บทที่ 200 แกมันนังชั้นต่ำไร้ยางอาย

เซี่ยหานถูกเซี่ยเชียนเกอกรีดหน้าจนเลือดออกเป็นทาง

เธอส่ายหัวให้กับเซี่ยเชียนเกอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว"เซี่ยเชียนเกอ ฉันเป็นพี่สาวของแกนะ แก แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?"

"พี่สาว?"เซี่ยเชียนเกอตบหน้าเซี่ยหานไปหนึ่งทีอย่างแรง"พี่สาวประสาอะไร!แกเคยเห็นพี่สาวที่แย่งสามีของน้องสาวไหมล่ะ? แล้วแกเคยเห็นพี่สาวที่นอนเปลื้องผ้าอยู่บนเตียงของน้องสาวกับสามีน้องสาวอ่อยสามีของน้องสาวตัวเองไหม?"

"เซี่ยหาน ฉันอยากจะผ่าหัวสมองของแกออกมาดูสักครั้งจริงๆว่าในหัวสมองของแกมันมีขยะอะไรอยู่กันแน่"

"แต่แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ผ่าสมองของแกออกมาดู แต่ฉันก็กรีดหน้าของแกแทน ทำให้แกได้เห็นว่า หนังหน้าของตัวเองมันหนาขนาดไหน!"

"แกมันนังชั้นต่ำไร้ยางอาย"

เซี่ยเชียนเกอควบคุมเซี่ยหานที่ดิ้นไปมาเอาไว้บนเตียง มีดปอกผลไม้ในมือของเธอกรีดลงไปที่หน้าของเซี่ยหานอีกครั้ง

เลือดสีแดงสด เปอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาว

หน้าของเซี่ยหาน เต็มไปด้วยเลือด

เซี่ยเชียนเกอยังคงใช้มีดขีดข่วนใบหน้าของเซี่ยหานต่อไป

ส่วนเซี่ยหานก็ร้องกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นอยู่ตรงนั้น โชคดีที่ห้องเก็บเสียงดีมาก ไม่อย่างนั้น เสียงกรีดร้องนี้ของเซี่ยหานก็ต้องจะดังจนทำให้คนไม่รู้อีกตั้งเท่าไรพากันตกอกตกใจเป็นแน่

เวลาชั่วพริบตา ใบหน้าที่เดิมทีขาวใสของเซี่ยหาน ถูกเซี่ยเชียนเกอทำลายจนดูไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว หลังจากที่เธอกรีดร้องออกมาแล้ว ก็สลบไปทันที

แต่แม้ว่าเซี่ยหานจะสลบไป เซี่ยเชียนเกอก็ไม่ยอมปล่อยเซี่ยหานไปง่ายๆแบบนี้ เธอเคยบอกไว้ว่า เธอจะทำลายหน้าที่เซี่ยหานคิดว่าสวยงาม แล้วก็เรือนร่างที่เธอภูมิใจนักภูมิใจหนามาโดยตลอดของเธออีกด้วย

มีดในมือของเซี่ยเชียนเกอ กรีดไปที่ร่างกายของเซี่ยหาน

เธอหยิบยาออกมาจากกระเป๋าหนึ่งเม็ด จากนั้นก็บดจนเป็นผง โรยลงบนร่างกายของเซี่ยหาน ผ่านไปไม่นาน เซี่ยหานที่เดิมทีสลบเป็นลมไป ก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บแสบจากการถูกแผดเผา

"อ๊าย!"

เซี่ยหานขัดขืนดิ้นรนอยู่บนเตียง เธอมองเรือนร่างที่ตัวเองนั้นแสนจะภาคภูมิใจ กำลังเหี่ยวย่น ผิวขาวนวลหายวับไปในทันที

เธอดูเหมือนกับคนแก่ชราคนหนึ่ง นอนอยู่บนเตียง ไม่ขยับเขยื้อน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ความรู้สึกเจ็บปวดที่ร่างกายของเซี่ยหานก็จางหายไป เธอมองผิวที่เหี่ยวย่นของตัวเอง ก่อนจะหันสายตาไปมองเซี่ยเชียนเกออย่างไม่อยากจะเชื่อ"ทำไมเป็นแบบนี้? ทำไมมือของฉันถึงเปลี่ยนไปเหมือนกับมือของคนแก่?"

"ทำไม?"

ประโยคสุดท้ายของเซี่ยหาน แทบจะตะโกนออกมาอย่างสุดแรง

เซี่ยเชียนเกอโยนมีดปอกผลไม้ในมือของตัวเองทิ้งไป เธอหยิบผ้าขนหนูข้างๆมาเช็ดมือที่เปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง จากนั้นก็ใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยพูดกับเซี่ยหาน"เพราะว่า ฉันใช้ยาพิษชนิดหนึ่งกับแกยังไงล่ะ ยาพิษชนิดนี้ สามารถทำให้ผิวของหญิงสาว เปลี่ยนไปแก่ชราได้ แล้วยาพิษชนิดนี้ ตอนที่กำลังพัฒนา ฉันก็ไม่ได้พัฒนายาแก้พิษเอาไว้ด้วย ดังนั้นต่อให้ผู้หญิงคนนั้นตายแล้วฟื้นกลับมาอีกครั้ง ก็ไม่สามารถแก้พิษในตัวได้อยู่ดี เซี่ยหาน แกชอบใช้ใบหน้านี้แล้วก็ร่างกายนี้ของแกมาอ่อยฝู้อวี้สิงไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันทำลายใบหน้าของแก ทำลายเรือนร่างของแกแล้ว ฉันจะดูซิว่าต่อไป แกจะมาแย่งฝู้อวี้สิงของฉันยังไง"

พอเซี่ยหานฟังคำพูดของเซี่ยเชียนเกอจบ เธอก็ไม่สามารถรับตัวเองที่น่าเกลียดอัปลักษณ์แบบนี้ได้

เธอร้องกรี๊ดออกมาหนึ่งที จากนั้นก็กระโจนเข้าหาเซี่ยเชียนเกออย่างไม่สนชีวิต

"เซี่ยเชียนเกอ นังชั้นต่ำสมควรตาย แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? ฉันก็แค่ชอบฝู้อวี้สิง แต่แกกลับมาทำลายใบหน้าแล้วก็เรือนร่างของฉัน ตอนนี้แกทำให้ฉันมีสภาพไม่ต่างอะไรกับผี แกจะให้ฉันไปเจอหน้าใครได้อีกต่อจากนี้? แกจะให้ฉันมีชิตอยู่ยังไง? ในเมื่อแกอยากจะทำลายฉัน ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะไม่ปล่อยแกไป แกจะให้ฉันตายทั้งเป็นใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นแก ก็มาตายทั้งเป็นไปพร้อมกันกับฉันเลยแล้วกัน"