บทที่ 240 นักโบราณคดีคุณท่านลู่

"หรือนายเชื่อจริง ๆ เหรอว่าจวินหลิงเสวี่ยเล่นเปียโนไม่ได้เพราะมือของเธอบาดเจ็บเฉย ๆ? ฉันว่าเธอไม่ได้มือบาดเจ็บแต่ว่าเธอแค่อยากจะเอาชนะเซี่ยเชียนเกอมากกว่าถึงได้โกงแบบนั้น ซึ่งตอนนี้ก็เห็นได้แล้วว่าจวินหลิงเสวี่ยเป็นคนชอบโกหก ชอบใช้ใบหน้าออดอ้อนอ่อนแอของเธอทำให้นายสงสารเธอ เฉินเซินนายเลิกโง่ได้แล้ว ผู้หญิงอย่างจวินหลิงเสวี่ยไม่คู่ควรให้นายไปชอบเลยด้วยซ้ำ"

หลังจากเฉินเซินฟังเหย้ยูฮุยพูดจบ เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว "เหย้ยูฮุย ฉันจะชอบใครมันก็เรื่องของฉัน ต่อให้หลิงเสวี่ยโกหกฉัน ฉันก็ยังเชื่อเธออยู่ดี ฉะนั้นเธอหยุดพูดจาเหลวไหลไร้สาระที่นี่ได้แล้ว รีบหายไปจากสายตาของฉันซะ"

อย่ามารบกวนเรื่องดี ๆ ของฉันอยู่แถวนี้

เขากับจวินหลิงเสวี่ยกำลังจะลงเอยกันดีแล้วแท้ ๆ จู่ ๆ เหย้ยูฮุยกลับโผล่มา แบบนี้มันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธออยากจะทำลายเรื่องดี ๆ ของเขา?

เมื่อเหย้ยูฮุยเห็นเฉินเซินหมกมุ่นมากขนาดนี้ เธอกลับแจ้นเข้าไปพูดข้าง ๆ ตัวเฉินเซินว่า "เฉินเซิน เมื่อกี้นายว่าไงนะ ถึงแม้จวินหลิงเสวี่ยจะโกหกนาย นายก็ยังจะชอบเธออยู่ดีอย่างงั้นใช่ไหม?"

เฉินเซินพยักหน้า "ใช่"

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามนายอีกอย่าง ถ้าจวินหลิงเสวี่ยหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่นายจะยังชอบเธออยู่อีกไหม?"

เฉินเซินพยักหน้าตอบ "ใช่"

รอยยิ้มประชดประชันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเหย้ยูฮุย "ดูไม่ออกเลยนะ ว่านายเฉินเซินจะทุ่มเทเพื่อจวินหลิงเสวี่ยขนาดนี้! และเพื่อเป็นการทดสอบความจงรักภักดีความทุ่มเทที่นายมีต่อจวินหลิงเสวี่ย ฉันตัดสินใจจะให้ของขวัญอย่างหนึ่งกับนาย"

ทันทีที่พูดจบเหย้ยูฮุยก็หันไปพูดกับเด็กสาวที่อยู่ข้าง ๆ ของตัวเองว่า "จับจวินหลิงเสวี่ยไว้ ฉันจะล้างเครื่องสำอางออกให้เธอ"

ล้างเครื่องสำอาง?

นี่เหย้ยูฮุยบ้าไปแล้วหรือไง?

จวินหลิงเสวี่ยรู้ว่าหน้าสดของตัวเองเป็นยังไง ดังนั้นเมื่อเหย้ยูฮุยบอกว่าจะล้างเครื่องสำอางให้เธอจวินหลิงเสวี่ยก็ตกใจหันหลังวิ่งหนีไปทันที แต่จวินหลิงเสวี่ยแค่คนเดียวมีเหรอจะวิ่งหนีสามคนได้ เพียงไม่นานจวินหลิงเสวี่ยก็ถูกพวกเหย้ยูฮุยคว้าแขนเอาไว้ได้ จากนั้นเหย้ยูฮุยก็ใช้แผ่นสำลีลบเครื่องสำอางเช็ดใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ยทันที

ทีแรกเฉินเซินก็คิดอยากจะเข้าไปช่วยจวินหลิงเสวี่ย แต่หลังจากที่เหย้ยูฮุยเช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ยออก เฉินเซินก็ตกตะลึงทันที เพราะเขาเห็นกระ ก่อนที่จะเห็นสิวปรากฏบนใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ย

หลังจากที่จวินหลิงเสวี่ยถูกเหย้ยูฮุยเช็ดเครื่องสำอางออกทั้งหน้าแล้ว เหย้ยูฮุยก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแสงส่องใส่หน้าของจวินหลิงเสวี่ย ใบหน้าที่ทั้งดำทั้งน่าเกลียดเหมือนคนธรรมดา ๆ ปรากฏต่อสายตาของเฉินเซิน เมื่อเฉินเซินเห็นจวินหลิงเสวี่ยหน้าตาขี้เหร่แบบนี้เขาก็ถอยหลังห่างด้วยความตกใจ "นี่ นี่..."

เหย้ยูฮุยโยนแผ่นสำลีในมือของเธอทิ้ง แล้วเลิกคิ้วถามเฉินเซิน "เป็นไง? จวินหลิงเสวี่ยที่เป็นแบบนี้นายยังชอบอยู่ไหม?"

จวินหลิงเสวี่ยยังคงพยายามดิ้นอยู่ในมือของเพื่องของเหย้ยูฮุย เธอนึกว่าเฉินเซินจะแตกต่างไปจากผู้ชายคนอื่น ฉะนั้นถึงแม้ว่าเหย้ยูฮุยจะลบเครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอออก เฉินเซินก็คงจะยังชอบเธออยู่ดี

ดังนั้น จู่ ๆ จวินหลิงเสวี่ยจึงพูดจาออดอ้อนเฉินเซินขึ้นว่า "เฉินเซิน ตัวเองรีบมาช่วยเค้าสิ พวกผู้หญิงโหดร้ายพวกนี้จับแขนเค้าจนเจ็บไปหมดแล้ว"

จวินหลิงเสวี่ยพลางพูดอ้อน พลางทำปากมุ่ย

เฉินเซินมองไปที่สิวหัวดำบนใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ย บวกกับสิวที่อัดแน่นอยู่บนคางของเธอ ทำเอาเฉินเซินเกือบจะอ้วกออกมาทันที

เขาเอามือปิดปากของตัวเอง มองจวินหลิงเสวี่ยด้วยสายตารังเกียจแล้วพูดกับเธอว่า "ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหน้าสดของเธอจะน่าเกลียดขนาดนี้จวินหลิงเสวี่ยต่อไปเธอไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้วนะ"

พูดจบเฉินเซินก็รีบวิ่งหนีไปทันที

แล้วจวินหลิงเสวี่ยก็ถูกเฉินเซินทิ้งไปทั้งแบบนี้ ส่วนเหย้ยูฮุยก็เหลือบมองจวินหลิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวเองอีกครั้งพลางตบหน้าเธอเบา ๆ "อันที่จริงฉันก็ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกันว่าหน้าสดของเธอจะน่าเกลียดขนาดนี้ ทักษะการแต่งหน้าของประเทศเราเนี่ยมันเทียบได้กับศัลยกรรมพลาสติกจริง ๆ ด้วย! ขนาดสาวขี้เหร่อย่างเธอแค่แต่งหน้ายังกลายเป็นนางฟ้าตัวน้อยได้เลย

แต่ว่าจวินหลิงเสวี่ย จะว่าไปแล้วฉันต้องขอบคุณเธอนะ ทีแรกฉันก็ชอบเฉินเซินมาก แต่หลังจากเห็นเรื่องของเธอแล้ว จู่ ๆ ฉันก็พบว่าเฉินเซินเป็นพวกที่มองคนแค่รูปลักษณ์ภายนอก และฉันเกลียดผู้ชายแบบเขาที่สุด ต่อให้เขาทำอย่างที่เขาพูดเมื่อกี้จริง ๆ ที่ว่าไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเขาก็จะไม่รังเกียจเธอ ฉันยังตัดใจจากเขาได้ไม่เร็วเท่านี้เลย!"

เหย้ยูฮุยทิ้งประโยคนี้เอาไว้ แล้วให้พวกเพื่อนสาวของตัวเองปล่อยตัวจวินหลิงเสวี่ย จากนั้นพวกเธอก็เดินออกไปจากริมแม่น้ำจวินหลิงเสวี่ยทรุดตัวลงกับพื้น เธอกำกองหญ้าที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองไว้แน่น

"เซี่ยเชียนเกอ! เหย้ยูฮุย!เฉินเซิน พวกแกที่ดูถูกฉัน รังแกฉัน ฉันจะไม่มีทางปล่อยพวกแกไป จะไม่ปล่อยใครไปเด็ดขาดเลย!"