บทที่ 199 เพราะว่าผมหึงน่ะสิ

จวินหลิงเย่กุมช่วงท้องของตัวเอง จากนั้นก็กระอักเลือดออกมา

สองตาของเขาถลึงโต ตัวของเขาล้มลงไปกองที่พื้นอย่างทุรนทุราย ไม่ส่งเสียงอะไร

เซี่ยเชียนเกอ"......"

ชายคนนี้ถูกเธอทำให้รู้สึกโกรธมากแล้ว

ความอดทนอดกลั้นทางด้านจิตใจต่ำขนาดนี้เชียว?

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นมาจับชีพจรของจวินหลิงเย่ อาการไม่ได้หนักมาก แค่ร้อนในเท่านั้น จากนั้นก็โมโหมากเกินไปทำให้ความดันขึ้น พักรักษาสักหน่อย ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว

พอเซี่ยเชียนเกอคิดถึงตรงนี้ ก็ลุกขึ้นยืน ให้พนักงานบริการโทรขอความช่วยเหลือให้กับจวินหลิงเย่ แล้วก็จากไป

เธอเพิ่งจะออกมา ก็เห็นฝู้อวี้สิงยืนอยู่ข้างนอก เซี่ยเชียนเกอกระพริบตาปริบๆตรงเข้าไปหาฝู้อวี้สิงพร้อมกับพูดถามขึ้น"ฝู้อวี้สิง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ถ้าผมไม่อยู่ที่นี่ แล้วคุณจะให้ผมอยู่ที่ไหน?"

แน่นอนว่าอยู่ที่โรงแรมน่ะสิ!

เซี่ยเชียนเกอพอเห็นฝู้อวี้สิงที่ดูท่าทางเหมือนจะโกรธ เธอก็พูดถามขึ้นอย่างอ่อนแอ"ฝู้อวี้สิง อารมณ์ของคุณดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเลยนะ คุณเป็นอะไร? ใครรังแกคุณอย่างนั้นเหรอ?"

ฝู้อวี้สิงหันสายตามามองที่เซี่ยเชียนเกอ เขามาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว จากนั้นเขาก็ไปยังห้องไพรเวทของเซี่ยเชียนเกอกับจวินหลิงเย่ ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็ได้ยินพนักงานบริการสองคนกำลังพูดคุยอยู่ตรงนั้น พวกเขาพูดกันว่า"นายรู้ไหมว่าคุณผู้ชายในห้องนี้ เพื่อที่จะจีบคุณผู้หญิงในห้องนี้ติด เขาถึงกับยอมกินพริกขี้หนูกับเหล้าข้าวเชียวนะ"

พนักงานบริการอีกคนพูดตอบ"คุณผู้ชายคนนี้ชอบกินรสจัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"

พนักงานบริการพูดยิ้มๆ"จะโทษว่าคุณผู้ชายคนนั้นกินรสจัดไม่ได้ จริงๆแล้วฉันดูออก ว่าคุณผู้ชายคนนั้นไม่อยากกิน แต่ว่าเขาเพื่อที่จะให้คุณผู้หญิงคนนั้นรับปากที่จะคบกับเขา เขาก็เลยกินอย่างไม่สนชีวิตน่ะสิ"

"นายกำลังจะบอกว่า คุณผู้หญิงคนนั้นรับปากคุณผู้ชายคนนั้นว่า ตราบใดที่เขากินพริกขี้หนูแล้วก็เหล้าขาว ก็จะยอมคบกับเขา?"

"ใช่น่ะสิ!คุณผู้หญิงคนนั้นบอกว่า เงื่อนไขในการคบกับผู้ชายของเธอ ก็คือต้องกินของรสจัด อย่างแรกต้องกินพริกขี้หนูสิบจานกับเหล้าขาวสิบขวด ตราบใดที่คุณผู้ชายคนนั้นทำได้แล้ว เธอก็จะยอมเป็นของคุณผู้ชายคนนั้น"

พนักงานบริการพูด"คุณผู้หญิงคนนั้น ฉันเพิ่งเจอมา หน้าตาสวยมาก ถ้าฉันเป็นคุณผู้ชายคนนั้น ฉันก็เต็มใจที่จะเอาชีวิตไปแลกเพื่อให้ได้คุณผู้หญิงคนนั้นมาเหมือนกัน"

ฝู้อวี้สิงอยู่ข้างนอกห้องไพรเวทของเซี่ยเชียนเกอกับจวินหลิงเย่ ได้ยินพนักงานบริการพูดขนาดนี้ ในตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมในใจถึงรู้สึกโมโหสุดๆ

ต่อมา เขาไม่ได้เข้าไปในห้องไพรเวท

ออกมารอเซี่ยเชียนเกออยู่ข้างนอกเลยทันที

เขานึกว่า เซี่ยเชียนเกอไม่นานก็ออกมาแล้ว แต่คิดไม่ถึง ว่าเขาจะรออยู่ข้างนอกมาประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว เซี่ยเชียนเกอถึงจะออกมา

ดังนั้นแล้วที่เซี่ยเชียนเกอถามเขาเมื่อตะกี้ ทำไมต้องโกรธ?

เขาโกรธจนเห็นได้ชัดเลยไม่ใช่เหรอ?

เซี่ยเชียนเกอมองฝู้อวี้สิงที่ยังคงไม่ยอมสนใจตนเอง เธอยื่นมือออกมาคล้องแขนของฝู้อวี้สิงเอาไว้"ฝู้อวี้สิง นี่คุณเป็นอะไร? คุณมีเรื่องอะไรที่ไม่พอใจ คุณพูดออกมา อย่าเก็บเอาไว้ในใจ ไม่อย่างนั้นถ้ามันจะอัดอั้นอยู่ภายในใจจะทำยังไง?"

ฝู้อวี้สิงใบหน้าเย็นชา มองเซี่ยเชียนเกอ"ทำไมคุณถึงมากินข้าวกับจวินหลิงเย่?"

"เพราะว่าฉันอยากที่จะแก้แค้นให้กับคุณยังไงล่ะ"

ช่วยแก้แค้นให้กับเขา?

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้ว"หมายความว่ายังไง?"

เซี่ยเชียนเกอตอบกลับอย่างจริงจัง"เมื่อคืน จวินหลิงเย่จับตัวของเย่หยิ่งแล้วก็ปู่ไปเพื่อข่มขู่คุณไม่ใช่หรือไง? บังเอิญวันนี้ ฉันไปเจอกับจวินหลิงเย่ที่กองถ่ายเข้าพอดี เขาอยากที่จะชวนฉันกินข้าว ในตอนแรก ฉันไม่เห็นด้วย แต่พอฉันคิดให้ละเอียดดูอีกที เขาข่มขู่คุณ ฉันต้องช่วยแก้แค้นให้กับคุณ ดังนั้น ฉันก็เลยตอบรับคำเชิญชวนไปกินข้าวด้วยกันกับเขา"

พอฝู้อวี้สิงฟังที่เซี่ยเชียนเกอพูดจบ สายตาก็นิ่งลึก

"คุณไปกินข้าวกับมัน ถือว่าเป็นการแก้แค้นให้กับผม?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า"ใช่น่ะสิ!เที่ยงวันนี้ ตอนที่ฉันไปกินข้าวกับเขา ฉันก็พบว่าเขากินพริกไม่ได้ จากนั้น ฉันก็เลยจงใจให้เขาพาฉันมากินหม้อไฟ แล้วฉันก็หลอกเขาว่า ขอแค่เขากินพริกแล้วก็เหล้าขาวจนหมด ฉันก็จะยอมคบกับเขา ต่อมา เพื่อที่จะได้คบกับฉัน เขาก็กินอย่างสุดชีวิต เนื่องจากกินพริกแล้วก็ดื่มเหล้าขาวเข้าไปพร้อมกัน ตอนนี้ก็เลยกระอักเลือดเป็นลมหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว"

ฝู้อวี้สิง"......"

"คุณไปรู้จักกับมันตั้งแต่เมื่อไร?"

เซี่ยเชียนเกอพอเห็นว่าฝู้อวี้สิงดูเหมือนจะสนใจเรื่องของเธอกับจวินหลิงเย่เป็นพิเศษ เธอก็เลยเล่าเรื่องเหตุการณ์ตอนที่เธอรู้จักกับจวินหลิงเย่ให้กับฝู้อวี้สิงไปจนหมดอย่างเชื่อฟัง หลังจากที่ฝู้อวี้สิงฟังจบแล้ว คิ้วก็ขมวดมากขึ้นกว่าเดิม

"เมื่อคืน ผมไม่ควรไว้ชีวิตมันไปเลย!"

พอฝู้อวี้สิงพูดจบ หันสายตามองมาที่เซี่ยเชียนเกอ "ผมจำได้ว่าผมไม่เคยบอกเรื่องที่ว่าปู่กับเย่หยิ่งถูกจวินหลิงเย่จับตัวไปกับคุณเลยนะ"

ฝู้อวี้สิงมองเย่หยิ่งที่กำลังยืนพิงกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่ข้างๆ เขาหันสายตาที่สังหารคนมองไปที่เย่หยิ่ง"เย่หยิ่ง!"

เสียงดัง"ตุบ" แฮมเบอร์เกอร์ร่วงหล่นลงมาจากปากของเย่หยิ่งทันที

"หลุด หลุดปาก หลุด หลุดปากครับ"