บทที่ 196 ใหญ่เท่าไรได้?

"อีกอย่าง บวกกับข้างกายของฝู้อวี้สิงยังมีเซี่ยเชียนเกอที่ฆ่ายังไงก็ฆ่าไม่ตายอยู่ด้วยหนึ่งคน ลูกกับฝู้อวี้สิงก็ยิ่งไม่เหมาะสมกันมากขึ้นไปอีก ดังนั้นเสี่ยวหาน ลูก......"

แม่เซี่ยยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยหานก็ปล่อยแขนของแม่เซี่ยออก

"แม่เอาแต่รักตัวกลัวตายแบบนี้ จนความบริสุทธิ์ของพวกเราสองคนถูกเซี่ยเชียนเกอวางแผนทำลายไปหมดแล้ว แต่ผลที่ได้แม่กลับล้มเลิกที่จะจัดการเซี่ยเชียนเกอแค่เพราะว่าไม่สามารถไปต่อต้านเซี่ยเชียนเกอได้เนี่ยนะ? แม่ช่างเป็นแม่ที่ดีของหนูจริงๆ! เป็นแม่ที่ดีจริงๆ!"

ประโยคสุดท้ายของเซี่ยหาน แทบจะตะคอกออกมา

เธอมองแม่เซี่ยที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด จากนั้นก็ผลักแม่เซี่ยออกไปจากตรงหน้าของตัวเอง"ในเมื่อแม่ไม่เต็มใจที่จะช่วยหนู ถ้าอย่างนั้นหนูก็จะช่วยเหลือตัวเอง ตอนนี้แม่ช่วยถอยไปไกลๆ อย่ามาให้หนูเห็นแม่ "

"เพราะว่าถ้าเห็นแม่ หนูก็จะนึกว่าทำไมแม่ถึงรักตัวกลัวตาย ทำไมถึงถูกเซี่ยเชียนเกอทำให้ตกใจกลัวจนหลบเข้ากระดองขนาดนี้ แม่บอกว่าแม่กลัวเซี่ยเชียนเกอ? หนูจะบอกแม่ให้นะ ว่าหนูไม่กลัว!ในเมื่อตอนนี้หนูตั้งมั่นแล้ว ถ้าอย่างนั้นหนูก็จะแย่งฝู้อวี้สิงกลับมาจากมือของเซี่ยเชียนเกอให้ได้ ไม่ว่าแม่จะรั้งหนูเอาไว้ยังไงก็ไม่มีประโยชน์"

พูดจบ เซี่ยหานก็นอนลงไปบนเตียง หลับไปทั้งอย่างนั้น

เซี่ยหานตั้งมั่นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว รอเธอตื่นขึ้นมา เธอก็จะไปหาฝู้อวี้สิง เธอไม่เชื่อว่าการที่เธอไปโผล่ตรงหน้าของฝู้อวี้สิงทุกวันแบบนี้ แล้วฝู้อวี้สิงจะไม่รู้สึกชอบเธอบ้างเลยเหรอ?

แถม เมียที่บ้านมันจะดีไปกว่าชู้นอกบ้านได้ยังไงกันล่ะ

ไม่ว่าจะพูดยังไง เซี่ยหานก็มีความมั่นใจในรูปร่างแล้วก็หน้าตาของตัวเองสุดๆ

แล้วเธอก็เชื่อว่า จะต้องมีสักวันที่ฝู้อวี้สิงชอบเธอ

แม่เซี่ยยืนอยู่ข้างๆ พอเห็นเซี่ยหานที่รนหาที่ตายแบบนี้ เธอก็ไม่รู้จริงๆว่าจะพูดยังไงดี ครั้งที่แล้วลูกสาวของเธอกับเธอก็ทะเลาะวิวาทกันมาแล้วเพราะว่าเรื่องของเซี่ยเชียนเกอ ตอนนี้ก็เป็นเพราะว่าฝู้อวี้สิงอีก

ฝู้อวี้สิงกับเซี่ยเชียนเกอสองคนนี้ เหมือนกับวิญญาณตามติด คอยตามวนเวียนหลอกหลอนอยู่รอบๆตัวของเธอกับลูกสาวไม่ยอมไปไหน ตอนนี้ลูกสาวของเธอยืนกรานแล้วว่าจะคบกับฝู้อวี้สิงให้ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอในฐานะที่เป็นแม่ ถ้าเกิดไปห้ามปรามล่ะก็ ครั้งนี้เธอจะต้องตัดความสัมพันธ์กับเธอทิ้งไปอย่างแน่นอน

ดังนั้น แม่เซี่ยจึงทำได้แค่พูดกับเซี่ยหานอย่างหมดหนทาง"ช่วงนี้ฝู้อวี้สิงไม่ได้อยู่ที่จิงตู แม่ได้ยินคนบอกว่า หลังจากที่เขาถูกฝู้เฉิงหยุนแย่งตำแหน่งประธานไปเขาเองก็เปิดบริษัทใหม่ของตัวเองหนึ่งแห่ง ตอนนี้ เขาไปที่เมืองซู เพื่อไปร่วมมือกันกับตระกูลจวินพัฒนาที่ดินผืนหนึ่ง แล้วบวกเข้ากับ เซี่ยเชียนเกอถ่ายละครอยู่ที่เมืองซูด้วยเหมือนกัน แม่คิดว่า ฝู้อวี้สิงคงจะไม่ได้กลับมาที่จิงตูเร็วๆนี้ ถ้าเกิดลูกชอบฝู้อวี้สิง อยากจะเจอกับเขาจริงๆ ถ้าอย่างนั้นลูกก็มีแต่ต้องไปหาเขาที่เมืองซูเท่านั้น"

เซี่ยหานอยู่บนเตียง พอได้ยินแม่เซี่ยพูดมาแบบนี้ เธอก็สายตาสงสัยขึ้นมาทันที"ตะกี้แม่เพิ่งจะขัดขวางไม่ให้หนูไปแย่งผู้ชายกับเซี่ยเชียนเกอไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ แม่ถึงมาช่วยหนูซะแล้วล่ะ?"

"เพราะว่าทุกสิ่งที่แม่ทำไป ก็หวังดีกับลูกทั้งนั้น แต่ในเมื่อตอนนี้ลูกดึงดันตั้งมั่นแล้วว่าจะเอาฝู้อวี้สิงให้ได้ ถ้าแม่ไม่ช่วยลูก แล้วจะให้ลูกไปสู้ตามลำพังคนเดียวได้ยังไง?"

เซี่ยหานพอได้ฟังคำพูดของแม่เซี่ยจบในที่สุดสีหน้าก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม"ในเมื่อแม่พูดมาแบบนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ พวกเราก็ไปที่เมืองซูเลยไหม?"

"ได้"

......

วันรุ่งขึ้น

เซี่ยเชียนเกอไปถ่ายละครที่คฤหาสน์ใหญ่ตระกูลจวินตั้งแต่เช้า

วันนี้ เย่หยิ่งเป็นคนไปส่งเซี่ยเชียนเกอที่กองถ่าย

เนื่องจากฝู้อวี้สิงไปจัดการเรื่องของจวินหลิงเย่แล้ว

ตอนนี้ หลังจากที่ได้ยินเย่หยิ่งพูดถึงจวินหลิงเย่ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดเซี่ยเชียนเกอก็คิดขึ้นมาได้ว่า ผู้ชายที่บอกว่าจะแต่งงานกับตนเองคนนั้นเป็นใคร

จวินหลิงเย่ คนที่ฝู้อวี้สิงจะไปร่วมงานด้วยในครั้งนี้

เนื่องจากครั้งนี้เธอไปทำร้ายจวินหลิงเสวี่ยเข้า คนของตระกูลจวิน ก็เลยปฏิเสธที่จะร่วมงานกับฝู้อวี้สิงเรียบร้อยแล้ว การร่วมงานกับตระกูลจวิน น่าจะเป็นธุรกิจใหญ่ ตอนนี้บริษัทของฝู้อวี้สิงเพิ่งจะเริ่มต้น จำเป็นต้องพึ่งพาตระกูลจวินมาช่วยผลักดันให้บริษัทของเขามีชื่อเสียง

ดังนั้นการร่วมงานกันในครั้งนี้ จะให้มาพังลงเพราะว่าจวินหลิงเสวี่ยคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด พอเซี่ยเชียนเกอคิดถึงตรงนี้ ก็ตัดสินใจว่าจะไปหาจวินหลิงเย่ด้วยตัวเอง ไปดูสักหน่อย ว่ายังพอจะคว้าโอกาสกลับมาได้อยู่ไหม

เดิมทีเซี่ยเชียนเกอกะว่า หลังจากถ่ายเสร็จ ก็จะให้เย่หยิ่งพาตนเองไปหาจวินหลิงเย่ แต่ผลที่ได้ เธอกลับเจอจวินหลิงเย่และคุณท่านจวินที่กองถ่ายซะอย่างนั้น

เย่หยิ่งพอเห็นจวินหลิงเย่ก็รีบหลบซ่อนตัวทันที เพราะว่า ถ้าเขาหลบซ่อนตัวไม่โผล่หน้าออกไป จวินหลิงเย่ก็จะไม่หันสายตามาหาเซี่ยเชียนเกอ

เขากับท่านเก้าทำเรื่องไว้มากมายขนาดนั้น ก็เพื่อที่จะปกป้องไม่ให้คุณนายถูกคนของตระกูลจวินเพ่งเล็ง ดังนั้น จะให้มาพังลงกลางคันแบบนี้ไม่ได้ เย่หยิ่งหลบอยู่บนรถตลอดเวลา รอเซี่ยเชียนเกอลงจากรถแล้ว เย่หยิ่งก็ขับรถจากไปทันที

"......"

เซี่ยเชียนเกอไม่ได้สนใจเย่หยิ่ง เธอเดินตรงไปหาจวินหลิงเย่ทันที ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเย็นชา"พวกเรามาพูดคุยกันหน่อยไหม?"