บทที่ 210 เธอเถียงสู้หล่อนไม่ได้

จวินหลิงเสวี่ยหันหลังแล้วจ้องเซี่ยเชียนเกอ ขณะที่เธอกำลังคิดที่จะปรักปรำเซี่ยเชียนเกอ เธอถูกเซี่ยเชียนเกอจ้องมองด้วยสายตาอาฆาต ครูประจำชั้นถามจวินหลิงเสวี่ย "จวินหลิงเสวี่ย เป็นอะไร?"

จวินหลิงเสวี่ยส่ายศีรษะ"ไม่..ไม่เป็นไร"

"ในเมื่อไม่เป็นไร ก็นั่งลงแล้วเรียนต่อ"

จวินหลิงเสวี่ยพยักหน้า และนั่งลงอีกครั้ง

ตอนเที่ยง

เซี่ยเชียนเกอที่กำลังจะไปทานข้าวที่โรงอาหาร ทันใดนั้นได้รับข้อความจากฝู้อวี้สิง "ผมรอคุณที่ห้องท่านผอ."

หลังจากเซี่ยเชียนเกอได้รับข้อความของฝู้อวี้สิงแล้ว เธอก็รีบไปหาฝู้อวี้สิงอย่างมีความสุข สำหรับจวินหลิงเสวี่ยแล้ว หลังจากเซี่ยเชียนเกอออกไปไม่นาน เธอก็สั่งอาหารกลางวันที่หรูหราเลี้ยงเพื่อนร่วมชั้น

เดิมทีเธอคิดว่าเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มนี้จะซาบซึ้ง แต่ผลลัพธ์คือเพื่อนทั้งห้องไม่มีใครให้เกียรติเธอเลยสักคน คนทั้งห้องเดินไปที่โรงอาหารด้วยกัน

จวินหลิงเสวี่ยอาจไม่รู้ว่าเพื่อนนักเรียนที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ ล้วนเป็นคุณชายและคุณหนูร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ในจิงตู ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เธอที่จะซื้อคนกลุ่มนี้ด้วยอาหารกลางวันสุดหรู

หลังจากที่เพื่อนนักเรียนทั้งหมดจากไปแล้ว จวินหลิงเสวี่ยขว้างอาหารกลางวันทั้งหมดลงบนพื้นด้วยความโกรธ "พวกไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี!"

ที่มหาวิทยาลัยซูต้าไม่เคยมีใครกล้าที่จะไม่ให้เกียรติจวินหลิงเสวี่ย

แต่เมื่อเธอมาอยู่ที่จิงตู ทำไมเพื่อนร่วมชั้นถึงไม่ให้เกียรติเธอ?

ทำไมเพื่อนร่วมชั้นในจิงตูถึงได้คบยากขนาดนี้?

เธอต้องการอาศัยมือของพวกเขาเพื่อทำลายเซี่ยเชียนเกอ แต่ตอนนี้เธอหาเพื่อนไม่ได้สักคน ทำลาย? จะทำลายเซี่ยเชียนเกอ อย่างไร?

......

ห้องท่านผอ.

เซี่ยเชียนเกอมองอาหารกลางวันที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอกลืนน้ำลาย รีบวิ่งไปอยู่ข้างฝู้อวี้สิงและจูบใบหน้าของเขาก่อน จากนั้นมองไปบนโต๊ะ

"อาหารอร่อยมากมาย"

เซี่ยเชียนเกอหยิบกุ้งมังกรขึ้นมา แล้วยัดเข้าไปในปากตนเองโดยตรง

ฝู้อวี้สิงหยิบกระดาษทิชชูจากด้านข้างและวางข้างปากของเซี่ยเชียนเกอ "เชียนเกอ การกินกุ้งมังกรต้องปอกเปลือกออกก่อน คายออกมา"

"แต่ฉันเคยเห็นบนโซเชียลบอกว่ากุ้งมังกรที่ทอดแล้วไม่ต้องปอกเปลือก"

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้ว "ผมไม่สนว่าคนอื่นจะกินอย่างไร แต่คุณไม่สามารถกินเปลือกพร้อมเนื้อได้ อย่าดื้อน่ะ คายออกมา"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอเห็นว่าฝู้อวี้สิงโกรธ เธอก็รีบคายกุ้งมังกรที่อยู่ในปากของตนเองลงไปในมือของฝู้อวี้สิงอย่างรวดเร็ว ฝู้อวี้สิงโยนกระดาษทิชชูที่อยู่ในมือลงไปในถังขยะ จากนั้นจึงหยิบกุ้งมังกรขึ้นมาปอกแล้วป้อนเข้าไปในปากของเซี่ยเชียนเกอ "ต่อไปห้ามกินเปลือกอีก"

เซี่ยเชียนเกอถามด้วยความสงสัย "ทำไม?"

"มันไม่ถูกสุขอนามัย ผมกลัวว่ากินเข้าไปแล้วจะปวดท้อง ถ้าต่อไปอยากกินกุ้งมังกร ผมจะเป็นคนปอกให้คุณเอง"

เซี่ยเชียนเกอกินเนื้อกุ้งที่ฝู้อวี้สิงปอกแล้วถามเขาว่า "ถ้าต่อไปคุณไม่อยู่ข้างกายฉัน และถ้าฉันอยากกินกุ้งมังกร แต่ฉันไม่อยากปอกแล้วจะทำอย่างไรล่ะ?"

"คุณก็โทรหาผม แล้วผมก็จะไปปอกให้คุณกินเอง"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวพึมพำ "แบบนั้นมันยุ่งยาก"

ฝู้อวี้สิงกล่าวด้วยความรัก "ขอเพียงคุณต้องการ ก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก"

เซี่ยเชียนเกอมองท่าทางจริงจังของฝู้อวี้สิง เธอยิ้มแล้วหยิบตะเกียบที่อยู่ด้านข้าง คีบเนื้อชิ้นหนึ่งแล้วป้อนให้ฝู้อวี้สิง "งั้นต่อไปถ้าคุณจะปอกกุ้งให้ฉัน ฉันก็จะป้อนอาหารให้คุณกิน"

"โอเค"

เซี่ยเชียนเกอมองใบหน้าของฝู้อวี้สิง เธอขยับเข้าไปใกล้เขา และจูบหน้าเขาอีกครั้ง

"ทำไมฝู้อวี้สิงของฉันถึงได้หล่อขนาดนี้"

ฝู้อวี้สิงรู้สึกขบขันกับคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอมองรอยยิ้มของฝู้อวี้สิงและกล่าวด้วยความรู้สึกลึก ๆ ว่า "ทำไมฝู้อวี้สิงของฉันยิ้มแล้วถึงได้ดูดีขนาดนี้"

"เทียบไม่ได้กับหนึ่งในหมื่นของคุณ"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้ยินฝู้อวี้สิงพูดแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ดังนั้น เซี่ยเชียนเกอจึงทำได้เพียงป้อนอาหารให้กันและกัน และทันใดนั้นเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เซี่ยเชียนเกอมองฝู้อวี้สิงและกล่าวว่า "วันนี้ท่านผอ.ขอให้ฉันถ่ายวิดีโอโปรโมตมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่ และฉันรับปากแล้ว"

"จากนั้น?"

"จากนั้นฉันกับเดือนของมหาวิทยาลัยนาจะพูดโปรโมตมหาวิทยาลัยเซิ่งเย่สักสองสามประโยค เพื่อใช้ตอนที่เปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ จะไม่ทำอะไรมากเกินไป คุณวางใจได้"