บทที่ 204 นี่คือคำกล่าวที่ว่าไม่มีใครขัดขวางเขาได้?

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกเหมือนได้ฟังเรื่องตลก "คำสองคำนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในพจนานุกรมของฉันเซี่ยเชียนเกอ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา คนอื่นเป็นคนขอโทษฉัน และฉันยังไม่เคยขอโทษคนอื่นเลย"

"ถึงแม้ว่าคุณขอโทษฉัน ฉันยังไม่ยอมรับคำขอโทษจากคุณ"

พ่อจวินพยุงจวินหลิงเสวี่ยลุกขึ้นจากพื้น เธอเดินไปอยู่ตรงหน้าเซี่ยเชียนเกอ แล้วกล่าวว่า "เซี่ยเชียนเกอ ตอนนี้คุณปู่และคุณพ่อของฉันมาแล้ว วันนี้ฉันจะคอยดูว่าเธอกับผัวจะสามารถทำอะไรฉันได้?"

"แล้วพวกเธอจะออกไปจากห้องนี้ได้อย่างไร?"

การยั่วยุของจวินหลิงเสวี่ย ทำให้เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นอีกครั้ง และตบไปที่หน้าของเธออย่างแรง หลังจากนั้นเซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้นด้วยความรังเกียจ "การตบขยะอย่างคุณมันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก แต่หลังจากตบแล้ว ทำไมฉันถึงได้รู้สึกขยะแขยงขนาดนี้? แน่นอนว่าขยะมันทำให้คนรู้สึกขยะแขยงอยู่แล้ว"

พ่อจวินที่ยืนอยู่ข้างจวินหลิงเสวี่ย และเมื่อเขาได้ยินเซี่ยเชียนเกอพูดเช่นนั้น เขาโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี อีนางตัวแสบคนนี้ด่าลูกสาวของเขาว่าขยะ ซึ่งมันเท่ากับด่าเขาด้วย?

พ่อจวินทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว "เด็กสมัยนี้ ไม่รู้อะไรที่เรียกว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เดิมทีผมคิดว่าจะไม่ถือสาเด็กอย่างคุณ แต่คุณกลับรังแกลูกสาวของผมต่อหน้าผม งั้นคุณก็อย่ามาโทษว่าผมเป็นผู้อาวุโสสอนบทเรียนให้คุณล่ะ?"

"ผู้อาวุโส?" เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเย็นชา "คุณเหรอ?"

"คุณรู้ไหมว่าอายุของฉันสามารถเป็นบรรพบุรุษของคุณได้แล้ว ถ้าคุณต้องการเป็นผู้อาวุโสของฉัน ชาติหน้าอาจยังมีโอกาส"

อีนางตัวแสบคนนี้ต้องการเป็นบรรพบุรุษของเขา? ?

สีหน้าของพ่อจวินซีดเผือด "คุณมันหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!"

"ดูเหมือนว่าผมไม่จำเป็นต้องไว้หน้าท่านเก้าฝู้อีกต่อไปแล้ว เพราะภรรยาของเขาจำเป็นต้องได้รับการอบรมสั่งสอน"

ฝู้อวี้สิงยื่นมือออกไปคว้าตัวพ่อจวินที่กำลังคิดจะเข้าใกล้เซี่ยเชียนเกอ "ถึงแม้ว่าเธอจำเป็นต้องได้รับการอบรมสั่งสอน มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่สามารถอบรมสั่งสอนเธอได้ ถ้าคุณกล้าแตะต้องตัวเธอ คุณจะต้องตาย"

ฝู้อวี้สิงดึงเนกไทของพ่อจวินไว้แน่น หลังจากฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงจบแล้ว เขาขมวดคิ้วจนแน่น "ท่านเก้าฝู้ คุณอย่าลืมว่าตอนนี้คุณอยู่ในเขตอิทธิพลของตระกูลจวิน ไม่ใช่อยู่ในจิงตู"

"บางที คุณอยู่ในจิงตู เมื่อคุณพูดคำเหล่านี้กับผม ผมยังกลัวสถานะตัวตนของคุณ แต่ตอนนี้ คุณอยู่ที่เมืองซู และตอนนี้คุณยังอยู่ในเขตอิทธิพลของตระกูลจวิน ดังนั้นทางที่ดีคุณควรเจียมตัวบ้าง มิฉะนั้น คุณจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตายอย่างไร"

อย่างไรเสียพ่อจวินก็เป็นคนที่เคยประสบเรื่องราวใหญ่ ๆ มาก่อน และเขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวพลังที่ออกมาจากร่างกายของบฝู้อวี้สิง

กระทั่งเขายังยั่วยุฝู้อวี้สิงและข่มขู่ฝู้อวี้สิงอีกด้วย

แต่ฝู้อวี้สิงจะกลัวพ่อจวินได้อย่างไร?

เขาปล่อยเนกไทของพ่อจวิน และขณะที่พ่อจวินคิดว่าฝู้อวี้สิงกลัวคำข่มขู่ของตนเอง ฝู้อวี้สิงยื่นมือไปจับคอของเขาทันที "ช่วงหลายปีที่ผ่านมา คนมากมายต้องการชีวิตของผมฝู้อวี้สิง แต่ถึงแม้ว่าผมจะพิการและตาบอด แต่ผมก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ รู้หรือไม่ว่านี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าชีวิตของผมฝู้อวี้สิง ไม่ใช่ว่าคนไร้ประโยชน์คนใดก็สามารถเอาไปได้!"

ฝู้อวี้สิงยกร่างกายของพ่อจวินขึ้นอย่างช้า ๆ

ขาของเขาลอยจากพื้น และเขากำลังดิ้นรนอยู่ในมือของฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงมองพ่อจวินที่ริ้นรนอยู่ในมือของตนเอง เขาหัวเราะเยาะเย้ย "ที่นี่เป็นเมืองซู และตระกูลจวินเป็นใหญ่ในเมืองซู แต่ถึงแม้ว่าตระกูลจวินของพวกคุณจะเก่งขนาดไหน แล้วอย่างไงล่ะ? ถ้าผมฝู้อวี้สิงต้องการชีวิตของคุณแล้ว ไม่มีใครสามารถขัดขวางผมได้"

"ตอนนี้ ผมขอเตือนพวกคุณอย่างเป็นทางการต่อหน้าทุกคน ถ้าต่อไปใครกล้าแตะต้องภรรยาของผมฝู้อวี้สิง บอกได้คำเดียวว่า ตาย"

"และสามคำ ตายเสียเถอะ!"