บทที่ 185 ฉันคือบรรพบุรุษเธอ

ได้ยินมาว่าคนที่เป็นดาวเดือนโรงเรียนของมหาวิทยาลัยซูต้า จะเป็นนางแบบถ่ายภาพโปรโมทมหาวิทยาลัยซูต้าด้วย และ จวินหลิงเสวี่ยผู้ที่หลงใหลในตนเองเช่นนี้แน่นอนว่าเธอต้องการที่จะให้คนทั้งโลกรู้ว่ามหาวิทยาลัยซูต้ามีผู้หญิงที่สวยงามเช่นเธอ และเก่งกาจเพียบพร้อมสมจะเป็นดาวโรงเรียน

ผู้หญิงอย่างจวินหลิงเสวี่ยเนี่ยนะ ที่เรียกว่าเป็นผู้หญิงเก่งกาจเพียบพร้อม?

ขยะแบบนี้ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เธอด้วยซ้ำ

เซี่ยเชียนเกอเดินข้ามผ่านฝูงชนมาหยุดอยู่ตรงแถวหน้า มองดูอธิการบดีที่กำลังมอบดอกไม้ให้แก่จวินหลิงเสวี่ยดาวประจำมหาลัยในปีนี้ เซี่ยเชียนเกอกินลูกอมแล้วยืนอยู่ข้างล่างเวทีพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "มหาวิทยาลัยซูต้าไม่มีผู้หญิงแล้วหรือไงถึงได้เลือกผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้มาเป็นดาวมหาวิทยาลัย ทุกคนที่นี่ตาบอดกันแล้วหรือไง?"

แม้ว่าประโยคเมื่อครู่ของเซี่ยเชียนเกอจะไม่ดังนัก แต่ว่าเธอยืนอยู่ที่แถวหน้าสุดจึงทำให้จวินหลิงเสวี่ยและเพื่อนที่นั่งอยู่ในแถวหน้าได้ยินอย่างชัดเจน

จวินหลิงเสวี่ยมองมาที่เซี่ยเชียนเกอซึ่งกำลังกินลูกอมอยู่ข้างล่างเวที เธอยังคงพยายามยิ้มด้วยความสุภาพว่า "ตอนที่คุณบอกว่าคนอื่นตาบอด คุณคิดว่าตัวคุณตาไม่บอดหรือไง? คุณบอกว่าฉันหน้าตาน่าเกลียด บอกฉันมาสิว่าฉันน่าเกลียดตรงไหน?"

"น่าเกลียดตรงไหน?" เซี่ยเชียนเกอไม่แม้แต่จะครุ่นคิดก็ตอบออกไปว่า "ก็ทั้งตัวของคุณนั่นแหละน่าเกลียดไปหมด แน่นอนว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือหัวใจอันโหดเหี้ยมของคุณ"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอพูดจบ เธอก็เดินขึ้นไปบนเวทีจากทางด้านข้างต่อหน้านักเรียนทุกคนที่อยู่ตรงนั้น เธอแย่งดอกไม้ในมือของอธิการบดีไปถือเอาไว้ในมือของตนเอง เข้ามาโอบกอดและพูดว่า "ฉันรู้สึกว่าชอบดอกไม้นี้เหมาะกับฉันมากกว่า ทุกคนรู้สึกว่ายังไงล่ะ?"

ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าเล็กๆ ของเธออันละเอียดอ่อนและมีเสน่ห์ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าอาจารย์และนักศึกษาทุกคน

เซี่ยเชียนเกอสวยกว่าจวินหลิงเสวี่ยจริงๆ ด้วย

เนื่องจากเมื่อสักครู่เซี่ยเชียนเกอก้มหน้าอยู่ ดังนั้นจวินหลิงเสวี่ยจึงมองไม่เห็นใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอได้อย่างชัดเจน แต่ว่าตอนนี้ เซี่ยเชียนเกอยืนอยู่ต่อหน้าของเธอด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แต่งเติม เธอกลับพบว่าตัวเธอเองที่แต่งหน้าหนาจัดอย่างประณีต ยังไม่อาจสู้เซี่ยเชียนเกอได้เลย

ในใจของจวินหลิงเสวี่ยรู้สึกไม่พออกพอใจเล็กน้อย "ต่อให้เธอสวยแค่ไหนแล้วยังไงล่ะ ฉันก็ไม่ได้แย่กว่าเธอนี่!"

เซี่ยเชียนเกอมองไปยังจวินหลิงเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า "ใบหน้าของเธอแต่งหน้าหนาเตอะขนาดนี้ ยังกล้าเอามาเปรียบกับฉันอีกเหรอ ถ้าแน่จริงให้ลบเครื่องสำอางออกสิแล้วค่อยมาแข่งกับฉัน เป็นยังไงล่ะ"

จวินหลิงเสวี่ยพูดขึ้นด้วยท่าทางโมโหว่า "เธอนี่ทำไมชอบพูดจาน่าเกลียดแบบนี้"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มเหน็บแนมขึ้น "น่าเกลียดเหรอ? คำพูดที่ไม่น่าฟังกว่านี้ฉันยังไม่ได้พูดออกมาเลยนะ ทำไมล่ะ เธออยากจะลองดูไหม?"

"เธอเป็นใครกันแน่!"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ฉันเป็นคนที่จะมาช่วยสอนให้เธอรู้ว่าการเป็นมนุษย์ต้องทำตัวอย่างไร ซึ่งขออนุญาตแนะนำตัวเองก่อน ฉันคือบรรพบุรุษของเธอ"

เธอมีอายุมากกว่าพันปีแล้ว ก็เป็นบรรพบุรุษของหล่อนได้ไม่ใช่หรือไง

จวินหลิงเสวี่ยไม่อาจทนกับเซี่ยเชียนเกอได้อีกต่อไป "นี่ ช่วยพูดจาให้เพราะกว่านี้หน่อย เธอบอกว่าเธอเป็นบรรพบุรุษของใครกัน!"

"แน่นอนว่าเป็นของเธอน่ะสิ แต่ว่าในฐานะที่เป็นบรรพบุรุษของเธอ ฉันช่างรู้สึกอับอายเหลือเกิน เพราะเธอหน้าตาน่าเกลียดมาก แต่ที่จริงฉันก็ไม่รังเกียจถ้าจะทำให้หน้าตาเธอน่าเกลียดยิ่งขึ้นกว่าเดิม"

เมื่อพูดจบเซี่ยเชียนเกอก็ยกมือขึ้น แล้วตบไปที่ใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ย

"เธอชอบทุบตีคนอื่นไม่ใช่หรือ?"

"เพี๊ยะ!" เธอตบไปอีกครั้ง "ชอบรังแกคนอื่นใช่ไหม?"

"เพี๊ยะ เพี๊ยะ!" สองฉาดติดกัน

"ชอบแตะต้องคนของฉันนักใช่ไหม? ในวันนี้ฉันจะให้เธอลองสัมผัสดูด้วยตัวเอง ว่าการที่เธอมาแตะต้องขนของ ฉันจะมีจุดจบอย่างไร"

"ตุบ!"

เซี่ยเชียนเกอกระโดดเตะจนทำให้จวินหลิงเสวี่ย กระเด็นลอยไป