บทที่ 198 นี่มันยังเรียกว่าออมมืออีกเหรอ?

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยหานตรงหน้าของตัวเอง จากนั้นก็ปิดประตูไปเสียงดังปึ้ง เซี่ยหานถูกฝู้อวี้สิงปิดประตูให้อยู่ข้างนอก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอนิ่งชะงักลง

แต่ก็จางหายไปโดยเร็ว

เซี่ยหานย่กมือขึ้นมา กดกริ่งประตูห้องของฝู้อวี้สิง"อวี้สิง คุณเปิดประตูหน่อยสิ ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณ อวี้สิง"

ห้องโรงแรมเก็บเสียงได้ดีมาก ฝู้อวี้สิงได้ยินเสียงกริ่งประตู แต่เสียงของเซี่ยหาน กลับถูกปิดกั้นเอาไว้

ฝู้อวี้สิงนั่งลงบนโซฟาข้างๆ มองดูเวลา ตอนนี้ใกล้จะหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมเชียนเกอของเขายังไม่กลับมาอีก?

หรือว่า เกิดเรื่องขึ้นระหว่างทางอย่างนั้นเหรอ?

พอฝู้อวี้สิงคิดถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา เขาก็คว้าโทรศัพท์มาเปิดเครื่องทันที รีบโทรศัพท์ไปหาเย่หยิ่ง สอบถามสถานการณ์ พอเย่หยิ่งเห็นว่าเป็นสายจากฝู้อวี้สิง ในที่สุดก็เปิดเครื่องแล้ว เขารีบพูดขึ้นทันที"ท่านเก้า ในที่สุดคุณก็เปิดเครื่องสักที คุณรู้ไหมว่าคุณนาย......"

เย่หยิ่งพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกฝู้อวี้สิงตัดบทขึ้นมาก่อน"เชียนเกอล่ะ? เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นไหม?"

เย่หยิ่งรีบพูดตอบทันที"คุณนายไม่ได้เป็นอะไรครับ แต่ว่าคืนนี้ เธอไปทานข้าวกับจวินหลิงเย่ เกรงว่าน่าจะไม่ได้กลับโรงแรมก่อนสี่ทุ่มนะครับ"

จวินหลิงเย่ไปทานข้าว?

"ที่ไหน?"

เย่หยิ่งนั่งอยู่บนรถ มองร้านหม้อไฟที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง"ที่ร้านหม้อไฟครับ เดี๋ยวผมจะส่งตำแหน่งไปให้ท่านเก้าแล้วกันครับ"

เย่หยิ่งรวดเร็วมาก ไม่นาน ตำแหน่งก็ถูกส่งมาที่โทรศัพท์ของฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงพอได้รับข้อความ ก็รีบคว้ากุญแจรถข้างๆ ออกมาจากโรงแรมทันที

เซี่ยหานเคาะประตูอยู่ข้างนอกจนเหนื่อยแล้ว เธอกำลังนั่งยองอยู่ข้างๆ คิดที่จะรอฝู้อวี้สิงออกมาจากห้อง เธอนึกว่าตัวเองจะต้องรอนานมากๆเสียอีก ที่ไหนได้ เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองฝู้อวี้สิงก็ออกมาแล้ว

เซี่ยหานตามอยู่ข้างหลังของฝู้อวี้สิงด้วยความดีใจ"ฝู้อวี้สิง จู่ๆคุณก็รู้สึกว่าทิ้งฉันเอาไว้ข้างนอกคนเดียวตามลำพังมันไม่ค่อยดีใช่ไหม? คุณก็เลยกะที่จะออกมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน"

ฝู้อวี้สิงไม่แม้แต่จะชายตามองเซี่ยหานเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาตรงเข้าไปในลิฟต์อย่างรวดเร็ว

ตอนที่เซี่ยหานกำลังคิดที่จะตามไปนั้น ฝู้อวี้สิงก็พูดกับเธอไปตรงๆด้วยความเย็นชา"ไสหัวไปซะ"

เซี่ยหานถูกออร่าของฝู้อวี้สิงทำให้ช็อกตกใจ เธออึ้งตะลึงอยู่แบบนั้น ประตูลิฟต์ก็ถูกฝู้อวี้สิงปิดลง เธอมองลิฟต์ที่เลื่อนลงไปยังชั้นหนึ่ง ก่อนจะหันสายตาตัวเองกลับมา ค่ำมืดขนาดนี้แล้ว ฝู้อวี้สิงยังจะไปชั้นหนึ่งอีก ดูทรงแล้วเขาน่าจะออกไปข้างนอกอย่างนั้นเหรอ?

แถมยังรีบร้อนขนาดนี้อีกด้วย

หรือว่า เซี่ยเชียนเกอนังชั้นต่ำนั่น เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ?

พอเซี่ยหานคิดถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา ในใจก็เริ่มสาปแช่งเธอทันที

เซี่ยเชียนเกอนังชั้นต่ำ ขอให้เกิดเรื่องขึ้นกับแกจริงๆเถอะ จากนั้นก็ตายอยู่ข้างนอกกลับมาไม่ได้ยิ่งดีเลย

ถึงยังไง ถ้าเกิดเซี่ยเชียนเกอนังชั้นต่ำนี่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปแค่วันเดียว ก็มีแต่จะมาขัดขวางเธอกับฝู้อวี้สิงที่จะได้อยู่ด้วยกัน ดังนั้น เธอตายไปซะ ถ้าให้ดี ไม่ตายก็พิการไปก็ได้

อย่างน้อยเซี่ยเชียนเกอที่กลายเป็นคนพิการ ก็จะไม่มีพละกำลังจะมาทำอะไรเธอแล้ว เซี่ยหานวาดฝันเอาไว้อย่างสวยงาม แต่ในความจริงนั้นกลับไม่ได้สวยงามเลยแม้แต่นิดเดียว

......

ในห้องไพรเวท ของร้านหม้อไฟ

เซี่ยเชียนเกอมองจวินหลิงเย่ที่เผ็ดจนแทบจะไม่ไหวแล้ว เธอรินเหล้าขาวให้กับจวินหลิงเย่อย่างเอาอกเอาใจ"คุณดูเวลาสิจะผ่านไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว คุณเพิ่งจะดื่มเหล้าขาวไปได้ขวดเดียวเอง พริกก็กินไปได้แค่สองจาน แถมฉันดูท่าทางแบบนี้ของคุณเหมือนจะกินไม่ลงดื่มไม่ลงแล้วด้วย เอาแบบนี้ไหม ฉันไม่บังคับให้คุณกินต่อแล้ว คุณยอมแพ้ซะเถอะ"

ถ้าเขาล้มเลิกไปตอนนี้ ถ้าอย่างนั้นพริกที่เขาเพิ่งจะกินไปแล้วก็เหล้าขาวที่เพิ่งจะดื่มไปก็เท่ากับเสียเปล่าไปฟรีๆเลยน่ะสิ?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาจะต้องได้เซี่ยเชียนเกอมาให้ได้ ดังนั้น เซี่ยเชียนเกอคิดที่จะให้เขายอมแพ้ไป ไม่มีทางอย่างแน่นอน