บทที่ 99 เจียงฮ่านมาแล้ว

นอกจากว่า เขาอยากตายจริงๆ

หลังจากที่ผู้กำกับออกไป เย่หยิ่งก็นั่งอยู่บนรถ และถามฝู้อวี้สิงว่า: "ท่านเก้า ตอนนี้พวกเราไปที่ไหนกันครับ?"

"กลับบ้าน"

"ได้ครับ ท่านเก้า"

......

ตอนที่เซี่ยเชียนเกอมาถึงคฤหาสน์ ไม่เห็นฝู้อวี้สิง และเย่หยิ่ง เธอวางกระเป๋าในมือของตัวเอง ไปที่ห้องใต้ดิน เยี่ยมคุณท่านฝู้ เห็นหมอกำลังตรวจให้กับคุณท่านฝู้ในห้องผู้ป่วย เซี่ยเชียนเกอรู้สึกว่าแผ่นหลังของหมอคนนั้น คุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ตอนที่หมอในห้องผู้ป่วยถอดหน้ากากออกซิเจนของคุณท่านฝู้ก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอพุ่งไป เข้าไปคว้าแขนของหมอไว้ หมอสวมหน้ากากอนามัย แต่เซี่ยเชียนเกอ มองแวบเดียวก็ยังคงจำหมอได้

"เจียงฮ่าน! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เจียงฮ่านถูกเซี่ยเชียนเกอมองออก เขาก็ไม่ตั้งใจที่จะปิดบังต่อเซี่ยเชียนเกอ

เขาถอดหน้ากากอนามัยของตัวเองออก จ้องมองเซี่ยเชียนเกอ: "อย่างที่เธอเห็น ฉันมาฆ่าปู่ของฝู้อวี้สิง"

"คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

เจียงฮ่านหลุดพ้นจากพันธนาการของเซี่ยเชียนเกอ: "ไม่ ฉันไม่ได้บ้า เป้าหมายที่ฉันทำแบบนี้ ก็อยากที่จะทำให้ฝู้อวี้สิงเหมือนกับฉัน เพื่อที่จะได้รับรู้ ความรู้สึกที่สูญเสียคนที่รักไป รู้สึกยังไง เซี่ยเชียนเกอ ฉวยโอกาสตอนที่ฝู้อวี้สิงและลูกน้องของเขาไม่กลับมา เธอฆ่าคุณปู่ของฝู้อวี้สิงพร้อมกับฉัน ต่อจากนั้นฉันพาเธอหนีจากข้างกายปีศาจอย่างฝู้อวี้สิงคนนั้นเป็นยังไง?"

"ฉันรู้ว่า เธอชอบฉันมาโดยตลอด แต่เมื่อก่อน เพราะว่าฉันไม่บอกความสัมพันธ์ของฉันมาก่อน ฉันไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของเธอ แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้ว ตราบใดที่เธอและฉันฆ่าคุณปู่ของฝู้อวี้สิงด้วยกัน จากนี้ไป ฉันจะรักเธอให้มากพออย่างแน่นอน"

ไอ้บ้าเจียงฮ่านนี่!

เขารู้ตัวหรือว่ากำลังพูดอะไรอยู่?

"เพียะ"ดังมาเสียงหนึ่ง เซี่ยเชียนเกอตบไปใบหน้าของเจียงฮ่านหนึ่งฉาด: "เจียงฮ่าน ไอ้บ้า ฉันเตือนนาย วันนี้นายกล้าแตะต้องคุณปู่ฝู้ ฉันก็จะฆ่านาย"

เจียงฮ่านยิ้มอย่างเย็นชา: "เธอทำไม่ลงคอ เพราะฉันรู้ว่าเธอรักฉัน รักมากๆ ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอ อย่าหลอกตัวเอง มาอยู่ข้างฉัน ทิ้งฝู้อวี้สิง หือ?"

เธอว่าเจียงฮ่านต่างหากที่หลอกตัวเอง

เธอพูดอะไร เธอชอบเขา แน่ใจว่าไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเธอเหรอ?

บางทีเจ้าของร่างเดิมก็เคยชอบเขามาก่อนจริงๆ แต่นั่นเป็นเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่เธอ

ตอนนี้ในใจของเธอ มีเพียงฝู้อวี้สิง ไม่มีผู้ชายคนอื่น

และใครกล้าแตะต้องคนหรือสิ่งของที่ฝู้อวี้สิงให้ความสำคัญที่สุด เธอไม่สนว่าจะเป็นใครก็ไม่มีทางแสดงความเมตตาต่อเขา ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเจียงฮ่าน เธอก็ยังคงไม่ใช่ว่าทำเขาไม่ลงคอ

เซี่ยเชียนเกอยื่นมือออกไป บีบคอของเจียงฮ่านไว้ในทันที: "เจียงฮ่าน ฉันจะพูดกับคุณครั้งสุดท้ายฝู้อวี้สิงไม่ได้เป็นคนทำให้แม่ของคุณตาย ดังนั้นคุณอย่าแตะต้องเขา และอย่าแตะต้องคนสำคัญของเขาด้วย ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าคุณตายโดยไม่ลังเลแน่ๆ ทำให้คุณไม่สามารถทำร้ายฝู้อวี้สิงได้"

เจียงฮ่านพูดอย่างท้าทายว่า: "เอาสิ เธอฆ่าฉัน มา ตอนนี้เธอก็ใช้แรงบีบคอฉันให้ตายเลย ตราบใดที่ฉันตาย ฝู้อวี้สิงของเธอก็จะปลอดภัย แต่เซี่ยเชียนเกอ ฉันตายแล้ว เธอก็หนีไม่พ้น แบบนี้ เธอก็ยังคงไม่สามารถอยู่กับฝู้อวี้สิงของเธอได้"

เซี่ยเชียนเกอมองดูเจียงฮ่านหารนหาที่ตายขนาดนี้ เธอกระชับแรงในมือของตัวเองแล้วพูด: "ต่อให้ฉันไม่สามารถอยู่กับฝู้อวี้สิง ช่วยเขาจัดการปัญหาอย่างคุณ ฉันรู้สึกก็ไม่เลวนะ"

ร่างกายของเจียงฮ่านถูกเซี่ยเชียนเกอยกขึ้นมา เขารู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออกเลย เจียงฮ่านคิดว่า ตัวเองก็ยั่วโมโหเซี่ยเชียนเกอแบบนี้ เซี่ยเชียนเกอน่าจะปล่อยตัวเองไป แต่ผลปรากฏว่า เซี่ยเชียนเกอลงมือ ได้โหดร้ายกว่าก่อนหน้านี้

เขายังไม่ได้แก้แค้นให้กับแม่ของตัวเอง ดังนั้นเขาตายไม่ได้

ไม่ได้!

เจียงฮ่านดิ้นรนอยู่ในมือของเซี่ยเชียนเกอ: "เซียน เชียนเกอ เธอมองดูฉันดีๆ ฉัน ฉันคือเจียงฮ่าน ผู้ชายที่เธอชอบที่สุด ฉันได้ยิน ได้ยินคนบอกว่า ฉันเป็น เป็นรักแรกของเธอ ดัง; ดังนั้น เธอฆ่าฉัน เธอ เธอจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน"

"เชียน เชียนเกอ"

"เซี่ย เซี่ยเชียนเกอ!"

น้ำเสียงของเจียงฮ่าน กระทบหัวใจของเซี่ยเชียนเกอ