บทที่ 82 ผมไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน

เขาเหมือนจะยุ่งเหยิงไปหน่อย......

โรงพยาบาล

เซี่ยเชียนเกอด้วยความช่วยเหลือของป๋อเอี่ยน ในที่สุดก็ช่วยชีวิตฆาตกรกลับมาได้ เธออ่อนระโหยโรยแรงจนนั่งลงพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ป๋อเอี่ยนชงกาแฟให้กับเซี่ยเชียนเกออย่างรู้ใจแล้วยื่นให้กับเธอ

"ดื่มแก้วหนึ่ง สดชื่นมากนะ"

เซี่ยเชียนเกอมองดูกาแฟสีดำเข้ม เธอผลักมันออกไปด้วยความรังเกียจ: "ฉันไม่ชอบดื่มของขมเกินไป อย่างเช่นกาแฟดำสนิทนี้"

ป๋อเอี่ยนกระแอมคำหนึ่ง: "ผมชอบดื่มกาแฟรสขม ดังนั้นในห้องทำงานของผมไม่มีน้ำตาล แต่ในเมื่อคุณชอบดื่มหวาน งั้นคราวหน้า ผมจะช่วยเตรียมไว้ให้คุณ"

ช่วยเตรียมไว้ให้เธอ?

จู่ๆป๋อเอี่ยนคนนี้ทำดีกับเธอขนาดนี้ ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าก้นบึ้งหัวใจของตัวเอง เหมือนจะหวาดกลัว? เมื่อมีสิ่งผิดปกติย่อมมีผิด: "คุณมีเรื่องอะไร อยากจะขอร้องฉันหรือเปล่า?"

ป๋อเอี่ยนดื่มกาแฟสำลัก

"คุณ คุณฉลาดจริงๆ"

"ผมทั้งชวนฉันดื่มกาแฟ ทั้งอ่อนโยนต่อฉันขนาดนี้อีก ถ้าคุณไม่มีเรื่องจะขอร้องฉัน ฉันก็ไม่เชื่อ พูดมาสิ คุณอยากให้ฉันช่วยคุณทำอะไร?"

ป๋อเอี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ทำการผ่าตัด"

"มีเงินมั้ย?"

"ไม่มี"

เซี่ยเชียนเกอก็เปลี่ยนสีหน้าไปในทันที: "งั้นคุณก็ไสหัวไปซะ"

รอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของป๋อเอี่ยนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที เซี่ยเชียนเกอผู้หญิงคนนี้ไม่จริงจังขนาดนี้ได้หรือเปล่า?

ป๋อเอี่ยนดื่มกาแฟในมือของตัวเองแล้ว ต่อจากนั้นก็พูดกับเซี่ยเชียนเกอว่า: "มีเงิน ทำมั้ย?"

"ยังเป็นหนึ่งพันหรือเปล่า?"

หนึ่งพันเธอยังรู้สึกว่าน้อยเหรอ?

"หนึ่งพันห้า!"

"ไสหัวไปซะ"

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้นมา หันหลังออกไป ป๋อเอี่ยนมองดูแผ่นหลังของเซี่ยเชียนเกอและพูดอย่างเหนื่อยใจว่า: "สองพัน"

เซี่ยเชียนเกอยังคงเดินไป

ป๋อเอี่ยนพูดออกมาอีกครั้ง: "สองพันห้า"

เซี่ยเชียนเกอยังคงเดินไป

"หนึ่งหมื่น"

เซี่ยเชียนเกอหยุดฝีเท้า กลับไปที่ข้างกายของป๋อเอี่ยนอีกครั้ง: "ผ่าตัดอะไร?"

ป๋อเอี่ยน: "......"

เซี่ยเชียนเกอไอ้คนหน้าเลือด!

"ปลูกถ่ายไขกระดูก ทำเป็นมั้ย?"

ปลูกถ่ายไขกระดูก? เซี่ยเชียนเกอคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ไม่เคยทำมาก่อน แต่ว่าฉันลองดูได้"

ลองดูได้? เซี่ยเชียนเกอแน่ใจเหรอว่าไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเขา?

"เซี่ยเชียนเกอ ผมต้องการความมั่นใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เอาลองดู เพราะลองดูคนจะตายได้ เรื่องราวแม่ของเจียงฮ่านเมื่อไม่นานมานี้ คุณลืมไปแล้วเหรอ?"

การผ่าตัดแม่ของเจียงฮ่าน เธอทำได้ประสบความสำเร็จอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่ว่าฝู้เฉิงหยุนและแม่ฝู้กำลังวิ่งออกมาทำร้ายคน แม่ของเจียงฮ่าน ไม่มีทางตายด้วยซ้ำ ดังนั้น ไม่เกี่ยวข้องกับฝีมือการรักษาโรคของเธอเลยสักนิด ป๋อเอี่ยนสามารถสงสัยในทักษะของเธอได้ แต่ไม่สามารถสงสัยความสามารถของเธออย่างแน่นอน

"ดังนั้น คุณต้องการให้ฉันทำ หรือไม่ต้องการให้ฉันทำกันแน่?"

ถ้าไม่ใช่ว่าอีกสองวันเขามีธุระ หมอคนอื่นก็ไม่มีโอกาสสำเร็จสูงอย่างเซี่ยเชียนเกอ เขาไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงอย่างเซี่ยเชียนเกอ

ป๋อเอี่ยนดื่มกาแฟอีกคำหนึ่ง: "ต้องการให้คุณทำ ในขณะเดียวกัน ผมก็อยากให้คุณรับประกันด้วยว่า การผ่าตัดครั้งนี้ ไม่มีใครเสียชีวิต"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้ว: "ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน งั้นทำไมฉันต้องทำด้วย?"

"ผมเชื่อ!"

"งั้นคุณก็หุบปาก อีกอย่าง หนึ่งหมื่นนั้น ฉันต้องการจ่ายก่อน"

ช่วงนี้เธอขาดแคลนเงินมาก

ป๋อเอี่ยนหมดคำจะพูดจริง......

"ได้"

......

สถานีตำรวจ ห้องสอบสวน

สารวัตรเฉินกำลังสอบสวนพรรคพวกที่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ที่นั่นตลอด ไม่สิ สารวัตรเฉินไม่แน่ใจว่าผู้ชายตรงหน้าของตัวเอง เป็นพรรคพวกหรือเปล่ากันแน่ เนื่องจากว่า เขาเน้นยำอยู่ตลอด เขาหนีรอดพ้นจากในมือของฆาตกร เขาไม่ได้ฆ่าคน

เขาเป็นคนดี

สารวัตรเฉินสั่งการให้คนไปตรวจสอบภูมิหลังของผู้ชายคนนี้ ภูมิหลังของผู้ชายคนนี้ขาวสะอาดมาก ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาไม่มีหลักฐานพิสูจน์เลยสักนิดว่า เขาก็เป็นพรรคพวกของฆาตกร