บทที่ 20 เซี่ยหานถูกจับแล้ว

เดิมทีเธอมั่นใจ แต่ว่าตอนนี้ เธอก็เริ่มสงสัยแล้วว่าสืบมาผิดพลาด? คนที่เซี่ยเชียนเกอชอบเป็นคนอื่น?

"ก๊อกๆๆ"

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เซี่ยหานและแม่เซี่ยหันหลังพร้อมกัน เดิมทีพวกเธอคิดว่าคนที่จะได้เห็นนั้นเป็นเซี่ยเชียนเกอ แต่ปรากฏว่าเป็นตำรวจสองคนที่ใส่ชุดตำรวจไว้มาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย พวกเขาเดินเข้ามาหาเซี่ยหานและแม่เซี่ยอย่างเคร่งเครียด "พวกคุณสองคนใครคือเซี่ยหานครับ?"

ในใจเซี่ยหานมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา เธอพูดเสียงเบาว่า "ฉันค่ะ"

"พวกเราได้รับการแจ้งความมาว่า คุณมีความน่าสงสัยในการเกี่ยวข้องกับการลักพาตัวผู้ชายที่ชื่อว่าเจียงฮ่าน ตอนนี้ เชิญคุณไปยังสถานีตำรวจกับพวกเราเพื่อรับการตรวจสอบครับ"

ลักพาตัว!

สมองของเซี่ยหานเหมือนกับว่าถูกระเบิด เธอคิดอยากจะอธิบาย แต่ตำรวจทั้งสองคนกลับเข้ามาจับแขนของเซี่ยหานไว้ แล้วพาเธอออกไปจากห้องพักผู้ป่วย เซี่ยหานเริ่มกระวนกระวายแล้ว

ก่อนจะถูกพาตัวไป เซี่ยหานตะคอกใส่แม่เซี่ยว่า "แม่คะ จะต้องเป็นยัยสารเลวเซี่ยเชียนเกอแจ้งตำรวจแน่ๆ แม่ช่วยหนูหาตัวเจียงฮ่านให้เจอเพื่อมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของหนูด้วยนะคะ"

หลังจากที่เซี่ยหานถูกตำรวจพาตัวไปแล้ว แม่เซี่ยก็ได้โทรหาเซี่ยเวยอีกครั้ง แต่โทรศัพท์ก็ยังปิดเครื่องอยู่เหมือนเดิม ไอ้เซี่ยเวยบ้านี่ ตอนนี้ไม่ปรากฏตัว ต่อไปก็ไม่ต้องมาปรากฏตัวอีกแล้ว!

เช้าตรู่ แสงอรุณยามเช้าสาดส่องใส่ตัวเซี่ยเชียนเกอผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เซี่ยเชียนเกอตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองดูฝู้อวี้สิงที่ยังหลับอยู่ เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นแตะที่หน้าผากของฝู้อวี้สิงเบาๆ ตัวไม่ร้อนแล้ว

เมื่อคืนนี้ หลังจากที่เธอปิดผนึกจุดเส้นลมปราณของฝู้อวี้สิงแล้ว กลางดึกฝู้อวี้สิงก็เริ่มตัวร้อน เซี่ยเชียนเกอนั่งอยู่ที่ข้างเตียง ดูแลฝู้อวี้สิงทั้งคืน ตอนนี้ฝู้อวี้สิงหายตัวร้อนแล้ว เซี่ยเชียนเกอจึงสบายใจขึ้น

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไปช่วยฝู้อวี้สิงห่มผ้าแล้วก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ เพิ่งจะอาบน้ำล้างหน้าออกมาก็ได้รับสายโทรเข้าจากทางสถานีตำรวจ คุณตำรวจบอกว่าจับตัวเซี่ยหานไว้แล้ว แต่เซี่ยหานไม่ยอมรับว่าตัวเองลักพาตัวเจียงฮ่านไป จึงให้เธอไปพูดคุยกับเซี่ยหานที่สถานีตำรวจ