บทที่ 176 ใครให้คุณเข้ามา?

เมื่อเหลิ่งเยว่หายใจรับออกซิเจนเพียงพอแล้ว หญิงสาวมองเหลิ่งเยว่ที่อยู่ตรงหน้าตนเองด้วยสายตาหยอกล้อ เธอยกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าของเหลิ่งเยว่อย่างแรง "ใครให้ความกล้าเธอ ถึงได้กล้าทรยศฉัน?"

ใบหน้าของเหลิ่งเยว่บวมทันที

และมุมปากของเธอก็มีเลือดไหลออกมา

"ปีศาจอย่างเช่นคุณ นอกจากลูกน้องผู้ชายของคุณที่หลงใหลในความงามของคุณพวกนั้นเต็มใจที่จะช่วยคุณแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนถูกคุณบังคับ! คุณเป็นผู้หญิงที่โหดเหี้ยมมาก คุณฆ่าล้างครอบครัวอาจารย์ของฉัน คุณต้องไม่ตายดี! ต้องไม่ตายดี!"

"เพี้ยะ!"

ผู้หญิงคนนั้นตบหน้าเหลิ่งเยว่อย่างแรงอีกครั้ง ทำให้หน้าอีกด้านของเหลิ่งเยว่บวมเช่นกัน "เหลิ่งเยว่ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอไม่ได้เต็มใจทำงานให้ฉัน ดังนั้นฉันก็เลยปล่อยหนอนกู่เข้าไปในร่างกายเธอ ตอนนี้เธอหักหลังฉันเพราะเซี่ยเชียนเกอ ดูเหมือนว่าฉันจะเก็บเธอไว้ไม่ได้แล้ว"

เหลิ่งเยว่ถ่มเลือดที่อยู่ในปากใส่ใบหน้าของผู้หญิง "ถ้าคุณแน่จริงก็ฆ่าฉันเลย มิฉะนั้น ขอเพียงฉันเหลิ่งเยว่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็จะแก้แค้นแทนครอบครัวของอาจารย์!"

"คนไม่เจียมตัว แค่อาศัยเธอ ยังคิดจะฆ่าฉันหรือ?"

หญิงสาวยื่นมือออกมาบีบคอของเหลิ่งเยว่อย่างแรง "ถ้าฉันต้องการชีวิตของเธอ มันง่ายเหมือนการบีบมดตัวหนึ่งเท่านั้น แต่ตอนนี้ ฉันจะไม่ฆ่าเธอ เพราะฉันยังต้องการให้เธอกลับไปหาเซี่ยเชียนเกอ ตัดศีรษะของเธอและนำกลับมาให้ฉัน"

เนื่องจากเหลิ่งเยว่ถูกบีบคอ เธอจึงพูดจาตะกุกตะกักเล็กน้อย "ฉัน ฉันจะไม่ จะไม่ช่วยคุณฆ่า ฆ่าเซี่ยเชียนเกอ"

"แล้วถ้าฉันให้เธอเลือกระหว่างเฝิงเจว๋เฉินกับเซี่ยเชียนเกอ เธอจะเลือกใคร?"

หลังจากผู้หญิงกล่าวจบ เธอก็ปล่อยเหลิ่งเยว่และเปิดฝาโลงศพของเฝิงเจว๋เฉิน ตอนนี้หน้าผากของเฝิงเจว๋เฉินเต็มไปด้วยเหงื่อ และมองผู้หญิงอย่างอ่อนแรง : "นอกจากข่มขู่คนแล้ว คุณยังใช้วิธีอื่นเป็นอีกไหม?"

"เมื่อสิบปีที่แล้วฉันไม่ได้ฆ่านาย และสิบปีต่อมา ในที่สุดนายก็ต้องตายอยู่ในน้ำมือของฉัน"

หลังจากผู้หญิงกล่าวจบ เธอหยิบยาเม็ดออกมาจากแขนเสื้อ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เหลิ่งเยว่ "ยาพิษเม็ดนี้จะทำให้คนตายทั้งเป็น ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธอเลือก เธอเลือกว่ายาพิษเม็ดนี้จะให้เซี่ยเชียนเกอกิน หรือว่าฉันป้อนให้คนรักของเธอ?"

"มีเวลาให้เธอเลือกสามวินาที"

"หนึ่ง"

เฝิงเจว๋เฉินส่ายศีรษะให้เหลิ่งเยว่"อย่าทำร้ายผู้บริสุทธิ์!"

"สอง"

เหลิ่งเยว่กำหมัดไว้แน่น และผู้หญิงคนนั้นก็บีบปากเฝิงเจว๋เฉิน "ดูเหมือนว่าเธอเลือกที่จะปล่อยให้คนรักของเธอตายต่อหน้าเธออีกครั้งนะ ดี ฉันจะทำให้เธอสมความปรารถนา"

"ฉันเลือกเซี่ยเชียนเกอ!"

เหลิ่งเยว่กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้ยิน ดังนั้นเธอจึงกล่าวดังขึ้น "ฉันเลือกเซี่ยเชียนเกอ!"

"เหลิ่งเยว่！"

ดวงตาของเฝิงเจว๋เฉินเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ผู้หญิงหัวเราะเสียงดัง เธอแก้เชือกให้เหลิ่งเยว่แล้วโยนยาพิษไปในมือของเธอ "พรุ่งนี้ก่อนสองทุ่มครึ่ง ถ้าเธอไม่สามารถเอาศีรษะของเซี่ยเชียนเกอกลับมาพบฉันได้ ฉันจะฆ่าเฝิงเจว๋เฉิน"

เหลิ่งเยว่ออกมาจากโลงศพ ผู้หญิงคนนั้นปรบมือ ชายคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างเหลิ่งเยว่แล้วใช้ผ้าปิดตาของเธอ แล้วส่งเหลิ่งเยว่ออกไป

ตอนนี้ ในสุสานมีเพียงเย่หยิ่งเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ถูกสอบสวน

ตอนที่ผู้หญิงมาอยู่ตรงหน้าโลงศพของเย่หยิ่งแล้ว เย่หยิ่งได้แกะเชือกเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่เปิดโลงศพ เย่หยิ่งได้โยนผงป้องกันตัวของเซี่ยเชียนเกอไปที่ใบหน้าของผู้หญิงทันที ดวงตาของผู้หญิงมืดมิด เย่หยิ่งไม่มีเวลาสนใจอะไร เขากระโจนออกมาจากโลงศพ หันหลังแล้ววิ่งหนีไป

ผู้หญิงคนนั้นออกคำสั่ง "ฆ่ามัน!"

เมื่อได้ยินคำสั่ง กลุ่มผู้ชายที่เหมือนหุ่นเชิดล้อมเย่หยิ่งเอาไว้ เย่หยิ่งไม่มีทางหนี และไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมายืนอยู่ข้างตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอยื่นมือออกมาจับไหล่ของเย่หยิ่งแล้วโยนไปที่ผนัง ทำให้เย่หยิ่งอาเจียนออกมาเป็นเลือด

เขาอยากจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว

ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งจริง ๆ

......

เนื่องจากการยุติเแผนไว้ชั่วคราว วันรุ่งขึ้นเซี่ยเชียนเกอจึงไปที่กองถ่ายตั้งแต่เช้า