บทที่ 241 เขาไม่ใช่หรือไง?

หลุมศพของแม่ทัพ?

เดิมทีเซี่ยเชียนเกอยังรู้สึกง่วง ๆ อยู่ แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็ไม่หลงเหลือความง่วงอีกเลย

เธอลุกจากผ้าห่มเอนตัวพิงฝู้อวี้สิงและดูข่าว

คุณท่านลู่ยังคงพูดต่อไปว่า "ทำไมถึงบอกว่าเป็นหลุมศพของแม่ทัพน่ะเหรอ เพราะว่าคนของพวกเรา จากด้านล่างของหลุมฝังศพ ข้างในหลุมพบเครื่องแบบของแม่ทัพ และโลงศพของแม่ทัพ

โลงศพอยู่ทางนี้ ตอนนี้ยังเปิดไม่ได้ ดังนั้นพวกเราจำเป็นต้องนำโลงศพนี้กลับไปที่สถาบันวิจัยเพื่อทำการวิจัย ตอนนี้ทุกคนสามารถดูได้โลงศพที่เพิ่งถูกเจ้าหน้าที่ของเราขุดขึ้นมาเมื่อครู่นี้"

"นี่คือเครื่องแบบออกรบและดาบของแม่ทัพ"

กล้องกวาดไปทางเครื่องแบบกับดางที่วางอยู่ด้านข้าง ทันทีที่เซ่ยเชียนเกอเห็นเครื่องแบบรบกับดาบ และโลงศพ แววตาของเธอก็ฉายแววน่าเหลือเชื่อออกมา

นี่มันชุดกับดาบของเย่หลานเฉิน

หรือว่าผู้ชายที่นอนอยู่ในโลงศพจะเป็นเย่หลานเฉิน?

และที่สาวลึกลับคนนั้นทุ่มเทสุดชีวิตอยากจะได้เศษผ้าของยาคืนชีพ ก็เพื่อจะทำยาคืนชีพแล้วฟื้นคืนชีพให้เย่หลานเฉิน?

เมื่อเซี่ยเชียนเกอนึกถึงความเป็นไปได้เรื่องนี้ ร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปนับพันปี เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากได้พบกับฝู้อวี้สิงแล้ว ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเย่หลานเฉินจะหายไปหมดแล้ว เพราะนี่ก็ผ่านมานับพันปีและเธอได้ฆ่าเขาตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

แต่ตั้งแต่วินาทีที่เธอเห็นเย่หลานเฉินถูกขุดขึ้นมาจากใต้ดิน เซี่ยเชียนเกอก็พบว่าเธอยังคงเกลียดมากเหมือนเดิม แม้ว่าเขาจะเป็นแค่คนตาย เธอก็ยังเกลียดเขาอยู่ดี!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรกับเย่หลานเฉิน

ถ้าหากว่าเย่หลานเฉินที่นอนอยู่ในโลงศพนี้ไม่ตายและเขายังมีชีวิตอยู่จะทำยังไง?

ถ้าเย่หลานเฉินยังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะฆ่าเขาอีกครั้ง! และตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดที่เธอต้องทำคือต้องแย่งโลงศพนั้นกลับมา แล้วเปิดมัน ดูว่าคนที่นอนอยู่ข้างในใช่เย่หลานเฉินจริงหรือไม่ ถ้าหากใช่ เธอก็จะฆ่าเขาอีกครั้ง

ผู้ชายอันตรายคนนี้ ถ้าเขาไม่ตาย เธอกับฝู้อวี้สิงก็จะไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน

ฝู้อวี้สิงก้มมองเซี่ยเชียนเกอที่ตัวสั่นสะท้านเพราะความเกลียดชังในอ้อมแขนของตัวเองก่อนจะถามอย่างกังวลว่า "เชียนเกอเป็นอะไรเหรอ? ทำไมถึงตัวสั่นขนาดนี้? เธอหนาวเหรอ?"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้ยินเสียงของฝู้อวี้สิง เธอก็หันกลับไปมองพลางส่ายหน้าไปมา "เปล่า ฉันไม่หนาว ฉันแค่ดูข่าวนี้แล้วนึกขึ้นได้ว่าเฝิงเจว๋เฉินมีธุระกับฉัน ฉันต้องรีบไปโทรกลับหาเขาก่อน ฝู้อวี้สิง คุณอยู่ตรงนี้ช่วยดุต่อแทนฉันทีนะว่าโลงศพนี้สุดท้ายแล้วถูกส่งไปที่ไหน อีกเดี๋ยวฉันกลับมาคุณก็ค่อยบอกฉัน"

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้วทันทีที่ฟังคำพูดของเซี่ยเชียนเกอจบ "เชียนเกอ เธอสนใจโบราณคดีมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ฉันไม่ได้สนใจโบราณคดี" เซี่ยเชียนเกอนิ่งไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า "แต่ฉันสนใจโลงศพนั้น อีกอย่างนะที่รัก คุณไม่รู้สึกว่าที่ตรงนั้นมันคุ้น ๆ บ้างเหรอ?"

หลังจากเซี่ยเชียนเกอช่วยเตือนสติ ฝู้อวี้สิงถึงนึกออก "ที่นี่คือหลุมฝังศพของผู้หญิงคนนั้นเหรอ?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า "ถูกต้อง! คุณคิดว่าผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ?"

ฝู้อวี้สิง "..."

"ว่าตามเหตุผลน่าจะตายไปแล้ว"

"แต่ว่าทีมนักโบราณคดีไม่เจอศพของผู้หญิงคนนั้น แต่พบโลงศพแทน คุณลองเดาดูสิว่าผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงขมวดคิ้ว "ก็เป็นไปได้"

ดังนั้นที่รัก คุณต้องช่วยฉันสังเกตการณ์เคลื่อนไหวของโลงศพนั้นให้ดี อีกเดี๋ยวฉันโทรศัพท์เสร็จแล้วคุณค่อยบอกฉัน

พูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินออกไปข้างนอก

เมื่อเฝิงเจว๋เฉินได้รับสายจากเซี่ยเชียนเกอ เขาก็รีบเอ่ยถามเซี่ยเชียนเกอทันที "เป็นไงบ้าง? ได้ดูข่าวเช้านั่นหรือเปล่า?"

"เพิ่งดูจบ"

"ในเมื่อเธอดูจบแล้ว ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฟังฉันพูด"

พูด?

"พูดอะไร?"

เฝิงเจว๋เฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ "เมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่ฉันกับเธอจัดการเรื่องของผู้หญิงคนนั้นเสร็จ ก็กะว่าจะกลับเข้าป่าไปกับเหลิ่งเยว่ แต่ว่าเหลิ่งเยว่เอาแต่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางตายง่าย ๆ แบบนี้ เพื่อไม่ให้เธอฟื้นคืนชีพอีกครั้ง พวกเราจึงอาศัยอยู่ในป่าผืนนั้นมาตลอด!"

"และที่ที่ฉันกำลังโทรศัพท์หาเธออยู่ตอนนี้ก็เป็นถ้ำแห่งหนึ่งในป่าผืนนั้น เมื่อเช้าวันนี้ฉันกับเหลิ่งเยว่กำลังจะไปเก็บผลไม้ป่า แต่พอออกไปก็เห็นพวกทีมนักโบราณคดีมาที่หลุมฝังศพของผู้หญิงคนนั้น แถมพวกเขายังขุดของโบราณมากมายออกมาจากหลุมศพนั้น "

"บวกกับซากศพอีกนับไม่ถ้วน แต่ว่าศพมากมายขนาดนี้กลับไม่มีร่างไหนที่คิดว่าเป็นของผู้หญิงคนนั้นเลย ฉันรู้ว่าตอนที่ผู้หญิงคนนั้นตายเธอจุดไฟเผาไปแล้ว แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ไฟที่เธอจุดกลับไม่ได้เผาซากโครงกระดูกพวกนั้นไปด้วยเลย