสมันเป็นครั้งแรก ฝู้เฉิงหยุนยังอยู่ในสภาพเลือนราง แต่ตอนที่เขาสัมผัสมันเป็นครั้งที่สอง ฝู้เฉิงหยุนตกใจจนลุกขึ้นทันที เพราะว่ากริชที่คมนั้นบาดนิ้วของเขา ฝู้เฉิงหยุนถูกความเจ็บปลุกให้ตื่น

เขาลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังชายสวมหน้ากากที่อยู่ตรงหน้าตนเอง

เขาตกใจจนเกือบจะฉี่ราด

"คุณ คุณเข้ามาได้อย่างไร?"

ชายคนนั้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "คุณรู้สึกสงสัยใช่ไหม? จ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มครองตนเองเป็นร้อย แต่ผมก็ยังสามารถเข้ามาในห้องของคุณได้?"

ชายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าตนเองจ้างบอดี้การ์ดมาเป็นร้อย?

ก่อนที่ฝู้เฉิงหยุนจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ชายคนนั้นใช้มือลากตัวฝู้เฉิงหยุนขึ้นมาจากเตียง แล้วไปที่หน้าต่าง เพื่อให้เขาดูบอดี้การ์ดหลายร้อยคนที่ถูกตีสลบอยู่ในสนาม

ฝู้เฉิงหยุน "......"

"ดูให้ดีว่าบอดี้การ์ดที่คุณจ้างมานั้นไร้ประโยชน์แค่ไหน ผมยังไม่ได้ทำอะไรพวกเขามากนัก พวกเขาทั้งหมดก็กองอยู่บนพื้นแล้ว ดูเหมือนต่อไปคุณจะต้องจ้างบอดี้การ์ดที่มีเก่งกว่านี้แล้ว มิเช่นนั้น ผมสามารถเอาชีวิตของคุณไปได้ทุกเมื่อ"

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังพูด กริชในมือก็จ่อไปที่คอของฝู้เฉิงหยุนอีกครั้ง "ฝู้เฉิงหยุน ผมจำได้ว่าวันนี้ก่อนที่จะส่งตัวคุณไปที่บ้านของฝู้อวี้สิง ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าเล่นตุกติกกับผม แต่ทำไมคุณถึงไม่เชื่อฟัง หรือว่าคุณอยากตายไปแบบนี้จริง ๆ?"

ร่างกายที่ตกใจกลัวของฝู้เฉิงหยุนสั่นไม่หยุด

"ผม ผมผิดไปแล้ว คุณ คุณ คุณ ......"

"คุณปล่อยผมสักครั้งเถอะ ผม ผมขอสัญญา ผมจะนำมรดกสืบทอดที่คุณต้องการมามอบให้คุณภายในสามวันอย่างแน่นอน!"