บทที่ 209 คุณมันปัญญาอ่อน

"ช่วงนี้ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พวกหน้าใสซื่อเริ่มเปลี่ยนเป็นขยะ หลังจากกลายเป็นขยะ เมื่อเอ่ยปากพูด ปากที่เหม็นของนั้นสามารถทำให้คนตายได้ทันที ไม่รู้ว่าทุกคนได้กลิ่นเหม็นบ้างไหม?"

จวินหลิงเสวี่ยไม่สามารถทนได้อีกต่อไป "เซี่ยเชียนเกอ คุณบอกว่าปากของฉันเหม็นจนสามารถทำให้คนตายได้ทันที แล้วทำไมคุณถึงยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?"

เซี่ยเชียนเกอกะพริบตาและตอบว่า "เพราะตอนนี้ฉันอยู่ไกลจากขยะ แต่ถ้าอีกสักครู่อาจารย์ให้ขยะมานั่งข้างฉัน แล้วถ้าฉันเหม็นตายเพราะขยะ อาจารย์คิดว่าจะบอกกับฝู้อวี้สิงอย่างไรดี"

นี่เป็นครั้งแรกที่ครูประจำชั้นรู้สึกว่าเซี่ยเชียนเกอเป็นคนปากร้าย

เธอมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่หน้าตนเองด้วยสีหน้าอึดอัด "เชียนเกอ ไม่ว่าจะยังไงจวินหลิงเสวี่ยก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นใหม่ คุณในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเก่า คุณควรจะเป็นมิตรกับเธอหน่อย"

เซี่ยเชียนเกอเงยหน้าขึ้น แล้วถามครูประจำชั้นด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "อาจารย์คิดว่าฉันไม่เป็นมิตรกับเพื่อนร่วมชั้นใหม่คนนี้หรือ?"

เธอคิดว่าอย่างไร?

เธออ้าปากก็ด่าคนอื่นว่าเป็นขยะ และจะเรียกว่าเป็นมิตรได้อย่างไร?

ครูประจำชั้นกล่าวว่า "เชียนเกอ พอเถอะ ครูไม่ให้เพื่อนร่วมชั้นใหม่นั่งข้างคุณแล้ว คุณหุบปากที่ไร้ปรานีของคุณได้แล้ว"

หลังจากกล่าวจบ ครูประจำชั้นมองไปที่จวินหลิงเสวี่ย "หลิงเสวี่ย ในเมื่อเซี่ยเชียนเกอไม่ต้องการให้คุณนั่งใกล้เธอ งั้นคุณไปนั่งที่ว่างที่อื่นเถอะ"

จวินหลิงเสวี่ยยังคงแสร้งทำเป็นอัดอั้นตันใจ แกล้งทำเป็นคนหน้าใสซื่อ

เธอตอบรับ แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

จวินหลิงเสวี่ยทักทายเพื่อนนักเรียนหญิงที่อยู่ข้างตนเองอย่างสุภาพ เพื่อนนักเรียนคนนี้เป็นคนที่หยิ่งและเย็นชา เธอจึงไม่สนใจจวินหลิงเสวี่ย ตอนเธอเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยซูต้า นั้นมีคนติดตามเอาใจมากมาย แต่พอย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ที่จิงตู เธอถูกทุกคนต่อต้าน ซึ่งความแตกต่างมากขนาดนี้ ทำให้จวินหลิงเสวี่ยไม่สามารถยอมรับได้เล็กน้อย

เธอวางกระเป๋าไว้ข้าง ๆ และนั่งอย่างว่าง่าย ไม่ส่งเสียงเอะอะโวยวาย

หลังจากนั้นสักพัก

ครูประจำชั้นเริ่มพูดว่า "เร็ว ๆ นี้ทางมหาวิทยาลัยจะถ่ายวิดีโอโปรโมทรับนักศึกษาใหม่ เชียนเกอ ท่านผอ.ตัดสินใจที่จะให้คุณและเฉินเซินเดือนของมหาวิทยาลัยถ่ายด้วยกัน พรุ่งนี้จะเริ่มถ่าย คุณเตรียมตัวด้วย ส่วนค่าเสื้อผ้าทางมหาวิทยาลัยจะเป็นคนจ่ายให้เอง"

ถ่ายโปรโมท?

แล้วยังถ่ายกับเดือนของมหาวิทยาลัย?

เซี่ยเชียนเกอครุ่นคิดและกล่าวปฏิเสธ "อาจารย์ คุณเปลี่ยนคนเถอะ ฉันไม่อยากจะถ่าย"

"เหตุผล"

"ฝู้อวี้สิงจะหึงหวง"

ครูประจำชั้นรู้สึกราวกับว่าถูกเซี่ยเชียนเกอโชว์ความหวานใส่

เธอกระแอมสองครั้ง "โอเค ถ้าคุณไม่อยากถ่ายจริง ๆ ครูจะให้คนอื่นถ่ายแทน"

หลังจากครูประจำชั้นกล่าวจบ จวินหลิงเสวี่ยเริ่มเสนอตัวทันที

เธอลุกขึ้นยืน "อาจารย์ เมื่อก่อนฉันเป็นดาวของมหาวิทยาลัยซูต้า และฉันคิดว่าเงื่อนไขของตนเองไม่เลว ถ้าอาจารย์........."

เซี่ยเชียนเกอไม่ให้โอกาสจวินหลิงเสวี่ยพูดจบ เธอขัดจังหวะทันที "ฉันถ่าย"

จวินหลิงเสวี่ยหันไปมองเซี่ยเชียนเกอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากไม่เชื่อและพูดว่า "เมื่อสักครู่คุณบอกว่าคุณกลัวว่าฝู้อวี้สิงหึงหวงไม่ใช่หรือ? ไม่ถ่าย? ทำไมหลังจากฉันอาสาแล้ว คุณก็จะถ่าย?"

เซี่ยเชียนเกอตอบว่า "เพราะฉันไม่ต้องการให้ขยะมาแทนที่ฉัน เพราะขยะนั้นไม่มีคุณสมบัติมาแทนที่ฉัน และถ้าฉันให้คุณมาแทนที่ฉัน งั้นคนอื่นจะคิดว่าตำแหน่งของฉันเซี่ยเชียนเกอ ไม่ว่าขยะอะไรก็สามารถแทนที่ได้ ฉันไม่ชอบที่จะได้ยินคำพูดดังกล่าว ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน"

เซี่ยเชียนเกอเจตนาจะทำให้เธอโกรธ!

คำพูดของเซี่ยเชียนเกอทำให้จวินหลิงเสวี่ยรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงจ้องเซี่ยเชียนเกอด้วยสายตาดุดัน "เซี่ยเชียนเกอ คุณอย่าทำเกินไป เรื่องที่คุณด่าว่าฉันเป็นขยะเพื่อทำให้ฉันอับอายนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้คุณยังโจมตีฉันซ้ำแล้วซ้ำอีก คุณเชื่อหรือไม่ ฉันจะหาทนายมาฟ้องคุณ?"

เซี่ยเชียนเกอเลิกคิ้ว "คุณไปหามาสิ ฉันจะคอยดูว่า ทนายความของคุณหรือว่าทนายของฝู้อวี้สิงเก่งกว่ากัน? นอกจากนี้ จวินหลิงเสวี่ยที่นี่คือจิงตู ไม่ใช่เมืองซู และฝู้อวี้สิงเป็นใหญ่ในจิงตู ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉัน แค่คิดก็รู้แล้วว่าคุณจะมีจุดจบอย่างไร?"

คำพูดที่เซี่ยเชียนเกอพูดวันนี้ เป็นคำพูดที่จวินหลิงเสวี่ยพูดกับเธอเมื่อครึ่งเดือนก่อน คราวนี้จวินหลิงเสวี่ยไม่รู้ว่าจะตอบโต้คำพูดของเซี่ยเชียนเกออย่างไร