บทที่ 186 โชคชะตาบ้าบอ

โชคชะตาบ้าบออะไรเนี่ย?

ทำไมถึงเป็นจวินหลิงเย่อีกแล้ว

จวินหลิงเย่เพิ่งจะเดินลงมาจากรถก็พบกับเซี่ยเชียนเกอซึ่งเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยซูต้า เธอกำลังกัดเคี้ยวลูกอมในปากของเธออยู่ เขาตรงเข้าไปข้างกายของเซี่ยเชียนเกอแล้วกล่าวหยอกล้อว่า "ผมบอกแล้วไงว่าผมกับคุณมีพรหมลิขิตต่อกัน สวรรค์กำหนดเอาไว้แล้ว คุณดูสิครับ เมื่อวานนี้พวกเราเพิ่งจะได้พบกันสามครั้ง ในวันนี้ตอนเช้าก็พบหน้ากันอีกแล้ว ดูเหมือนว่าสวรรค์จะกำหนดให้คุณเป็นภรรยาของผมแล้วล่ะ"

เซี่ยเชียนเกอเคี้ยวลูกอมในปากของเธอดังครอบ จากนั้นทำก้านของอมยิ้มโยนไปที่ใบหน้าของจวินหลิงเย่ จวินหลิงเย่แย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แค่ก้านลูกอมที่เล็กจนไม่รู้จะเล็กยังไง คุณคิดว่าคุณจะใช้มันในการทำให้ผมบาดเจ็บได้เหรอ? หรือว่าคุณจะใช้มันทำร้ายผมจนตาย?"

เซี่ยเชียนเกอเคี้ยวอมยิ้มที่อยู่ในปาก ก่อนจะตอบคำถามของจวินหลิงเย่เมื่อสักครู่ว่า "ก็แค่ก้านลูกอมธรรมดา คงไม่อาจทำให้คุณถึงแก่ชีวิตได้หรือไม่อาจทำร้ายคุณได้เลย แต่ฉันสามารถนำมันมาบอกความจริงและเหตุผลให้คุณได้ประการหนึ่ง"

จวินหลิงเย่รู้สึกขบขันด้วยคำพูดของเซี่ยเชียนเกอเมื่อครู่ "ก็แค่ก้านลูกอมธรรมดา คุณจะเอาเหตุผลอะไรออกมาพูดกับผมอย่างนั้นเหรอ"

เซี่ยเชียนเกอพูดกับจวินหลิงเย่ด้วยน้ำเสียงอันโกรธเคืองสุดกำลังว่า "ขยะ ก็ควรจะถูกทิ้ง"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินหลิงเย่ชะงักลง "คุณเรียกผมว่าขยะ?"

"ดูเหมือนว่าคุณจะรู้ตัวเองดีนะคะ"

"นี่คุณ ทำไมถึงเรียกผมแบบนี้ ผมกับคุณพบกันเพียงแค่สี่ครั้ง คุณก็บอกว่าผมเป็นขยะ ผมเหมือนขยะตรงไหนกัน?"

เซี่ยเชียนเกอครุ่นคิดแล้วเอ่ยถาม จวินหลิงเย่ด้วยความจริงจังว่า "คุณเคยเคี้ยวหมากฝรั่งไหมคะ"

จวินหลิงเย่รู้สึกงงทำไมอยู่ๆ เซี่ยเชียนเกอถึงได้ถามคำถามนี้กับตน แต่เขาก็ตอบเธอกลับไปว่า "เคยครับ ทำไม"

เซี่ยเชียนเกอฟังคำพูดของจวินหลิงเย่จบแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองอย่างไม่สนใจไยดีเป็นการกระตุ้นจวินหลิงเย่ว่า "ตอนนี้คุณคอยรังควานให้ฉันไปเป็นภรรยาของคุณ ก็ไม่ต่างอะไรกับหมากฝรั่งที่ถูกคนคายทิ้งไปบนพื้นแล้วถูกฉันเหยียบเข้า มันเป็นขยะ ที่ไร้ประโยชน์และแกะไม่ออก แต่ในเมื่อฉันไม่สามารถดึงคุณออกไปได้ ฉันก็สามารถโยนคุณทิ้งไปได้ไม่ใช่หรือไง"

"นี่คุณ......"

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้วมองไปทางจวินหลิงเย่ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณจะจินตนาการได้ อีกอย่างฉันจะขอบอกคนเป็นครั้งสุดท้ายว่าฉันแต่งงานแล้ว และฉันรักสามีของฉันมาก ดังนั้น คุณอย่าได้ทำเป็นเหมือนหมากฝรั่งที่ฉันพูดไปเมื่อสักครู่ ตามติดฉันไม่ปล่อยได้ไหม"

จวินหลิงเย่ขมวดคิ้วเข้าหากัน "คุณใช้เหตุผลว่าคุณแต่งงานแล้วมาหยิบอ้างกับผมครั้งแล้วครั้งเล่า คุณไม่รู้สึกว่าเหตุผลนี้มันเหลือเชื่อไปหน่อยหรือครับ อีกอย่างถ้าคุณแต่งงานแล้วจริงๆ ทำไมสวรรค์ถึงกำหนดให้คุณกับผมพบกันครั้งแล้วครั้งเล่า ผมเชื่อว่าเบื้องบนจะไม่ได้กำลังเล่นตลกกับผมอยู่อย่างแน่นอน"

จวินหลิงเย่ สมองผิดปกติหรือไง?

ใครบอกเขากันว่าถ้าเจอกันวันละสามครั้งติดต่อกันแล้วจะเป็นพรหมลิขิตต่อกัน

อีกอย่าง

"หากว่าสวรรค์กำลังเล่นตลกกับคุณอยู่ล่ะคะ"

เมื่อพูดจบเธอก็ไม่ให้โอกาสจวินหลิงเย่พูดอะไรออกมา เซี่ยเชียนเกอกล่าวต่อไปว่า "นี่ขยะ อย่ามาเกะกะฉันอีกเพราะว่าฉันไม่ชอบเด็ก

เด็ก"

เขาดูเด็กมากเลยหรือไง?

เมื่อเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอกำลังจะเดินทางจากไปแล้ว จวินหลิงเย่จึงรีบตามไปแล้วพูดว่า "ผมอายุยี่สิบห้าแล้ว"

"แต่ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ชอบคุณ"

จวินหลิงเย่เอ่ยถามด้วยความงุนงงว่า "เพราะอะไรครับ?"

"เป็นเพราะว่าฉัน ชอบสามีของฉันมากกว่า"

"แต่ผมบอกไปแล้วไงว่าผมไม่เชื่อว่าคุณมีสามีแล้ว ถ้าแน่จริงคุณลองหาเหตุผลอื่นมาปฏิเสธผมได้ไหมล่ะ"

"เหตุผลอื่นเหรอ" เซี่ยเชียนเกอตั้งใจครุ่นคิดจากนั้นเอียงศีรษะเล็กน้อยหันไปมองเห็นสายตาของจวินหลิงเย่อันคาดหวังแล้วพูดว่า "เพราะฉันเป็นบรรพบุรุษของคุณ ดังนั้นในฐานะบรรพบุรุษ ฉันจะชื่นชอบคุณไม่ได้"

จวินหลิงเย่รู้สึกว่าเขาถูกเซี่ยเชียนเกอดูถูกอยู่

แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน

ในขณะที่จวินหลิงเย่กำลังคิดจะไล่ตามเซี่ยเชียนเกอไป โทรศัพท์มือถือของเขาที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้นเสียก่อน "เขารีบกดรับสาย อีกฝ่ายหนึ่งไม่รู้ว่าพูดอะไรกับเขา เห็นเพียงว่าจวินหลิงเย่สีหน้าเปลี่ยนไปมาก ชั่ววินาทีต่อมาเขาก็เดินทิ้งเซี่ยเชียนเกอไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัยซูต้า

ตอนที่เขาเดินทางมาถึงสนาม จวินหลิงเสวี่ยถูกเพื่อนและอาจารย์พยุงขึ้นให้นั่งบนเก้าอี้แล้ว ไปหน้าของเธอถูกเซี่ยเชียนเกอทุบตีเสียจนมองไม่เห็นเขาโครงเดิมอยู่เลย และมือทั้งสองข้างของเธอก็บวมเป่ง มันไม่ต่างจากขาหมูที่เซี่ยเชียนเกอพูดเมื่อสักครู่

จวินหลิงเย่เห็นน้องสาวของตนเองถูกทำร้ายจนเป็นสภาพแบบนี้เขาก็รีบหันไปถามคนที่อยู่ด้านข้างด้วยท่าทางอันตื่นตระหนกว่า "ในวันนี้น้องสาวผมจะต้องรับตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมในฐานะดาวมหาวิทยาลัยเช่นเธอทำไมถึงถูกคนทำร้ายแบบนี้ได้ เป็นฝีมือของใคร"

เมื่ออาจารย์เห็นว่าจวินหลิงเย่รู้สึกโมโหก็ได้รีบเล่าเรื่องก่อนหน้าที่เกิดขึ้นทุกอย่างให้แก่จวินหลิงเย่ฟัง เมื่อจวินหลิงเย่ฟังจบแล้วสายตาของเขาก็มองไปทางจวินหลิงเสวี่ย "เมื่อวานนี้ไปทำร้ายใครมา?"

"ก็แค่อันธพาลคนหนึ่ง เขามาจับสะโพกหนูก่อนแล้วยังพูดจาดูถูกหนู หนูก็เลยแค่ตบสั่งสอนไปไม่กี่ที คิดไม่ถึงว่านักเลงคนนั้นจะให้คนมาแก้แค้น พี่คะพี่จะต้องช่วยหนูจัดการเรื่องนี้นะ หนู..หนูโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยถูกใครตบตีเป็นแบบนี้มาก่อนเลย"

จวินหลิงเสวี่ยใบหน้าบวมเป่ง ตอนนี้ส่งผลให้ไม่อาจพูดมันออกมาได้อย่างกระฉับกระเฉง

จวินหลิงเย่มองเห็นน้องสาวของตนเองถูกทุบตีจนเป็นสภาพไม่เหมือนคน แววตาของเขาสื่อถึงเจตนาอาฆาตแค้นออกมา "น้องสาวของฉันจวินหลิงเย่ ยังมีคนกล้ารังแก อยากจะเห็นจริงๆ ว่าเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน รนหาที่ตายแท้ๆ อย่าให้ฉันหาตัวเจอ ไม่อย่างนั้นจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้ในวันนี้"