บทที่ 184 ฉันจะสอนให้คุณเป็นคนเอง

ดวงตาอันขี้เล่นคู่หนึ่งมองมาที่เธอ

จวินหลิงเย่ เอ่ยปากพูดขึ้นกับเซี่ยเชียนเกอว่า "สองครั้งแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

จะไม่มีครั้งที่สามอย่างแน่นอน

ภายใต้การจ้องมองของจวินหลิงเย่ เซี่ยเชียนเกอจึงทำการจ่ายเงินแล้วเดินออกจากบาร์ไปโดยไม่หันหลังกลับไปมองแม้แต่น้อย จวินหลิงเย่ก็ไม่ได้วิ่งตามไป เนื่องจากเขาคิดว่าหากเขากับผู้หญิงคนนี้มีโชคชะตาต่อกันจริงๆ ก็จะต้องพบกันเป็นครั้งที่สาม

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอออกมาจากบาร์ เธอก็รู้สึกหิวเล็กน้อย จึงได้เลือกเข้าไปรับประทานอาหารร้านหนึ่งตามใจชอบ หลังจากที่เธอกินอิ่มเรียบร้อยแล้วเดินตรงออกมาก็พบเข้ากับจวินหลิงเย่

"ไม่มากไม่น้อย สามครั้งพอดี"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

จวินหลิงเย่ยิ้มขึ้น "ตั้งแต่ตอนกลางวันจนตอนนี้ พวกเราพบกันสามครั้งพอดี ดูเหมือนว่าผมกับคุณจะมีชะตากรรมที่ถูกกำหนดเอาไว้จากเบื้องบนแล้วว่าต้องพบกัน ดังนั้นผมจะทำตามสิ่งที่ผมสัญญากับคุณเอาไว้ด้วยการอุทิศกายให้แก่คุณ และแต่งงานกับคุณ ผมขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ ผมชื่อว่าจวินหลิงเย่และเป็นสามีในอนาคตของคุณ"

สีหน้าของเซี่ยเชียนเกอดูรู้สึกรังเกียจเขามากขึ้นเรื่อยๆ "ประการแรก การที่ฉันช่วยคุณเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ ดังนั้นฉันไม่จำเป็นต้องคุณจะให้มาให้คุณมาอุทิศกายให้ฉัน ประการที่สองฉันแต่งงานแล้ว ก่อนที่คุณอยากจะเป็นสามีของฉัน ฉันแนะนำว่า ลองไปถามสามีของฉันดูก่อนไหมว่าเขาจะเห็นด้วยหรือเปล่า"

คำพูดของเซี่ยเชียนเกอทำให้จวินหลิงเย่ตกตะลึงเล็กน้อย

"คุณว่าอะไรนะ แต่งงานแล้วเหรอ เป็นไปได้ยังไงกัน? มองไปแล้วคุณน่าจะอยู่แค่ยี่สิบยี่สิบเอ็ด อีกอย่างคุณเป็นนักแสดง คุณจะไม่แต่งงานเร็วแบบนี้แน่ คุณคิดจะใช้วิธีนี้มาโกหกผมได้เหรอ?"

สิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นจริง

แต่ถ้าเขาไม่เชื่อก็ช่วยอะไรไม่ได้

เซี่ยเชียนเกอกินอิ่มแล้วจึงตั้งใจจะกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม เธอจึงผลักจวินหลิงเย่ที่อยู่ตรงหน้าและโบกรถขึ้นไปโดยไม่ได้หันหลังกลับไปมอง จวินหลิงเย่ตะโกนไปตามหลังของเซี่ยเชียนเกอว่า "นี่คุณ ผมบอกแล้วว่าผมเชื่อในทฤษฎีสามครั้งแห่งความรัก ในเมื่อพวกเราพบกันสามครั้งภายในหนึ่งวันได้ นั่นหมายความว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ผมตามหามาตลอดชีวิตแล้วผมจะแต่งงานกับคุณ" เซี่ยเชียนเกอหยุดฝีเท้าลง ขณะที่จวินหลิงเย่คิดว่าเซี่ยเชียนเกอจะหันกลับมาพยักหน้าตอบรับ เซี่ยเชียนเกอกลับพูดกับเขาออกมาประโยคหนึ่งว่า "โรคจิต!"

ถ้าเขาจำไม่ผิดละก็ ผู้หญิงคนนี้ด่าเขาว่าโรคจิตมาถึงสามครั้งแล้วเช่นกัน และในครั้งนี้หากว่าเป็นผู้หญิงคนอื่นล่ะก็ คงไม่คิดแม้แต่น้อยและตัดสินใจแต่งงานกับเขาอย่างทันที แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ในสายตาของเธอเขากลับเป็นไอ้โรคจิตกัน

เขาไม่หล่อเหรอ?

"......"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอกลับมาถึงที่โรงแรม ตอนนั้นฝู้อวี้สิงยังกลับมาไม่ถึง

ส่วนเซี่ยเชียนเกอที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันเธอได้เข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำอาบท่า แล้วนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง

กลางดึก ฝู้อวี้สิงได้เดินทางกลับเข้ามาจากด้านนอก

เมื่อเห็นเซี่ยเชียนเกอนอนอยู่บนเตียงทำปากขมุบขมิบ ฝู้อวี้สิงก็เดินตรงเข้าไปแล้วจูบริมฝีปากของเธอเบาๆ กระซิบที่ข้างหูว่าราตรีสวัสดิ์ แล้วเดินไปอาบน้ำ

"......"

เช้าวันต่อมา

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอตื่นขึ้นมา เธอไม่เห็นฝู้อวี้สิงแล้ว แต่ที่ข้างเตียงเซี่ยเชียนเกอเห็นว่ามีขนมเค้กมากมายวางไว้และดอกกุหลาบ หนึ่งช่อ

ด้านข้างมีกระดาษแผ่นหนึ่ง

ด้านบนเขียนเอาไว้ว่า "แมวน้อยจอมตะกละของผม นี่คือขนมเค้กที่คุณพึมพำออกมาตอนหลับฝันเมื่อคืนนี้ ผมไม่รู้ว่าคุณชอบรสอะไร จึงได้เลือกซื้อมารสชาติละหนึ่งชิ้น สวนดอกกุหลาบ ผมมอบให้สำหรับภรรยาผู้เป็นที่รัก ฝู้อวี้สิง"

เซี่ยเชียนเกอกอดดอกไม้ช่อนั้นขึ้นมาดม แต่ภายในห้องไม่มีเงาของฝู้อวี้สิง เธอจึงรู้ว่าเขาออกไปทำงานแล้ว

เมื่อเซี่ยเชียนเกอไม่เห็นฝู้อวี้สิงเธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เธอวางช่อดอกไม้ลงแล้วเดินไปล้างหน้า ก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนชุดหนึ่งแล้วออกจากห้องนอนไป

เมื่อเปิดประตูออกก็พบว่าใบหน้าของเย่หยิ่งที่จ้องมองมาบวมเป่งยังกับหัวหมูยืนยิ้มอยู่ตรงประตู เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วขึ้น "หน้าของนายไปโดนอะไรมา ฝู้อวี้สิงทำ?"

เย่หยิ่งส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ"

"แล้วหน้าของนายถูกใครตบมา?"