บทที่ 193 เย่หยิ่ง ถูกจับตัวไปอีกแล้ว!

หมอ"......"

คุณผู้ชายคนนี้ดูทรงแล้วดุร้ายมาก

หมอลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะจากออกไปอย่างเร็วที่สุด

หลังจากที่หมอออกไปแล้ว ฝู้อวี้สิงก็กอดเซี่ยเชียนเกอเอาไว้ในอ้อมกอดของตัวเองจูบหอมด้วยความเป็นห่วงเอ็นดู"ไม่เป็นไรนะเชียนเกอ มีผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัว"

หลังจากผ่านไปไม่นาน เลือดที่หลังมือของเซี่ยเชียนเกอก็หยุดลง ฝู้อวี้สิงมองยาแล้วก็น้ำยาฆ่าเชื้อที่หมอทิ้งเอาไว้ เขาหยิบมา จัดการรอยเลือดให้กับเซี่ยเชียนเกออย่างระมัดระวัง

จากนั้น ก็ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้กับเซี่ยเชียนเกอ ฝู้อวี้สิงหยิบเข็มน้ำเกลือที่อยู่ข้างๆมา เรียนรู้วิธีจากในอินเทอร์เน็ต เขาเอาตัวเองมาเป็นตัวทดลองก่อน แทงเข้าไปที่หลังมือของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า พอมั่นใจแล้วว่าตัวเองหาจุดที่เหมาะสมได้แล้ว แล้วก็หาจุดที่เจาะแล้วไม่ได้รู้สึกเจ็บเท่าไรเจอ ฝู้อวี้สิงก็จับมือของเซี่ยเชียนเกอเอาไว้แน่น ใช้เข็มเจาะเข้าไปที่หลังมือของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้วในความฝัน จากนั้นก็นอนหลับไปอย่างสงบอีกครั้ง

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง เขาช่วยปัดผมยุ่งเหยิงที่อยู่บนหน้าผากของเซี่ยเชียนเกอเอาไปไว้ที่หลังหูอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็หยิบลูกอมแก้เจ็บคอที่อยู่ข้างๆมา แกะเปลือกออกแล้วก็ใส่เข้าไปในปากของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอนอนหลับไม่สนิท เธอเอามือของเธอไปกอดฝู้อวี้สิงอยู่เป็นระยะๆ ฝู้อวี้สิงกลัวว่าเซี่ยเชียนเกอจะทำน้ำเกลือตกลงมา ฝู้อวี้สิงก็เลยไปนอนอยู่ข้างๆเซี่ยเชียนเกอ ให้เธอเอามือที่เจาะน้ำเกลืออยู่วางลงบนเอวของตัวเอง เอาผ้าห่มมาห่มให้กับเธออย่างระมัดระวัง

......

ในตอนนี้ ทางด้านของฝู้เฉิงหยุน

ฝู้เฉิงหยุนคลานขึ้นมาจากน้ำ เขานอนอยู่บนชายหาด ไออยู่ตรงนั้นอยู่ตลอดเวลา ทันใดนั้นเอง จู่ๆก็มีเงาสะท้อนเงาหนึ่ง เข้ามาปกคลุมร่างกายของฝู้เฉิงหยุนเอาไว้

ฝู้เฉิงหยุนถลึงตาโต มองใบหน้าที่ค่อยๆขยายมากขึ้นตรงหน้าของตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนด้วยความกลัวคิดที่จะวิ่งหนีไป แต่ทว่า กลับถูกผู้ชายคนนั้นกดลงมาบนชายหาดเหมือนเดิม"นายคิดจะไปไหน?"

ฝู้เฉิงหยุนกลืนน้ำลายไปพลางมองผู้ชายตรงหน้านี้

"ฉัน ฉันไม่ไปไหน ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น นาย นายปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไป"

ผู้ชายคนนั้นมุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างติดตลก"ในเมื่อนายไม่ไปไหน นายก็ไปกับฉันแล้วกันว่ายังไง?"

ฝู้เฉิงหยุนสีหน้าปฏิเสธ"นายคิดจะพา พาฉันไปที่ไหน?"

"ไปที่ที่นายควรจะไปยังไงล่ะ"

ฝู้เฉิงหยุนส่ายหัวอย่างแรง เขาแสดงออกมาว่าตัวเองไม่อยากไปที่ที่ผู้ชายคนนั้นพูดถึง แต่ว่า ผู้ชายคนนั้นแทบจะไม่ให้โอกาสฝู้เฉิงหยุนได้พูดออกมาเลย เขายื่นมือออกมา ดึงฝู้เฉิงหยุนขึ้นมาจากพื้น จากนั้น ก็ยัดเขาเข้าไปในรถของตัวเอง ก่อนจะพาตัวไป

......

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอตื่นขึ้นมา ก็เป็นช่วงเวลาค่ำแล้ว

ท้องของเธอร้องคำรามออกมาด้วยความหิวโหย ส่วนร่างกายก็ไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่นิดเดียว

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้นจากเตียงมานั่ง หันมองไปรอบๆอย่างสะลึมสะลือ ไม่เห็นวี่แววของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอลงจากเตียง เพิ่งจะเดินได้สองก้าว ฝู้อวี้สิงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก ในมือของเขา มีข้าวต้มเนื้อที่หอมกรุ่นอยู่หนึ่งถ้วย เซี่ยเชียนเกอตรงไปหาฝู้อวี้สิง มองเขาวางข้าวต้มเนื้อร้อนๆไว้บนเตียง เซี่ยเชียนเกอใช้จมูกสูดดม

"หอมจังเลย"

"หิวแล้วยัง? นี่เป็นข้าวต้มที่ผมเพิ่งจะไปขอยืมห้องครัวของทางโรงแรมมาทำให้กับคุณเป็นพิเศษเลยนะ ลองชิมดูสิ"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้าเหมือนกับตัวมาร์มอต ตอนที่เซี่ยเชียนเกอกำลังจะนั่งลงกินข้าวต้ม กลับถูกฝู้อวี้สิงดึงรั้งเอาไว้"ล้างมือก่อน"

เซี่ยเชียนเกอตอบอื้อกลับมาหนึ่งที ยอมถูกฝู้อวี้สิงลากเข้าห้องน้ำไปล้างมืออย่างเชื่อฟัง

ฝู้อวี้สิงล้างมือที่เจ็บให้กับเซี่ยเชียนเกออย่างระมัดระวัง

ฝ่ามือใหญ่ๆอุ่นๆของฝู้อวี้สิง ห่อหุ้มมือน้อยๆของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอกุมมือของฝู้อวี้สิงเอาไว้ ตอนที่หันไปเห็นรอยช้ำที่หลังมือของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอก็ขมวดคิ้ว"ฝู้อวี้สิง หลังมือของคุณทำไมถึงมีรูเยอะแยะขนาดนี้? แล้วทำไมหลังมือของคุณถึงช้ำอีกด้วย? มีใครฉวยโอกาสตอนที่ฉันหลับใช้เข็มมาแทงคุณใช่ไหม? "

นอกจากเขาจะใช้เข็มแทงตัวเองแล้ว เธอยังรู้สึกว่าจะมีใครอีก?

ฝู้อวี้สิงไม่อยากให้เซี่ยเชียนเกอรู้สึกผิด เขาก็เลยหาข้ออ้างพูดหลอกเซี่ยเชียนเกอ"ไม่มีใครมาแทงผมทั้งนั้นแหละ เมื่อตะกี้ ตอนที่ผมช่วยคุณแทงเข็มน้ำเกลือ ไม่ทันได้ระวังเผลอโดนตัวเองน่ะ"

"ให้น้ำเกลือ ถ้าอย่างนั้นคุณก็น่าจะแทงโดนนิ้วมือสิ จะแทงตรงหลังมือได้ยังไง? ฝู้อวี้สิง คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กน้อยอายุสามสี่ขวบที่จะโดนหลอกง่ายๆหรือไง?"

เมื่อก่อนไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็เชื่อหมด

แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับไม่เชื่อซะแล้วล่ะ?

ดูท่า เชียนเกอของเขาจะไม่ถูกหลอกง่ายๆแล้วสินะ!

ฝู้อวี้สิงใช้มือที่เย็นลูบใบหน้าที่อุ่นของเซี่ยเชียนเกอ