บทที่ 182 คุณปู่ฟื้นขึ้นแล้ว

"เรามีข่าวดีจะบอก เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคุณปู่ของคุณตื่นขึ้นมาแล้ว และตอนนี้ทางเรากำลังทำการตรวจสอบร่างกายของนายท่าน หลังจากยืนยันได้ว่าร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง แล้วเราจะโทรแจ้งท่านเก้าอีกครั้งครับ"

คำพูดของหมอทำให้ฝู้อวี้สิงตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่ แพทย์แจ้งแก่เขาว่าคุณปู่ฟื้นขึ้นแล้วอย่างงั้นหรือ?

คุณปู่ฟื้นแล้ว

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ทายาทแท้ๆ ของตระกูลฝู้ แต่เขาก็เห็นคุณปู่เป็นเช่นปู่แท้ๆ ของตนเอง เนื่องจากว่าแต่เล็กจนโตในตระกูลฝู้คนที่ปฏิบัติดีต่อเขามากที่สุดก็คือคุณปู่

ในตอนนี้เมื่อได้ยินว่าคุณปู่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาจึงตั้งใจว่าจะรีบกลับไปจิงตูในชั่วข้ามคืน

"ฝากดูแลปู่ของผมด้วย ผมจะรีบกลับไป"

"ครับ"

ฝู้อวี้สิงวางสายลงแล้วโยนโทรศัพท์ให้แก่เย่หยิ่งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งหนึ่ง ฝู้อวี้สิงมองไปทางเซี่ยเชียนเกอซึ่งอยู่ตรงหน้าแล้วพูดขึ้นว่า "เชียนเกอ เมื่อสักครู่ทีมแพทย์โทรศัพท์มาบอกว่าคุณปู่ฟื้นแล้ว ดังนั้น......"

ฝู้อวี้สิงพูดแล้วหยุดลงชั่วขณะ

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขึ้นว่า "คุณตั้งใจจะกลับจิงตูใช่ไหมคะ"

"ครับ คุณจะไปกับผมไหม?"

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกมาแล้วกอดฝู้อวี้สิงเอาไว้ตอบว่า "คุณอยู่ที่ไหนฉันก็อยู่ที่นั่น ในเมื่อคุณจะกลับไปจิงตู แน่นอนว่าฉันจะต้องกลับไปกับคุณด้วยสิคะ"

"แต่วันพรุ่งนี้คุณมีถ่ายละครไม่ใช่เหรอ?"

"คุณปู่ฟื้นขึ้นมาแล้ว ไม่มีเรื่องใดสำคัญไปกว่าเรื่องนี้แล้วล่ะค่ะ"

ฝู้อวี้สิงยกมือขึ้นแตะไปที่ศีรษะของเซี่ยเชียนเกอเบาๆ "เชียนเกอ สถานการณ์ของคุณปู่เป็นอย่างไรบ้างตอนนี้ผมยังไม่รู้ คุณอยู่ถ่ายละครที่เมืองซูก่อนดีไหม รอให้ผมกลับไปหาคุณปู่แล้ว ถ้าแน่ใจว่าคุณปู่ไม่เป็นอะไรแล้วจะกลับมารับคุณ"

แต่ตอนนี้เซี่ยเชียนเกอไม่อยากอยู่ห่างจากฝู้อวี้สิงแม้แต่นาทีเดียว

"แต่ฉันก็อยากจะกลับไปหาคุณปู่เช่นกันนี่คะ อีกอย่าง คุณหมอในตระกูลของคุณมีใครเก่งกว่าฉันกัน?"

จะว่าไปก็ถูก เขามีหมอประจำตระกูลมากมายแต่ไม่มีใครสู้เชียนเกอของเขาได้สักคน "ในเมื่อคุณอยากจะกลับไปพร้อมผมก็ไปด้วยกันเถอะครับ ไม่ต้องเก็บเสื้อผ้าหรอก พวกเราเปลี่ยนชุดแล้วไปสนามบินกันเลย"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า เธอหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วเปลี่ยนชุดต่อหน้าฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงกลืนน้ำลายลงคอ เขาละสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนแล้วออกเดินทางไปที่สนามบินพร้อมกับเซี่ยเชียนเกอ

ฝู้อวี้สิงมีเครื่องบินส่วนตัวอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องซื้อตั๋ว

จิงตูอยู่ห่างจากเมืองซู ระยะทางประมาณสองชั่วโมงเท่านั้น เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงเดินทางมาถึงที่ตระกูลฝู้เป็นเวลาตีหนึ่งพอดี

เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงเดินไปที่ห้องใต้ดินพร้อมกัน

เมื่อเดินทางมาถึงห้องผู้ป่วยของคุณปู่ ก็พบว่าทีมแพทย์ยังคงทำการตรวจร่างกายให้คุณปู่อยู่ ฝู้อวี้สิงก้าวขึ้นไปเอ่ยถามว่า "คุณปู่เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ดัชนีตัวชี้วัดทางกายภาพทั้งหมดเป็นปกติ เพียงแต่หลังจากที่นายท่านตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่ยอมพูดจาสักคำเลยครับ"

ฝู้อวี้สิงเหลือบไปมองชายชราซึ่งนั่งเหม่ออยู่บนเตียงด้วยความงุนงง เขาจูงมือเซี่ยเชียนเกอเดินตรงเข้าไปข้างกายของ "คุณปู่ คุณปู่ครับ ผมกับเชียนเกอกลับมาแล้ว"

ไม่รู้ว่าคุณท่านฝู้ไม่ได้ยินในสิ่งที่ฝู้อวี้สิงพูดหรืออย่างไร แต่เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ดังเดิม เซี่ยเชียนเกอเห็นดังนั้นจึงได้เอื้อมมือออกไปจับชีพจร และพบว่านอกจากชีพจรของคุณท่านฝู้จะดูอ่อนแรงลงเล็กน้อย ในด้านอื่นก็ไม่มีปัญหาใด

การที่เขาไม่พูดไม่จาคงจะเป็นเพราะไม่อยากพูดเท่านั้น

เซี่ยเชียนเกอลากฝู้อวี้สิงไปด้านข้างแล้วพูดว่า "ตอนนี้สภาพร่างกายของคุณปู่ไม่มีปัญหาอะไร ส่วนเรื่องที่เขาไม่ยอมพูดจาคาดว่าคงจะคิดอะไรบางอย่างอยู่ พวกเราอย่าเข้าไปรบกวนท่านเลยนะคะ ตอนนี้พวกเราให้คุณปู่พักผ่อนก่อน แล้ววันพรุ่งนี้เราค่อยเดินทางมาเยี่ยมคุณปู่ใหม่"

ฝู้อวี้สิงตอบรับ จากนั้นหันไปสนทนากับคุณท่านฝู้สองสามประโยค เมื่อพบว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ จึงได้เดินกลับขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบนพร้อมกับเซี่ยเชียนเกอ

เช้าวันต่อมา

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงตื่นขึ้นก็พบว่าคุณท่านฝู้ไม่อยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว ฝู้อวี้สิงสอบถามทีมแพทย์ทั้งหลายแต่ไม่มีใครรู้เลยสักคนว่าคุณท่านฝู้ไปที่ใด

เซี่ยเชียนเกอเห็นว่าฝู้อวี้สิงทำใบหน้ากระวนกระวายใจเธอจึงได้กล่าวขึ้นว่า "คุณไม่ต้องกังวลไปนะคะ ลองคิดให้รอบคอบดูก่อนว่าสถานที่ซึ่งคุณปู่จะไปมีที่ไหนบ้าง จากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันตามหา"

"สถานที่ที่คุณปู่อาจจะไป......"