บทที่ 181 บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามารบกวน

เซี่ยเชียนเกอมองไปยังแหวนรูปหัวใจในมือของฝู้อวี้สิง

น้ำตาของเธอไหลไม่หยุดตั้งแต่วินาทีที่ฝู้อวี้สิงหันกลับมา

น้ำเสียงของเซี่ยเชียนเกอดูเหมือนหายใจไม่ออกเล็กน้อย "ฉันเคยฝัน ฝันถึงคุณ ในฝันนั้นคุณสวมชุดเกราะเหมือนกับตอนนี้ ในฝันนั้น ฉันเป็นองค์หญิงที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจ จนกระทั่งเกิดสงครามขึ้น ฉันจึงได้ปรับอารมณ์ของตนเองลงแล้วเดินทางเข้าไปในสนามรบด้วยกันกับคุณที่เป็นแม่ทัพฝู้"

"สงครามน่ากลัวยิ่งนัก เนื่องจากมันได้ปลิดชีวิตผู้คนไปมากมาย และทำให้ประชาชนจำนวนมากต้องพลัดพรากจากถิ่นฐาน ครอบครัวถูกทำลาย แต่ละวันฉันได้แต่ภาวนาอยากให้สงครามยุติลงโดยเร็วที่สุด แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ด้วยเหตุนี้เอง ฉันจึงได้เดินทางไปในสนามรบพร้อมกับแม่ทัพฝู้ และอยู่ด้วยกันเป็นเวลาถึงสามปี"

"สามปีนี้ทุกครั้งที่ฉันพบกับอันตราย เขาก็จะปรากฏกายขึ้นเป็นอันดับแรกเพื่อปกป้องฉัน แต่ว่าจนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง เขาได้ตายจากไป ก่อนที่เขาจะจากไปแว่นเขาเคยสัญญากับฉันเอาไว้ว่าจะมีชีวิตกลับมาให้ได้ แต่เขากลับผิดสัญญา"

"นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันรู้สึกว่าโลกทั้งโลกได้สูญสลายไป ต่อมา แม้องค์หญิงจะพยายามอย่างเต็มที่แต่ก็ไม่สามารถปกป้องดินแดนเอาไว้ได้ ประเทศถูกทำลาย ไม่มีบ้าน ไม่มีใคร และนางก็สิ้นใจลงเช่นกัน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าชายหนุ่มที่อยู่ในฝันของฉันกลายมาเป็นสามีของฉันแล้ว"

"ฉันรู้ว่าฉันเป็นเซี่ยเชียนเกอ ฉันไม่ใช่องค์หญิง แต่ว่าฉันไม่อาจออกจากความฝันนั้นได้ ฝู้อวี้สิงคะ ขอบคุณคุณมากในวันนี้ที่ทำให้ฉันทุกสิ่งอย่าง แล้วก็ขอบคุณที่สวมชุดสีแดงเจิดจ้า เหมือนกับให้ฉันได้พบกับแม่ทัพฝู้ที่อยู่ในฝันอีกครั้งหนึ่ง"

เซี่ยเชียนเกอก้าวไปที่ด้านข้างของฝู้อวี้สิงแล้วกอดเขาแน่น

ท่านแม่ทัพฝู้ของข้า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักเพียงไร แต่ในใจของเขายังคงมีข้าเพียงคนเดียว ไม่มีสตรีอื่น

ฝู้อวี้สิง ขอบใจเจ้ามากที่ยังคงรอข้าอยู่

และขอบใจเจ้ามากเช่นกันที่ทำให้ข้าได้พบเจ้าอีกครั้ง

ฝู้อวี้สิงยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าของเซี่ยเชียนเกออย่างอ่อนโยน

"อย่าร้องไห้ไปเลยครับ ถ้าร้องอีกคุณจะไม่สวยแล้วนะ"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขึ้น "ต่อให้ฉันไม่สวยคุณก็ยังคงชอบฉันใช่ไหมคะ"

"ผิดแล้วครับ ผมไม่ได้ชอบ แต่ผมรักต่างหาก"

ฝู้อวี้สิงก็ยิ้มขึ้นเช่นกัน รอยยิ้มของเขานั้นเต็มไปด้วยความรักที่ไม่มีวันทำให้ผิดหวัง

ฝู้อวี้สิงจูงมือของเซี่ยเชียนเกอ แล้วนำแหวนวงนั้นสวมไปที่นิ้วนางของเซี่ยเชียนเกอ

"ผมให้สัญญาว่าจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้แก่คุณ ทำให้คนทั้งโลกรู้ว่าคุณ เซี่ยเชียนเกอ เป็นผู้หญิงของผมฝู้อวี้สิง"

เซี่ยเชียนเกอมองดูแหวนซึ่งอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของตนแล้วเอ่ยถามว่า "เมื่อสักครู่คุณบอกว่าแหวนวงนี้คุณเป็นคนออกแบบเองเหรอคะ?"

"ครับ"

"ออกแบบตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ?"

"หลังจากที่ผมตกหลุมรักคุณ ผมก็ได้เริ่มออกแบบมันแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอยังคงถามต่อไปว่า "เรื่องทุกอย่างในวันนี้คุณเตรียมตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ?"

"ตอนที่ไปรับโทรศัพท์"

เซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงจบแล้วก็เข้าไปกอดฝู้อวี้สิงไว้อีกครั้ง เธอเงยหน้ามองดูท้องฟ้า และพบกลีบดอกไม้สีแดงโปรยปรายไปทั่ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข

ว่าแต่ทำไมกลีบดอกไม้เหล่านี้จึงมากขึ้นเรื่อยๆ กันนะ?

อีกอย่าง ลมนี้ทำไมถึงพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ?

ผมยาวสลวยของเซี่ยเชียนเกอถูกเป่าจนปลิว ส่วนฝู้อวี้สิงหนักกว่า ผมปลอมของเขาถูกพัดจนปลิวไป เดิมทีเรื่องนี้ค่อนข้างจะโรแมนติก แต่กลับถูกเย่หยิ่งที่หลบซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง โปรยกลีบดอกไม้และเป่าลมแรงเกินไปจนทุกอย่างกระจัดกระจายไปหมด