บทที่ 175 ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่

ขณะที่ป๋อเอี่ยนพูดประโยคนี้ ดวงตาของเขาจ้องไปที่เซี่ยเชียนเกอ และใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอดำราวกับก้นหม้อ

"อย่าเอาฉันไปเหมารวมกับผู้หญิงหน้าเงินพวกนั้น และผู้หญิงที่จับตัวอาเล็กของคุณไป ไม่ต้องการเงินของเขา แต่อยากได้เศษผ้าสูตรการกลั่นยาคืนชีพจากเขา"

เศษผ้าสูตรการกลั่นยาคืนชีพ?

ป๋อเอี่ยนขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น "ของสิ่งนี้อยู่กับผมนี่? ผู้หญิงคนนั้นว่างมากใช่ไหมถึงได้มาจับตัวอาเล็ก? เธอควรจะมาจับผมไม่ใช่หรือ?"

คำพูดของประโยคนี้ของบป๋อเอี่ยน ทำให้เซี่ยเชียนเกอตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

เธอเขย่าป๋อเอี่ยนด้วยความตื่นเต้น "เมื่อสักครู่คุณบอกว่าเศษผ้าสูตรการกลั่นยาคืนชีพอยู่กับคุณเหรอ?"

ป๋อเอี่ยนพยักหน้า "ถูกต้อง มันอยู่กับผมมาตลอด"

"อยู่ที่ไหน?"

ป๋อเอี่ยนหยิบเศษผ้าออกจากกระเป๋าเสื้อของตนเองแล้วยื่นให้เซี่ยเชียนเกอ ดูเหมือนเศษผ้าจะมีอายุหลายปีแล้ว ภาพวาดและตัวหนังสือจึงไม่ชัดเจนแล้ว นี่คือเศษผ้าที่สามารถทำให้คนตายฟื้นคืนชีพขึ้นได้ ป๋อเอี่ยนแค่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อเองหรือ?

เขาไม่ควรนำมันไปซ่อนเอาไว้หรือ?

หลังจากเซี่ยเชียนเกอดูเศษผ้าที่อยู่ในมือเสร็จแล้ว เธอเก็บเศษผ้าลงไปในกระเป๋าของตนเองทันที

ดวงตาของป๋อเอี่ยนเบิกกว้าง และสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เซี่ยเชียนเกอ มันเป็นของผม!"

"ไม่ ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว"

เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการขโมย?

"กลางวันแสก ๆ คุณยังกล้ามาขโมยของผมอีกหรือ? คุณปู่เคยบอกว่าสิ่งนี้ต้องอยู่กับผมตลอดเวลา มิเช่นนั้นเขาจะตีขาผมหักแน่นอน"

เซี่ยเชียนเกอใช้มือตบไหล่ของป๋อเอี่ยนเบา ๆ "ไม่เป็นไร เมื่อขาของคุณหักแล้ว ฉันจะรักษาขาของคุณให้หายเอง นอกจากนี้ อาเล็กของคุณถูกจับเพราะเศษผ้านี้ ถ้าคุณเก็บเศษผ้านี้ไว้กับตัวตลอดเวลา งั้นคนที่ถูกจับคนต่อไปจะต้องเป็นคุณอย่างแน่นอน"

"ดังนั้น ตอนนี้ฉันเอาเศษผ้านี้ไป ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกป้องคุณ! คุณวางใจเถอะ ขอเพียงคุณมอบเศษผ้านี้ให้แก่ฉัน ฉันสัญญาว่าจะเอาศพอาเล็กกลับมาให้คุณ"

ดวงตาของป๋อเอี่ยนขยายใหญ่ขึ้น "คุณพูดอะไรน่ะ? ศพ?"

เซี่ยเชียนเกอกระแอมสองครั้งด้วยความเก้อเขิน แล้วเธอก็เปลี่ยนคำพูด "ฉันบอกว่าฉันจะพาอาเล็กของคุณกลับมาอย่างแน่นอน"

"ศพเหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างแน่นอน"

เป็นคนที่ตายไป

ป๋อเอี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ "เช่นนั้นก็ดีแล้ว ขอเพียงคุณสามารถพาอาเล็กกลับไปได้อย่างปลอดภัย คุณอยากได้สิ่งนี้คุณก็เอาไปเถอะ แต่คุณห้ามบอกให้คุณปู่ว่าผมมอบของชิ้นนี้ให้คุณ มิเช่นนั้นผมต้องตายแน่นอน"

"ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยคุณเอง"

ป๋อเอี่ยนกล่าวด้วยความประหลาดใจ "ถูกตัดหัวแล้ว คุณยังจะช่วยได้?"

"คุณปู่ของคุณ ......" เซี่ยเชียนเกอกระแอมสองครั้ง "แข็งแกร่งมาก!"

เซี่ยเชียนเกอนึกไม่ถึงว่าเธอจะได้เศษผ้าสูตรการกลั่นยาคืนชีพที่อยู่ในมือของป๋อเอี่ยนมาอย่างง่ายดาย ฝู้อวี้สิงต้องการเก็บรักษาเอง แต่เซี่ยเชียนเกอปฏิเสธ เพราะใครก็ตามที่มีสิ่งนี้อยู่ในมือ เขาจะตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอจะไม่ยอมมอบเศษผ้านี้ให้ฝู้อวี้สิงเก็บรักษา

แต่เพื่อไม่ให้ฝู้อวี้สิงคิดมากเกินไป เซี่ยเชียนเกอหาข้ออ้างว่า "ฉันซ่อนสิ่งของเก่งกว่าคุณ ดังนั้นฉันจะเป็นคนเก็บซ่อนเศษผ้าไว้เอง"

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร

เขารู้ว่าการที่เซี่ยเชียนเกอไม่ยอมให้เขาเป็นคนเก็บเศษผ้าสูตรการกลั่นยาคืนชีพเพราะว่าเธอไม่ต้องการให้เขาได้รับบาดเจ็บ แต่เขาก็เหมือนกับเธอ ไม่ต้องการให้เธอได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ดังนั้นฝู้อวี้สิงจึงถือโอกาสตอนที่เซี่ยเชียนเกอไม่ทันระวังตัว หยิบเศษผ้าไปจากมือของเธอทันที

เซี่ยเชียนเกอต้องการจะแย่งกลับมา แต่ถูกฝู้อวี้สิงจ้องมอง "ยังไงก็ต้องเก็บซ่อนมันอยู่แล้ว ใครเก็บซ่อนก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ หรือคุณไม่เชื่อใจผม?"

"ไม่ใช่ ฉัน......"

แค่กลัวคุณจะได้รับบาดเจ็บเท่านั้น

เซี่ยเชียนเกอกลืนสิ่งที่ตนเองต้องการจะพูด

เธอรอให้ฝู้อวี้สิงเก็บซ่อนมันเสร็จก่อน จากนั้นค่อยหาทางเอามันออกมา

เช่นนี้ ฝู้อวี้สิงน่าจะปลอดภัยแล้ว

เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงต่างคิดเพื่อกันและกัน

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงวิลล่า เวลามืดแล้ว

เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงทำอาหารทานกันง่าย ๆ จากนั้นขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบนด้วยกัน ทั้งสองคนกอดกันแน่น ไม่มีใครสามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้