บทที่ 197 เป็นเธอได้ยังไง?

จวินหลิงเย่ไม่สามารถอธิบายขนาดที่ดินให้กับเซี่ยเชียนเกอได้"ถึงยังไงมันก็ใหญ่แล้วกัน!แถมที่ดินในครั้งนี้ ความเสี่ยงก็ต่ำมีแต่ได้กับได้ ถ้าคุณลงทุนมาสามหมื่นล้าน ก็จะสามารถประมูลสำเร็จได้ ตอนนี้ ผมบอกป้ายราคากับคุณแล้ว พรุ่งนี้คุณมาเข้าร่วม ขอแค่คุณกรอกไปสามหมื่นล้าน ก็จะสามารถมีโอกาสที่จะได้ทำเงินร่วมกันกับตระกูลจวินของพวกเราแล้วล่ะ"

เซี่ยเชียนเกอมองจวินหลิงเย่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาล้ำลึก เธอตอบอ้อกลับไปหนึ่งคำ ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะกลับไปยังกองถ่าย

จวินหลิงเย่พอเห็นเซี่ยเชียนเกอจากไปแล้ว เขาก็รีบตามไปทันที"เซี่ยเชียนเกอ คุณไปไหน?"

"ถ่ายละคร"

"วันนี้ตอนค่ำมีเวลาไหม? ผมจะชวนคุณทานข้าวสักหน่อย"

เซี่ยเชียนเกอคิดที่จะปฏิเสธ แต่จู่ๆก็คิดถึงอะไรขึ้นมาได้ เธอพยักหน้าดวงตาเป็นประกาย"ได้สิ"

พอเซี่ยเชียนเกอตอบรับคำเชิญชวนของตัวเอง จวินหลิงเย่ก็รู้สึกประหลาดใจสุดๆ

ถ้าเขารู้ว่า ที่เซี่ยเชียนเกอชวนเขากินเข้าตอนค่ำต้องการที่จะทำอะไร เกรงว่าเขาก็จะไม่ประหลาดใจแล้ว

เซี่ยเชียนเกอจำได้ ว่าไม่นานมานี้เย่หยิ่งบอกกับเธอว่า เมื่อคืน จวินหลิงเย่ จับตัวของเขากับปู่ไปเพราะว่าจวินหลิงเสวี่ย จากนั้น เมื่อคืนฝู้อวี้สิงก็ไปช่วยพวกเขา

กล้ามาแตะต้องคนของเซี่ยเชียนเกอผู้นี้ เขาจะต้องชดใช้มันถึงจะถูก

เซี่ยเชียนเกอคิดถึงตรงนี้ เธอคิดอยู่ในใจ ว่าคืนนี้จะจัดการกับจวินหลิงเย่ยังไง

ให้เขาทุกข์ทรมานสักหน่อยไหม?

......

ฝู้อวี้สิงหลังจากที่เซี่ยเชียนเกอไปถ่ายละครที่กองถ่ายแล้ว ก็กำลังจัดตกแต่งห้องของโรงแรม เนื่องจากครั้งก่อนๆทั้งสองคน ถูกเย่หยิ่งรบกวนอยู่ตลอด ดังนั้นคืนนี้ ฝู้อวี้สิงก็เลยวางแผนที่จะแอบทำเซอร์ไพรส์ให้กับเซี่ยเชียนเกอ

ตอนที่เซี่ยเชีนเกอออกจากโรงแรม เขาหลอกเซี่ยเชียนเกอว่า วันนี้เขาจะต้องไปจัดการเรื่องของจวินหลิงเย่ จริงๆแล้วไม่ได้จัดการอะไรเลย เพราะว่าเขาล้มเลิกเรื่องที่ดินผืนนี้ของตระกูลจวินไปทั้งหมดแล้ว

ดังนั้น เรื่องที่เขาต้องทำในวันนี้ ก็คือจัดตกแต่งห้องโรงแรมให้เสร็จทำให้คืนนี้เซี่ยเชียนเกอยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขา

เนื่องจากการจัดตกแต่งห้องจำเป็นต้องใช้ดอกไม้สดจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ฝู้อวี้สิงก็เลยออกไปซื้อของมาจากข้างนอกตั้งแต่เช้า ตอนที่เขากลับมา ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว หลังจากฝู้อวี้สิงกินอาหารเที่ยงไปแบบง่ายๆเสร็จ ก็เริ่มจัดตกแต่งห้อง

......

ชั่วพริบตา ก็มาถึงตอนค่ำแล้ว

ฝู้อวี้สิงจัดตกแต่งห้องโรงแรมได้โรแมนติกสุดๆ มีกลีบกุหลาบอยู่ทั่วทุกที่ แล้วบนเตียงก็โรยกลีบดอกไม้เป็นรูปหัวใจเอาไว้ บนโต๊ะอาหาร มีไวน์วางไว้หนึ่งขวด บวกเข้ากับเครื่องหอมที่ทำให้คนได้กลิ่นแล้วรู้สึกผ่อนคลาย

ฝู้อวี้สิงนับเวลา จุดเครื่องหอม จากนั้นก็เปิดไวน์ หลังจากที่สั่งกำชับกับพ่อครัว ว่าให้เอาเสต็กที่เขาสั่งมาเสิร์ฟตอนช่วงเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว ฝู้อวี้สิงก็นั่งลงข้างๆ ส่งข้อความไปหาเย่หยิ่ง ถามเขาว่า เซี่ยเชียนเกอเลิกกองแล้วยัง

ผ่านไปสักพักเย่หยิ่งก็ตอบฝู้อวี้สิงกลับมา"ท่านเก้า คุณนายเพิ่งจะเลิกกอง ผมเตรียมจะรับเธอกลับแล้วครับ"

ฝู้อวี้สิง"อื้อ"

ผ่านไปไม่นาน ประตูก็มีคนเคาะจากข้างนอก

ฝู้อวี้สิงนึกว่าเซี่ยเชียนเกอกลับมาแล้ว เขาก็เลยรีบหยิบเนกไทที่อยู่ข้างๆขึ้นมาผูก จากนั้นก็จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะตรงมาที่ประตู เปิดประตูออกด้วยสีหน้าอ่อนโยน แต่ตอนที่เห็นคนที่มานั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของฝู้อวี้สิงก็หายวับไปทันที

"เป็นเธอได้ยังไง?"

......

ในเวลานี้ ทางด้านของเซี่ยเชียนเกอ

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอเลิกกองแล้ว ก็ไม่ได้กลับโรงแรมทันที เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปหาเย่หยิ่ง บอกเขาว่าเธอจะไปทานอาหารค่ำกับจวินหลิงเย่ ให้เขาไม่ต้องรอตนเอง ก่อนจะนั่งรถของจวินหลิงเย่ ออกจากกองถ่ายไป

เย่หยิ่งก็ไม่กล้าตามไป เพราะเขากลัวว่าจวินหลิงเย่จะสังเกตเห็นตัวเอง ดังนั้นเย่หยิ่งทำได้แค่หยุดอยู่ตรงนั้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ต้องการที่จะติดต่อฝู้อวี้สิง แต่พอโทรออกไปแล้ว กลับปิดเครื่อง

ตอนนี้ทำยังไงดี?

ท่านเก้ายังรอคุณนายอยู่ที่โรงแรม แต่ตอนนี้คุณนายกลับไปกินข้าวกับจวินหลิงเย่ เขาอยากที่จะแจ้งให้ท่านเก้าทราบ แต่ท่านเก้าก็กลัวว่าจะถูกเขารบกวน ก็เลยปิดโทรศัพท์ไปแล้ว

รู้สึกอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

......

ในรถของจวินหลิงเย่

เขารัดเข็มขัดให้กับเซี่ยเชียนเกอด้วยความใส่ใจ พร้อมกับพูดกับเธอ"ผมรู้มาว่าที่เมืองซูมีร้านอาหารตะวันตกอยู่ร้านหนึ่งรสชาติไม่เลวเลย คืนนี้ พวกเราไปกินอาหารตะวันตกกันดีไหม?"