บทที่ 207 เจียงเจ๋อ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากกลับมา แต่เธอได้รับบาดเจ็บระหว่างถ่ายละคร เธอกลัวว่าเขาจะกังวล ดังนั้นเธอจึงไม่กลับมา

ความจริงแล้ว ทุกสองวัน เขาจะแอบไปหาเธอที่กองถ่าย มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่เขาไปกองถ่าย เขาได้รู้ว่าเซี่ยเชียนเกออยากจะแอบกลับมาเซอร์ไพรส์เขา ตอนนั้นเขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วนั่งเครื่องบินกลับไปจิงตู เพื่อรอเธอกลับมาเซอร์ไพรส์ตนเอง

แต่ผลก็คือเขารอทั้งคืนแต่ไม่เห็นเธอกลับมา

คืนนั้นตอนที่พวกขาสองคนวิดีโอคอลกัน เซี่ยเชียนเกอเอาแต่บอกว่าตนเองง่วงนอนและอยากพักผ่อน ตั้งแต่นั้นมา เขารู้ว่าเธอมีบางอย่างปิดบังตนเองอยู่

ดังนั้นคืนนั้นเขาจึงขึ้นเครื่องบินมาเมืองเจียง

เมื่อเขามาถึง เขาได้พบโจงฉิงที่กำลังเดินออกมาจากห้องของเซี่ยเชียนเกอ ต่อมาภายใต้แรงกดดันของเขา โจงฉิงบอกเขาว่าเซี่ยเชียนเกออยากจะถ่ายละครให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพื่อกลับมาหาเขาที่จิงตู แล้วเธอก็ได้รับบาดเจ็บระหว่างถ่ายละคร ตอนนี้มือและเท้าของเธอยังบาดเจ็บอยู่

หลังจากฝู้อวี้สิงฟังจบ เขารู้สึกโกรธมาก แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้อง เห็นเซี่ยเชียนเกอที่เหนื่อยล้า เขารู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก

และเพื่อไม่ให้เซี่ยเชียนเกอรู้ว่าเขารู้เรื่องอาการบาดเจ็บของเธอแล้ว เขาจึงร่วมมือแสดงละครอยู่ที่นั่นตลอด

ทุกคืนหลังจากเซี่ยเชียนเกอหลับแล้ว เขาจะไปที่ห้องของเธอแล้วนวดให้เธอ และเตรียมขนมที่เธอชอบไว้ให้เธอ

เซี่ยเชียนเกอคิดเสมอว่าโจงฉิงเป็นคนเตรียมขนมพวกนั้นให้เธอ แต่ความเป็นจริงแล้ว คนที่เตรียมขนมพวกนั้นให้เธอคือฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของตนเอง ไม่มีอะไรบุบสลาย เขาไม่สนใจว่าร่างกายตนเองจะสกปรกแค่ไหน เขากอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมแขนของตนเองแน่น "ต่อไปผมจะไม่ยอมให้คุณจากผมนานขนาดนี้อีกแล้ว"

"ต่อให้คุณจะให้ฉันไป ฉันก็จะไม่ไปแล้ว ฉันกลับมาจิงตูครั้งนี้ นอกจากฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว ฉันยังวางแผนไปเรียนต่ออีกด้วย อย่างน้อยฉันต้องเรียนให้จบ จะทำให้คุณขายหน้าไม่ได้"

ฝู้อวี้สิงยิ้มด้วยความรัก "ขอเพียงแค่คุณมีความสุข คุณสามารถทำทุกอย่างได้ตามที่คุณต้องการ"

ขอเพียงเธอมีความสุข? ทำอะไรก็ได้?

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้วให้ฝู้อวี้สิง "คุณจริงจังกับสิ่งที่คุณเพิ่งพูดเมื่อสักครู่ไหม? ขอเพียงแค่ฉันมีความสุข ฉันสามารถทำทุกอย่างได้ตามต้องการ?"

"อืม"

"งั้นฉันอยากมีลูกให้คุณ ดีไหม?"

เย่หยิ่ง "......"

การโชว์ความหวานนี่ ไม่สามารถหลบได้จริง ๆ

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงได้ยินคำพูดของเซี่ยเชียนเกอแล้ว เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง แต่รอให้คุณพักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อน ถึงจะ........"

เธอคิดว่าฝู้อวี้สิงเหนื่อยแล้ว

เซี่ยเชียนเกอไม่อยากพูดล้อเล่นกันฝู้อวี้สิงต่อไปแล้ว เธอผละออกมาจากอ้อมแขนของเขา แล้วเดินจับมือเขาเดินขึ้นไปชั้นบน

เย่หยิ่งถูกทอดทิ้งอยู่ข้างหลังอย่างน่าสงสาร

เขาเป็นผู้ช่วยและเป็นบอดี้การ์ดหุ่นยนต์ เมื่อตอนที่ท่านเก้าต้องการ เขาจะมาทันที และตอนที่ไม่ต้องการ ก็จะทอดทิ้งเขา

ช่างเหลือเกินจริง ๆ......

เป็นบอดี้การ์ดและผู้ช่วยแบบนี้ ไม่มีใครเหมือนเขาอีกแล้ว

......

ดึกมากแล้ว หลังจากฝู้อวี้สิงอาบน้ำเสร็จ เขาก็นอนพักผ่อนกับเซี่ยเชียนเกอทันที

เมื่อฝู้อวี้สิงตื่นขึ้นอีกครั้ง เป็นตอนเที่ยงของวันถัดไปแล้ว

เซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของตนเอง ได้หายไปนานแล้ว

ฝู้อวี้สิงลุกขึ้น หลังอาบน้ำเสร็จ ตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเห็นเซี่ยเชียนเกอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กำลังเดินเท้าเปล่าผ่านหน้าตนเอง

ฝู้อวี้สิงหยิบเสื้อคลุมจากด้านข้าง เดินไปอยู่ข้างเซี่ยเชียนเกอแล้วคลุมให้เธอ "ทำไมคุณถึงได้สวมเสื้อเชิ้ตของผม?"

"เพราะฉันอยากใส่เสื้อคู่กับคุณ"

เด็กโง่ เสื้อคู่ เป็นแบบนี้ที่ไหนกัน

"อยากใส่เสื้อคู่กับผมเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "อยาก!"

"งั้นอีกสักครู่หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว พวกเราไปช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้ากันไหม?"

เซี่ยเชียนเกอเอาหน้าของตนเองถูกับหน้าอกของฝู้อวี้สิง "โอเค!"

"เด็กโง่"

ฝู้อวี้สิงลูบศีรษะของเซี่ยเชียนเกอ แล้วให้เธอเปลี่ยนเป็นชุดยาวสีเหลืองอ่อน จากนั้นเขาโอบเอวเธอแล้วลงไปชั้นล่างพร้อมกัน เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน

เย่หยิ่งได้เตรียมอาหารไว้พร้อมแล้ว หลังจากเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ฝู้อวี้สิงก็ขับรถพาเซี่ยเชียนเกอไปที่ห้างสรรพสินค้า

ทันทีที่เซี่ยเชียนเกอมาถึงห้างสรรพสินค้า เธอเดินตรงไปยังบริเวณขายเสื้อคู่ทันที เธอชี้เสื้อคู่น่ารักที่อยู่ข้าง ๆ "ฝู้อวี้สิง ฉันอยากใส่ชุดนี้กับคุณ"