บทที่ 195 หนูชอบฝู้อวี้สิง

ส่วนตัวของจวินหลิงเย่เอง ก็ถูกฝู้อวี้สิงบีบคอเอาไว้อย่างแรง หน้าของเขาแดงก่ำ"ฝู้อวี้สิง ที่ ที่นี่คือเมืองซู ฉันเป็นทายาทของตระกูลจวินแห่งเมืองซู ถ้า ถ้าแกฆ่าฉัน ผู้คนตำแหน่งสูงต่ำมากมายของตระกูลจวิน จะไม่มีทางปล่อยแกไปอย่างแน่นอน"

"แกคิดว่าฉันกลัวเหรอ? ต่อให้ทุกคนของตระกูลจวินของแกจะไล่ฆ่าฉัน ฉันฝู้อวี้สิงคนนี้ก็ไม่แยแสเลยสักนิด!"

"ฝู้อวี้สิง ดู ดูท่าแกคงจะไม่คิดที่จะร่วมงานกับตระกูลจวินของพวกเราต่อแล้วสินะ ถ้า ถ้าอย่างนั้นที่ดินผืนนั้น แก แกไม่อยากได้แล้วใช่ไหม?"

ฝู้อวี้สิงออกแรงที่มือของตัวเองมากขึ้นพร้อมกับพูดขึ้น"เงินสำหรับฉันแล้ว ก็เป็นแค่ของนอกกายเท่านั้น ที่ฉันให้ความสำคัญก็คือคนของฉันต่างหากล่ะจวินหลิงเย่ครั้งนี้ฉันเห็นแก่ที่แกพาปู่ของฉันไปส่งที่จิงตูอย่างปลอดภัย ก็เลยจะปล่อยแกไปชั่วคราว ถ้าครั้งหน้า ยังกล้ามาลงมือกับคนของฉันอย่างไม่รักตัวกลัวตายอีกล่ะก็ ฉันจะฆ่าแกอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว"

ฝู้อวี้สิงพูดจบ ก็โยนจวินหลิงเย่ลงไปบนพื้น

จวินหลิงเย่ในตอนนี้ ก็เหมือนกับปลาที่ใกล้ตาย เขาหายใจหอบหืดอยู่ตรงนั้น ฝู้อวี้สิงกวาดสายตามองเหยียดลงมาหาจวินหลิงเย่ จากนั้นก็พูดกับจวินหลิงเย่"ที่จวินหลิงเสวี่ยน้องสาวของแกถูกทำร้าย ฉันเป็นคนสั่งให้คนไปทำเอง ต่อไปถ้าแกคิดที่จะแก้แค้นให้กับน้องสาวของแก ก็ให้มาหาฉันได้เสมอ ฉันฝู้อวี้สิงคนนี้จะสนองให้กับแกจนถึงที่สุดแน่นอน"

จวินหลิงเย่ไอออกมาสองที คิ้วขมวดเข้าหากัน"ฝู้อวี้สิง แกโกหก ถ้าแกเป็นคนทำร้ายน้องสาวของฉันจริง ถ้าอย่างนั้นแกบอกฉันมาสิ ว่าอยู่ดีๆแกจะมาทำร้ายน้องสาวของฉันทำไม?"

ทำไม?

ฝู้อวี้สิงครุ่นคิดอย่างจริงจังตั้งใจ จากนั้นจึงตอบคำถามของจวินหลิงเย่"เพราะว่า หน้าตากับปากของเธอมันวอนโดนน่ะสิ แล้วฉันก็คิดว่า ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่อยากจะจัดการน้องสาวของแก พวกคนที่เคยถูกน้องสาวของแกกลั่นแกล้งรังแกพวกนั้นก็จะต้องอยากจะจัดการเธอมากๆเหมือนกันแน่นอน ถ้าแกไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันจะเมตตาช่วยหาพวกคนที่อยากที่จะจัดการน้องสาวของแกพวกนั้นมา จากนั้นก็ส่งตัวพวกเธอไปให้กับน้องสาวแกทั้งหมดเอาไหม? พอเป็นแบบนี้ น่าจะไม่เกินหนึ่งชั่วโมง แกก็จะได้ข้อมูลเรื่องที่น้องสาวของแกถูกคนทำร้ายจนตายแล้ว ไม่สิ เผลอๆอาจจะไม่ใช่หนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ สิบนาทีก็เพียงพอแล้ว ถึงยังไง คนที่น้องสาวของแกไปก้าวก่ายก็ไม่ใช่น้อยๆ"

จวินหลิงเย่"......"

"ฝู้อวี้สิง!ตอนนี้มือของน้องสาวฉันถูกคนของแกทำร้ายจนใช้การไม่ได้แล้ว แกยังคิดที่จะทำร้ายเธออีกเหรอ? แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ?

ฝู้อวี้สิงยิ้มอย่างเย็นชา"คำพูดนี้ ฉันก็จะพูดกับแกเหมือนกัน แกก็หยุดซะเดี๋ยวนี้นะ อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือกับแกอีกครั้ง"

ฝู้อวี้สิงพูดคำพูดนี้ทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะหันตัวออกจากอพาร์ทเม้นท์ของจวินหลิงเย่ไป

เย่หยิ่งพอเห็นแบบนี้ ก็รีบตามออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจากไป เย่หยิ่งยังเตะจวินหลิงเย่ไปอีกสองที เพื่อเป็นการแก้แค้น เตะสองครั้งนี้ก็ไม่ได้แรงมากมายอะไร เขาแค่อยากจะให้จวินหลิงเย่เข้าโรงพยาบาลไปทันทีเลยเท่านั้นเอง

......

ข้างล่างตึก

"ท่านเก้า สิ่งที่พวกเราทำกับจวินหลิงเย่ในครั้งนี้ ต่อไปถ้าคิดจะให้ตระกูลจวินร่วมงานกันกับพวกเรา เกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้แล้วนะครับ"

ฝู้อวี้สิงพูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์"ถ้าร่วมงานไม่ได้ก็ไม่ต้องร่วมมันซะ สำหรับฉันแล้วตราบใดที่เชียนเกอกับปู่ปลอดภัยก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ฉันดูแล้ว มันไม่ได้จะสำคัญอะไรขนาดนั้นเหมือนกับที่นายพูดเลย"

ตอนที่ท่านเก้าพูดประโยคนี้อีกครั้ง ลืมผมไปแล้วใช่ไหม?

สำหรับท่านเก้าแล้ว เขาไม่สำคัญเหรอ?

เขารู้สึกว่าตัวเองสำคัญเป็นระยะๆ

เย่หยิ่งนั่งบนรถของฝู้อวี้สิง"ท่านเก้า เรื่องในครั้งนี้ พอพูดดูแล้วก็เกิดจากความประมาทเลินเล่อของผมเอง ถ้าเกิดท่านเก้าเชื่อผม ผมสามารถชดเชยให้ได้"

ชดเชย?

ฝู้อวี้สิงมองเย่หยิ่งที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองด้วยสีหน้ารังเกียจ"นายจะชดเชยยังไง?"

เย่หยิ่งครุ่นคิดอย่างตั้งใจ จากนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างไร้ยางอายสุดๆ"เรื่องในครั้งนี้ ถึงยังไงมันก็เป็นเพราะว่าจวินหลิงเสวี่ย ถ้าพวกเราทำให้จวินหลิงเสวี่ยไม่เอาผิดพวกเรา ถ้าอย่างนั้นผมก็คิดว่า การร่วมงานกันนี้ก็ยังคงมีหวังอยู่นะครับ"

มือของจวินหลิงเสวี่ยก็ใช้การไม่ได้แล้ว เย่หยิ่งยังรู้สึกว่า จวินหลิงเสวี่ยจะไม่เอาผิดพวกเขาอีกอย่างนั้นเหรอ? คิดเพ้อเจ้อเพ้อฝันสิ้นดี

"เธอไม่มีทางล้มเลิกที่จะเอาผิดพวกเราอย่างแน่นอน"

เย่หยิ่งไอกระแอมออกมาสองทีอย่างรู้สึกอึดอัด"แล้วถ้าเกิดผมทำให้เธอรักผมเข้าล่ะ เธอจะเอาเรื่องพวกเราอีกไหม?"

ฝู้อวี้สิง"......"

......

เซี่ยหานอยู่ที่ศูนย์กักกัน ถูกขังมาสองวันแล้ว