บทที่ 183 จวินหลิงเย่

"จุดจบของเธอ แม้แต่วิญญาณก็ต้องแหลกสลาย!"

เฉินฮุ่ย "......"

ตอนที่คุณท่านฝู้เดินทางออกมาจากคุก ได้พบเข้ากับฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอทั้งสองคน เขายืนถือไม้เท้าของตนเอาไว้แล้วเดินเข้าไปที่ข้างกายของฝู้อวี้สิง "เรื่องที่หลานไม่ใช่ทายาทของจะตระกูลฝู้โดยสายเลือด คาดว่าเฉินฮุ่ยคงจะบอกแล้ว แม้ปู่จะไม่รู้ว่าหลานเป็นใครกันแน่ แต่ในใจของปู่หลานเป็นหลานของปู่ตลอดไป"

"นับแต่นี้เป็นต้นไป ฝู้ซื่อกรุ๊ปจะมีผู้ที่เหมาะสมเป็นประธานเพียงคนเดียวนั่นก็คือหลาน และปู่ได้สั่งให้ทนายความเขียนหนังสือประกาศออกไปแล้วว่าฝู้อวี้สิงจะเป็นหลานชายคนเดียวของปู่ ส่วนฝู้เฉิงหยุนไม่ใช่ใครเลย เป็นเพียงแค่คนนอก"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงฟังคำพูดของคุณปู่แล้วก็รู้สึกประทับใจมาก

"ในใจของผม คุณปู่จะเป็นปู่ของผมตลอดไปเช่นกัน แต่ว่าผมไม่อยากสืบทอดฝู้ซื่อกรุ๊ปครับ"

คุณท่านฝู้เอ่ยถามขึ้นว่า "ทำไม? ไม่เจอกันแค่พักเดียว ไม่เห็นฝู้ซื่อในสายตาแล้วหรือไง?"

ฝู้อวี้สิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมเพียงรู้สึกว่าตอนนี้ฝู้ซื่อกรุ๊ปถูกฝู้เฉิงหยุนขุดเสียจนกลวงไปหมดแล้ว หากว่าผมเข้าไปครอบครองตอนนี้จะส่งผลต่อแผนการที่จะซื้อฝู้ซื่อกรุ๊ปในอนาคตของผม"

เนื่องด้วยกลัวว่าท่านปู่จะคิดมาก ฝู้อวี้สิงจึงรีบอธิบายว่า "คุณปู่ครับ เหตุผลที่ผมจะซื้อฝู้ซื่อกรุ๊ป นั่นเพราะว่าผมมีความรู้สึกว่าผู้ถือหุ้นของฝู้ซื่อกรุ๊ปควรจะเปลี่ยนสักที แล้วก็อีกอย่าง เพราะผมอยากจะทำให้ฝู้เฉิงหยุนเข้าใจว่าตำแหน่งประธาน ต่อให้ผมมอบให้เขาฟรีๆ เขาก็ไม่มีความสามารถจะสืบทอดมันได้

สรุปก็คือคุณปู่วางใจเถอะครับ ไม่ว่าผมจะซื้อฝู้ซื่อกรุ๊ปมาอย่างไรก็ตาม แต่ฝู้ซื่อกรุ๊ปจะยังคงเป็นของตระกูลฝู้ สิ่งที่เป็นของคุณปู่ ผมจะไม่แย่งมาอย่างเด็ดขาด"

คุณท่านฝู้ยกมือขึ้นตบไปที่บ่าของฝู้อวี้สิงพูดว่า "อวี้สิงของปู่โตขึ้นแล้วจริงๆ หลานอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ปู่สนับสนุนเสมอ"

"ขอบคุณครับคุณปู่"

......

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอจัดการเรื่องของคุณท่านฝู้เรียบร้อยแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็กลับไปที่เมืองซูอีกครั้ง เนื่องจากว่าฝู้อวี้สิงรู้สึกชื่นชอบที่แห่งหนึ่งของตระกูลจวินซึ่งเปิดให้ประมูลอยู่ขณะนี้ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจว่าจะซื้อมัน

แต่เนื่องจากเป็นการเปิดประมูล ดังนั้นจึงมีคนจำนวนมากที่จะต้องการเข้ามาแย่งชิง

ฝู้อวี้สิงตั้งใจที่จะวางแผนลงมือตั้งแต่ตระกูลจวินก่อน

ส่วนด้านของเซี่ยเชียนเกอ เมื่อกลับไปยังเมืองซูก็ถูกผู้กำกับเรียกตัวไปถ่ายทำละคร

ในตอนนี้ทั้งเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องของตนเอง

......

ณ กองถ่าย

เซี่ยเชียนเกอกำลังถ่ายทำฉากที่อยู่ในป่า

เธอมองไปยังป่าอันมืดมิดด้วยท่าทางรังเกียจเล็กน้อย "ผู้กำกับคะ ป่าในจิงตูกับป่าที่นี่มีอะไรแตกต่างกันคะ ทำไมพวกเราต้องเดินทางมาจากจิงตูเพื่อมาถ่ายฉากในป่า ที่เมืองซูด้วย"

ผู้กำกับถ่ายทำพลางตอบว่า "เพราะป่าแต่ละที่ไม่เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นชาวเน็ตก็จะบ่นว่าผลงานของเราไม่งามพอ แล้วก็อีกไม่นานพวกเราจะต้องไปถ่ายฉากในชนบท เมืองซูแห่งนี้ฉากสวยงามอย่าบอกใครเชียว"

ไปชนบท?

"ไปนานแค่ไหนคะ?"

"ถ้าการถ่ายทำเป็นไปได้ดีอย่างมากก็สามวัน หรืออย่างน้อยสองวัน ถ้าไม่ราบรื่นเราก็อย่างมากอาทิตย์หนึ่ง อย่างน้อยต้องห้าวัน"

ถึงอย่างไรก็มากอยู่ดี ช่วงนี้ฝู้อวี้สิงกำลังยุ่งอยู่กับการประมูล แน่นอนว่าเขาไม่มีเวลาไปกับเธอ นั่นหมายความว่าเธอต้องแยกจากฝู้อวี้สิงเป็นเวลาถึงหลายวันเชียว

เธอไม่อยากจากเขาไปเลย

แต่ฝู้อวี้สิงก็มีงานของเขาที่ต้องทำต่อให้เธอไม่เต็มใจนักก็ทำได้เพียงต้องยอมแพ้

เซี่ยเชียนเกอ ผู้กำกับและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เดินทางมาถ่ายทำในถ้ำแห่งหนึ่ง เซี่ยเชียนเกอมองไปยังที่มืดมิด เธอหยิบคบไฟขึ้นแล้วส่องเข้าไปด้านในมองซ้ายขวา พบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ตรงบริเวณนั้น เซี่ยเชียนเกอจึงก้าวเข้าไป ก้มลงนั่งข้างกายของชายหนุ่ม เพื่อดูตรวจสอบร่างกายของเขา

ริมฝีปากดำคล้ำ ใบหน้าซีดเผือด

เซี่ยเชียนเกอนำคบไฟ ส่องไปที่ชายคนนั้น

เมื่อเห็นรอยฟันสองซี่ที่หลังมือของเขา เซี่ยเชียนเกอก็รีบหยิบมีดพกออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว แล้วกรีดไปที่ข้อมือของชายคนนั้น ก่อนจะช่วยเขาปลดปล่อยพิษออกมาแล้วใช้น้ำสะอาดล้างบาดแผล เมื่อทุกอย่างทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็ได้หยิบยาดีทอกเม็ดหนึ่งจากกระเป๋า ใส่เข้าไปในปากของชายผู้นั้น

ผ่านไปไม่นาน ชายคนนั้นก็ตื่นขึ้นด้วยท่าทางอ่อนแรง

เมื่อมองเห็นเซี่ยเชียนเกอซึ่งสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำยืนอยู่ สายตาของชายคนนั้นก็เผยถึงความประหลาดใจออกมา "คุณช่วยผมไว้เหรอ?"

"บทพูดผิดนะ เดี๋ยวต้องถ่ายใหม่"

บทพูด?

เซี่ยเชียนเกอพูดจบก็ไม่ให้โอกาสชายคนนั้นในการโต้ตอบ เธอลุกขึ้นไปหาผู้กำกับซึ่งยังไม่ได้เดินเข้ามาในถามแล้วพูดว่า "ผู้กำกับคะ ครั้งนี้พวกคุณพยายามมากจริงเชียวนะ ลงทุนให้นักแสดงรับเชิญถูกงูพิษกัด และให้ฉันไปช่วยเขา แม้ว่าการถ่ายออกมาแบบนี้จะสมจริง แต่ว่าการที่คุณไม่เห็นชีวิตของผู้คนอื่น เรื่องนี้ฉันจำเป็นต้องสนทนากับคุณ"

หลังจากประโยคนั้นของเซี่ยเชียนเกอพูดออกมา ใบหน้าของผู้กำกับก็รู้สึกแปลกประหลาดใจ "เชียนเกอ พูดอะไรอยู่? นักแสดงรับเชิญยังแต่งหน้าอยู่เลย ผมแค่ให้คุณเข้าไปในถ้ำทำความคุ้นเคยกับมันไม่ใช่หรือไง แล้วเป็นยังไงบ้างละ"

???

ถ้านักแสดงรับเชิญอย่างกำลังแต่งหน้าอยู่ แล้วคนในถ้ำที่เธอช่วยชีวิตเอาไว้เป็นใครกัน? เซี่ยเชียนเกอถือคบเพลิงไว้ในมือ เมื่อเธอเดินออกมาถึงข้างนอกถ้ำ ข้างในก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมา เมื่อสักครู่ตอนอยู่ในถ้ำเธอมองไม่ชัดเจนนัก แต่หลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกมา เธอจึงได้พบและเห็นอย่างชัดเจน ชายคนนั้นดูชั่วร้าย แต่มีเสน่ห์หล่อเหลา

ใบหน้าอันซีดเซียวกลับสร้างความงามอันน่าใจหายให้แก่เขา