บทที่ 170 เพิ่มความจริงใจสักนิด ลดการวางแผนเสียหน่อย

คำพูดของฝู้เฉิงหยุน ทำให้เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงตกตะลึง ฝู้เฉิงหยุนมองเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงที่อยู่ตรงหน้า เมื่อฝู้เฉิงหยุนเห็นว่าทั้งคู่สนใจในสิ่งที่เขาพูดมาก ฝู้เฉิงหยุนกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ "ฝู้อวี้สิง ถ้านายอยากรู้สถานะตัวตนที่แท้จริงของนายจริง ๆ งั้นให้ผมเข้าไปในวิลล่า แล้วค่อย ๆ คุยกัน"

ฝู้อวี้สิงทำหน้าเย็นชาและเหลือบมองฝู้เฉิงหยุน

เพียงแค่แวบหนึ่งเท่านั้น ก็ทำให้ฝู้เฉิงหยุนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ฝู้เฉิงหยุนกลืนน้ำลายและกล่าวต่อไปว่า "ผมรู้ว่านายคงคิดว่าผมโกหกนาย แต่ผมสาบานว่าทุกสิ่งที่ผมพูดนั้นเป็นความจริง ถ้านายไม่เชื่อ นายสามารถไปตรวจสอบได้"

ถ้าเขาสามารถตรวจสอบได้ แล้วเขาจะยังต้องการให้ฝู้เฉิงหยุนมาบอกอีกหรือ?

ฝู้อวี้สิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองฝู้เฉิงหยุนเท่านั้น เซี่ยเชียนเกอที่ยืนอยู่ด้านข้าง อยากรู้ว่าฝู้เฉิงหยุนมาที่วิลล่าของฝู้อวี้สิงอย่างกะทันหัน แล้วก็พูดแบบนี้กับฝู้อวี้สิง เขามีแผนการอะไร

ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอจึงเปิดประตู แล้วให้ฝู้เฉิงหยุนเข้ามา

"ในเมื่อนายต้องการจะคุย งั้นฉันกับฝู้อวี้สิงก็จะคุยกับนาย"

หลังจากนั้นไม่นาน ฝู้เฉิงหยุนก็เข้าไปในตระกูลฝู้ได้สำเร็จ เขานั่งอยู่บนรถเข็น เขาถูกเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงจ้องมอง ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ฝู้เฉิงหยุนคิดว่าตอนนี้เขาถูกสายตาของเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงฆ่าเขาตายไปแล้ว สายตาของสองคนนี้น่ากลัวจริง ๆ

หลังจากเข้าไปในวิลล่าแล้ว เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงนั่งบนโซฟา หลังจากเวลาผ่านไปหลายนาที เมื่อเซี่ยเชียนเกอเห็นว่าฝู้เฉิงหยุนไม่พูดอะไร เธอก็ยกมือขึ้นและเคาะโต๊ะเพื่อเตือนฝู้เฉิงหยุน "ในเมื่อตอนนี้นายเข้ามาแล้ว นายสามารถบอกฉันและฝู้อวี้สิงถึงสถานะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขาได้หรือยัง?"

ฝู้เฉิงหยุนกลับมารู้สึกตัวและกล่าวว่า "ได้แน่นอน แต่ก่อนที่ผมจะพูดถึงเรื่องนี้ ผมมีเงื่อนไข"

เงื่อนไข?

เซี่ยเชียนเกอรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ฝู้เฉิงหยุนจะเปิดเผยสถานะตัวตนที่แท้จริงของฝู้อวี้สิงง่าย ๆ ดูสิ เธอเดาถูกแล้ว

เซี่ยเชียนเกอกล่าวอย่างเย็นชา "บอกเงื่อนไขของนายออกมา"

ฝู้เฉิงหยุนยกมือขึ้น สัมผัสใบหน้าที่โดนชายชุดดำกรีดเมื่อคืน จากนั้นจ้องไปที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิง และเริ่มพูดถึงสาเหตุของเหตุการณ์ "ช่วงนี้เนื่องจากเรื่องของมรดกสืบทอดทำให้ผมถูกคนมากมายตามฆ่า แม้กระทั่ง เมื่อคืนผมจ้างบอดี้การ์ดเป็นร้อยคนมาคุ้มครอง แต่มันก็ไร้ประโยชน์"

"สุดท้ายใบหน้าของผมยังคงถูกกรีด และตอนนี้อีกฝ่ายได้กำหนดเส้นตายให้เวลาผมหนึ่งเดือน เขาบอกว่าถ้าผมไม่สามารถมอบมรดกสืบทอดให้เขาภายในหนึ่งเดือน พวกเขาจะฆ่าผม"

"ในเมื่อฝู้อวี้สิงไม่เต็มใจที่จะบอกผมว่ามรดกสืบทอดอยู่ที่ไหน? ผมสามารถค้นหาด้วยตนเองได้ แต่ก่อนที่ผมจะค้นหา ผมหวังว่าเดือนนี้ผมจะยังปลอดภัยอยู่"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของฝู้เฉิงหยุนแล้ว เธอเลิกคิ้ว "นายหมายความว่านายต้องการให้ฉันและฝู้อวี้สิงปกป้องนายเหรอ?"

ฝู้เฉิงหยุนพยักหน้ายอมรับ "ถูกต้อง ผมต้องการให้ฝู้อวี้สิงและเธอคุ้มครองความปลอดภัยของผม เพราะฝู้อวี้สิงถูกตามฆ่ามาหลายปีแล้ว และเขายังคงมีชีวิตอยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฝีมือของฝู้อวี้สิงไม่เลว เพื่อความปลอดของผม ผมขอให้เธอและฝู้อวี้สิงคุ้มครองผมเป็นเวลาหนึ่งเดือน"

"ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ผมจะพยายามค้นหามรดกสืบทอดแล้วย้ายออกจากบ้านของพวกเธอสองคน และก่อนที่ผมจะจากไป ผมจะบอกพวกเธอถึงสถานะตัวตนที่แท้จริงของฝู้อวี้สิง"

เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างผิดปกติ

ฝู้เฉิงหยุนพูดอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ที่แท้ไม่เพียงแค่เขาต้องการให้เธอและฝู้อวี้สิงคุ้มครองเท่านั้น เขายังต้องการอาศัยอยู่ในบ้านของเธอกับฝู้อวี้สิงอีกด้วย?

หรือว่าวันนี้ก่อนออกมาจากบ้านฝู้เฉิงหยุนยังไม่ตื่น? ตอนนี้ยังคงฝันกลางวันอยู่?

ถ้าให้ฝู้เฉิงหยุนอาศัยอยู่ที่บ้านนี้ มันก็เหมือนกับติดตั้งระเบิดเวลาอยู่ที่บ้าน?

เซี่ยเชียนเกอมองฝู้เฉิงหยุนด้วยความโกรธ แล้วกล่าวกับฝู้เฉิงหยุนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฝู้เฉิงหยุน ตอนนี้นายบอกฉันและฝู้อวี้สิงว่านายรู้สถานะตัวตนที่แท้จริงของฝู้อวี้สิง แต่นายไม่ได้บอกพวกเราว่านายรู้อะไรเป็นพิเศษ"

"ดังนั้น ในขณะที่พวกเราไม่รู้อะไรเลย นายกลับขอให้ฉันและฝู้อวี้สิงคุ้มครองนาย และให้นายพักอยู่ที่นี่ มันไม่มากเกินไปไปหน่อยเหรอ?"