บทที่ 239 เหย้ยูฮุย เธอมาทำอะไร?

"เพียงแต่ ซูเวยเสวี่ยโพสต์ใส่ร้ายคุณบนเว็บบอร์ดขนาดนี้ เซี่ยเชียนเกอไม่คิดจะแก้แค้นสักหน่อยเหรอ?"

พวกนักศึกษาสาวกลุ่มนี้เป็นพวกที่ชอบดูเรื่องสนุกโดยไม่สนใจว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

แต่ว่าคำถามที่พวกเธอถาม ถามออกมาได้ดีมาก

เธอถูกซูเวยเสวี่ยใส่ร้ายแบบนี้ ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างแบบนี้คงรู้สึกผิดกับตัวเองแย่

เซี่ยเชียนเกอกวาดสายตามองซูเวยเสวี่ยอย่างเย็นชา "พวกเพื่อนร่วมชั้นเธอถามคำถามได้ดีมากเลย เธอใส่ร้ายฉันแบบนี้ ถ้าฉันไม่แก้แค้นเธอ ฉันคงจะทำผิดต่อตัวเองมาก แต่ว่าเธอก็ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันไม่คิดจะเอาชีวิตของเธอ เพราะฉันอยากให้เธอมีชีวิตอยู่และสัมผัสกับบทลงโทษที่เธอจำเป็นต้องรับต่อจากนี้"

ในขณะที่ซูเวยเสวี่ยกำลังคาดเดาว่าเซี่ยเชียนเกอคิดจะทำอะไรกับเธอต่อไป เซี่ยเชียนเกอก็พูดขึ้นว่า "เธอชอบถูกคนรังแกไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นนับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะทำให้เธอได้สัมผัสกับการถูกคนทั้งมหาวิทยาลัยรังแก ว่าจะรู้สึกยังไงดีไหม?"

เซี่ยเชียนเกอพูดต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ซูเวยเสวี่ยพูดอะไร "เธออย่าคิดหนี เพราะในเมื่อฉันต้องการจะแก้แค้นเธอ ฉันก็ไม่มีทางเปิดโอกาสให้เธอหนีไปได้แน่นอน! หรือจะพูดอีกอย่างคือ ซูเวยเสวี่ยต่อให้เธอตายก็ต้องตายอยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ ถ้าคิดจะหนีละก็ไม่มีทาง"

ซูเวยเสวี่ย"..."

"เซี่ยเชียนเกอ นางอสรพิษ! ทำไมแกถึงทำกับฉันแบบนี้?"

เธอคืออสรพิษ?

เซี่ยเชียนเกอขำกับคำพูดของซูเวยเสวี่ย "ฉันเป็นอสรพิษ? ถ้าอย่างนั้นซูเวยเสวี่ยเธอเป็นตัวอะไรล่ะ? เป็นโรคจิต?"

"เซี่ยเชียนเกอ แก! อย่าให้มันมากเกินไปนะ!"

"แค่นี้เรียกว่ามากเกินไปเหรอ? แล้วตอนที่เธอทำให้ฉันโดนคนทั้งโลกออนไลน์รุมด่ามันไม่มากเกินไปเหรอ? อีกอย่างมีประโยคนึงกล่าวไว้ว่า มีเหตุก็ต้องมีผล เธอปฏิบัติต่อฉันยังไง ฉันก็จะปฏิบัติต่อเธอแบบเดียวกัน แต่ว่าถ้าฉันลงมือมันคงไม่ง่ายอย่างแค่โดนคนในเน็ตรุมด่าหรอกนะ เพราะถ้าฉันได้ลงมือ ฉันจะทำให้เธอถูกคนทั้งมหาวิทยาลัยรังแก"

"เธอ..."

ซูเวยเสวี่ยถูกเซี่ยเชียนเกอจี้จนพูดอะไรไม่ออก เธอได้แต่ยกนิ้วขึ้นชี้เซี่ยเชียนเกอ พอเซี่ยเชียนเกอเห็นแบบนั้นไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงคิดอยากจะหักนิ้วของซูเวยเสวี่ยซะ

เซี่ยเชียนเกอไม่เพียงแค่คิด แต่เธอทำแบบนั้นจริง ๆ เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไปจับนิ้วของซูเวยเสวี่ยไว้ ตามด้วยเสียงดังแกร็ก หักนิ้วมือของหล่อนในทันที

"โอ๊ย!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นออกมาจากปากของซูเวยเสวี่ย

แต่เซี่ยเชียนเกอกลับเลิกคิ้วใส่ซูเวยเสวี่ยราวกับฟังไม่ได้ยินยังไงอย่างนั้น "ถ้าเก่งนักก็ลองยกนิ้วมือชี้ฉันอีกทีสิ? หืม?"

ซูเวยเสวี่ยมองนิ้วมือหักงอของตัวเอง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ซูเวยเสวี่ยอดทนต่อไปไม่ไหว เธอกำนิ้วมือของตัวเอง นอนขดตัวไปมาอยู่บนเตียงนอน

เซี่ยเชียนเกอคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วเธอจึงเดินเข้าไปหาฝู้อวี้สิง แล้วกุมมือของฝู้อวี้สิงเอาไว้ เหลือบมองรอยขูดข่วนบนหลังมือของเขาพลางขมวดคิ้วแน่น "ซูเวยเสวี่ยไม่ใช่หมาสักหน่อย ทำไมถึงข่วนคนได้ขนาดนี้? หรือว่าให้ฉันจับอีกเก้านิ้วที่เหลือของหล่อนมาหักทิ้งให้หมด แก้แค้นแทนคุณไปเลย?"

ซูเวยเสวี่ยที่กำลังขดตัวอยู่บนเตียง เมื่อได้ยินเซียเชียนเกอพูดแบบนั้น เธอก็รีบส่ายหน้าไปมาอย่างแรงเป็นการบอกว่าไม่เอา

ทางฝู้อวี้สิงเพื่อไม่ให้เซี่ยเชียนเกอทำเรื่องโหดร้ายต่อหน้านักศึกษาสาวสามคนนี้และทำลายชื่อเสียงของเธอ ฝู้อวี้สิงจึงโอบเอวเซี่ยเชียนเกอแล้วพูดกับเธอว่า "ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เธอยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย ฉันจะพาเธอไปทานข้าว? ดีไหม?"

"ถ้าอย่างนั้นซูเวยเสวี่ย..."

"ฉันจะส่งคนมาจับตาดูไว้! ไม่ให้หล่อนมีโอกาสหนีไปได้"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้ยินฝู้อวี้สิงพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ได้สนใจซูเวยเสวี่ยอีก

เธอกับฝู้อวี้สิงเดินออกไปด้วยกันท่ามกลางสายตาของเหล่าเพื่อนักศึกษาที่กำลังจับจ้อง ออกไปจากหอพัก