บทที่ 37 เกิดเรื่องขึ้นกับเจียงฮ่าน

"ตลอดชีวิตของผม ผมขอแค่เธอเท่านั้น และชื่อคู่สมรสของผมฝู้อวี้สิง ต้องกรอกชื่อเซี่ยเชียนเกอเท่านั้น"

เขาอาจจะเป็นอัลไซเมอร์นิดหน่อย หลานคนโตของเขาเพิ่งยืนยันว่าเขาพูดอย่างนั้นเหรอ?

ชีวิตคนเรานี้มันแสนยากลำบาก เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรรู้

"เอาล่ะ! ในเมื่อแกชอบเซี่ยเชียนเกอ คนนี้มาก ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่การที่เซี่ยเวยใช้ลูกสาวนอกสมรสมาชดเชย ฉันจะไม่ปล่อยเขาไป แกว่า ถ้าเขาไม่ยอมให้เซี่ยหานมาแต่งงานกับแก ก็แค่ปฏิเสธไปตรงๆ แต่นี่เขายังเอาคนอื่นมาแต่งงานแทนอีก"

"เพราะเขากลัวว่าถ้าปฏิเสธ ปู่ก็จะไม่ปล่อยเขาไป"

"แต่เขาก็ไม่สามารถเอาลูกสาวนอกสมรสของเขามาชดเชยนี่"

ฝู้อวี้สิงพูดอย่างไม่พอใจ "คุณปู่ เซี่ยเชียนเกอมีความสำคัญต่อผมมาก แม้ว่าเธอจะเป็นลูกสาวนอกสมรส ผมจะไม่ดูถูกเธอ ยิ่งไปกว่านั้น ผมที่เป็นเช่นนี้ ถ้าจะบอกว่ารังเกียจ ผมก็ไม่มีสิทธิ์"

คุณท่านฝู้รู้สึกได้ถึงความขมขื่นของฝู้อวี้สิง

เขาปลอบโยนอย่างรวดเร็ว "อวี้สิง อย่าคิดอย่างนั้นสิ หลานจะเป็นคนที่ดีที่สุดในใจปู่เสมอ ดวงตาและขาของแกจะได้รับการรักษาในอนาคต แม้ว่าจะไม่ได้ผลก็ตาม ปู่ก็จะเลี้ยงดูแกไปทั้งชีวิต"

เซี่ยเชียนเกอเอายาลงมาจากชั้นบน เธอได้ยินการสนทนาระหว่างคุณท่านฝู้และฝู้อวี้สิงเธอก้าวไปข้างหน้าและนั่งถัดจากฝู้อวี้สิงเธอจับมือเขาไว้ "คุณปู่คะ ตอนนี้ฝู้อวี้สิงเป็นสามีของหนู ถ้าต้องเลี้ยงดูเขาจริงๆ หนูจะเลี้ยงเขาเอง อีกอย่าง หนูจะรักษาดวงตาของฝู้อวี้สิงให้หาย"

นิ้วของเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงประสานกัน

คุณท่านฝู้พบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน และเขาเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอคนนี้ชอบหลานชายคนโตของเขามาก เพราะในสายตาของเธอมีแต่เขาเสมอ

เขาจึงโล่งใจ

คนที่เขาเป็นหนี้บุญคุณมากที่สุดในชีวิตนี้คืออวี้สิง สิ่งที่เขาปล่อยวางไม่ได้มากที่สุดคืออวี้สิงเหมือนกัน

ตอนนี้อวี้สิงมีภรรยาที่รักเขาจริงๆ เขาที่เป็นปู่ก็โล่งใจ

พระเจ้ายุติธรรมจริงๆ หลังจากที่เขาเอาแต่ปิดหน้าต่างทั้งหมดให้หลานชายของเขา แต่ก็ยังมีแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในโลกที่มืดมิดของเขาจากภายนอก

สว่างไสว

......

ณ โรงพยาบาล

ฝู้เฉิงหยุนกำลังพักผ่อนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ส่วนแม่ฝู้กำลังพักผ่อนอยู่บนเตียง ทั้งสองนอนหลับสนิท และเย่หยิ่งก็เดินเข้ามาจากนอกประตู เขาถือแต่กระถางกระบองเพชรในมือและสวมถุงมือป้องกันไว้ เมื่อฝู้เฉิงหยุนหลับสนิท เขาก็ฟาดกระบองเพชรลงบนใบหน้าของฝู้เฉิงหยุนอย่างรวดเร็ว

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ฝู้เฉิงหยุนลืมตาขึ้นจากเตียง เขาอยากจะกรีดร้อง แต่เขาไม่สามารถส่งเสียงได้เพราะเส้นเสียงของเขาเสียหาย เขาทำได้แค่เบิกตาโต เขาเห็นเย่หยิ่งเอากระบองเพชรออกจากหน้าเขา จากนั้นก็ฟาดลงอีกด้านหนึ่งของใบหน้าเขา

"อืม......"

ฝู้เฉิงหยุนคร่ำครวญและยกเท้าขึ้นอยากจะเตะเย่หยิ่ง แต่เย่หยิ่งสามารถหลบได้ กระถางต้นกระบองเพชรกระแทกเข้ากับใบหน้าของฝู้เฉิงหยุนและเลือดสีแดงสดก็ไหลลงมาจากใบหน้าของฝู้เฉิงหยุน เขาจ้องไปที่เย่หยิ่งด้วยความเจ็บปวดและ ความไม่พอใจ

เขาสาบานว่าตราบใดที่เขามีสุขภาพที่ดี เขาจะฆ่าเขาแน่นอน

ต้องฆ่าเขาแน่นอน!

หลังจากที่เย่หยิ่งทำลายรูปลักษณ์ของฝู้เฉิงหยุนแล้ว เย่หยิ่งก็ออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับกระบองเพชรเปื้อนเลือดอย่างพึงพอใจ

ทุกอย่างอยู่ในความสงบ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแม่ฝู้ตื่นขึ้นมา ใบหน้าของฝู้เฉิงหยุนก็มีแต่จุดเลือดเต็มไปหมด และก็ยังบวมเพราะถูกทุบตี