บทที่ 177 ดำเนินการตามแผน

"ขาของเค้าอยู่บนร่างกายของเค้า พอเค้าเห็นประตูร้านกาแฟเปิด เค้าก็เดินเข้ามา"

ขณะที่เซี่ยหานกำลังพูด เธอก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงยืนขึ้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ แล้วใช้เท้าเตะเซี่ยหานจนล้มลงบนพื้น

เซี่ยหานล้มลงกับพื้นด้วยท่าทางเสแสร้ง เธอกะพริบตาให้ฝู้อวี้สิงด้วยสีหน้าที่น่าสงสาร "ท่านเก้าฝู้ คุณเตะเค้าทำไม?"

"เพราะถ้าสัมผัสคุณ ผมจะรู้สึกว่ามันสกปรก!"

ดังนั้น ทำได้เพียงแค่เตะเท่านั้น

ฝู้อวี้สิงยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังคิดที่จะหยิบคอมพิวเตอร์ ก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้าสาม เซี่ยหานใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นยืน แล้วกอดฝู้อวี้สิงจากด้านหลัง "ท่านเก้าฝู้ คุณรู้ไหม? ความจริงแล้วฉันตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกพบ เพียงแต่ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจความรู้สึกที่มีต่อคุณ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ดังนั้นท่านเก้าฝู้ คุณสามารถทิ้งเซี่ยเชียนเกอ แล้วมาอยู่กับฉันได้ไหม?"

"สิ่งที่เซี่ยเชียนเกอทำเป็น ฉันก็ทำเป็นเช่นกัน และแน่นอนว่าสิ่งที่เธอทำไม่เป็น แต่ฉันทำเป็นแน่ เช่น........" ก่อนที่เซี่ยหานจะกล่าวจบ ฝู้อวี้สิงก็คว้ามือของเซี่ยหานแล้วบีบไว้แน่น จากนั้นได้ยินเสียง "คลิก" ฝู้อวี้สิงหักมือของเซี่ยหานทันที

"โอ๊ย! โอ๊ย! เจ็บ เจ็บ!"

เซี่ยหานปล่อยเอวของฝู้อวี้สิง และก่อนที่เธอจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ฝู้อวี้สิงก็ใช้เท้าเตะเซี่ยหานลงไปบนพื้น

"ไสหัวออกไป!"

แม้ว่ามือของเซี่ยหานจะเจ็บมาก แต่เมื่อเธอเห็นฝู้อวี้สิงเซ็กซี่มากขนาดนี้ ทำให้เธอลืมไปว่ามือของตนเองเจ็บอยู่ ทำไมฝู้อวี้สิงถึงได้หล่อขนาดนี้?

หลังจากฝู้อวี้สิงกล่าวจบ เขาไม่สนใจเซี่ยหาน เขาหยิบคอมพิวเตอร์ที่อยู่ด้านข้าง แล้วขับรถไปโรงพยาบาล

ก่อนที่จะจากไป ฝู้อวี้สิงโทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ และขอให้ตำรวจจับกุมขยะอย่างเซี่ยหานไป

......

ขณะนี้ ณ โรงพยาบาล

เซี่ยเชียนเกอหมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วย เหลิ่งเยว่เดินเข้ามาในโรงพยาบาลพร้อมด้วยมีด เมื่อเจ้าสาม เจ้าใหญ่และเจ้าสองเห็น เหลิ่งเยว่ทำให้พวกเขาระมัดระวังตัวทันที ตอนนี้เพื่อช่วยเฝิงเจว๋เฉินแล้ว เหลิ่งเยว่เสียสติไปแล้ว เธอพุ่งไปอยู่ตรงหน้าเจ้าใหญ่ เจ้าสองและเจ้าสามและปิดผนึกจุดฝังเข็มของพวกเขาด้วยเข็มเงิน จากนั้น เธอก็เดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของเซี่ยเชียนเกอ

เธอใช้มีดเล็งไปที่คอของเซี่ยเชียนเกอ และขณะนี้เซี่ยเชียนเกอก็ลืมตาขึ้น ตอนนี้ใบหน้าของเธอเน่าเปื่อยแล้ว เธอคว้าแขนของเหลิ่งเยว่อย่างอ่อนแรง "คุณอยากจะฆ่าฉันหรือ?"

"เซี่ยเชียนเกอ ฉันไม่อยากจะฆ่าคุณหรอก แต่เฝิงเจว๋เฉินอยู่ในมือของผู้หญิงคนนั้น ดังนั้นฉันต้องใช้ศีรษะของคุณเพื่อแลกกับชีวิตของเขา ขอโทษด้วย"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเย็นชา "ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะอ่อนแอ แต่คุณก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน"

"งั้นก็ลองดูสิ"

เหลิ่งเยว่ใช้มีดฟันไปที่เซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอหลบอย่างรวดเร็ว และตอนที่เธอต้องการจัดการกับเหลิ่งเยว่เธอคายเลือดออกมาเต็มปากด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง

แล้วล้มลงบนพื้น

เหลิ่งเยว่กล่าวถากถางว่า "บางทีก่อนที่คุณจะถูกพิษ ฉันอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แต่ตอนนี้คุณถูกพิษแล้ว คุณคิดจะฆ่าฉันมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ?"

"ตายเสียเถอะ"

เหลิ่งเยว่ใช้มีดฟันไปที่ศีรษะของเซี่ยเชียนเกอ เลือดสีแดงสดก็ไหลไปทั่วพื้น

เหลิ่งเยว่หยิบผ้าห่มที่อยู่บนเตียง ห่อศีรษะเปื้อนเลือดเอาไว้ และเดินออกไปจากโรงพยาบาลภายใต้สายตาที่คอยเฝ้ามองของเจ้าสาม เจ้าใหญ่และเจ้าสอง

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

......

เวลาสองทุ่ม