ตอนที่ 111

เหยียนมู่เดินไปทำข้าวต้มให้นาง และนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เงียบขรึมอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “ตอนนี้ยังไม่สาย”

“อะไร?”

“ทิ้งลูกคนนี้ ถอนพิษของไป๋มู่ อย่างน้อยก็รักษาชีวิตของเจ้าไว้ได้

หลิวอวิ๋นเซียงเอาช้อนคนข้าวต้มในถ้วย และกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ “ข้าตัดสินใจแล้ว ทำไมเจ้าต้องเกลี้ยกล่อมข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับเจ้าสนใจความเป็นความตายของข้ามาก”

พูดจบ นางก็ก้มหน้ากินข้าวต้ม

ผ่านไปนานมาก เหยียนมู่ถึงจะพูดออกมาหนึ่งประโยค

“ข้าหวังให้เข้ามีชีวิตอยู่”

“เช่นนั้นข้าขอเกลี้ยกล่อมเจ้าหนึ่งประโยค อย่าสนใจความเป็นความตายของข้าอีกต่อไป”

ชะตากำหนดแล้ว พวกเขาไม่สามารถช่วยใครได้

กินอาหารเย็นเสร็จ หลิวอวิ๋นเซียงก็เมื่อยล้ามากแล้ว นางดันโต๊ะลุกขึ้น มาถึงหน้าเตียง เพราะเอวและหลังแข็งมาก ทำได้แต่จับเสาเตียงเพื่อนั่งลง นางดึงผ้าไหมสีแดงโดยไม่ระวัง จึงหล่นลงมาบนหัวของนาง

เหมือนผ้าคลุมหัวสีแดงมาก…

นางดึงซ้ายดึงขวา แต่เพราะผ้าไหมสีแดงใหญ่เกินไป จึงดึงไม่ออก

ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เหยียนมู่เดินเข้ามา และกล่าวหยอกล้อ “คืนเข้าหอ แน่นอนว่าเจ้าบ่าวต้องเป็นคนเปิดผ้าคลุมหัว”

ผ่านผ้าโปร่งบาง นางเห็นเขาก้มตัวลงมา และมองนางด้วยรอยยิ้ม

นางใจสั่นสะท้าน ตื่นตระหนกเล็กน้อย ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูถี่ ๆ

“ใต้เท้า ตำหนักซีเย่ว์ส่งข่าวมา สนมเสี่ยวจินเฟยยั่วโทสะฝ่าบาท ฝ่าบาทกริ้วหนัก สนมเสี่ยวจินเฟยถูกลงโทษให้คุกเข่า ชีวิตมีอันตราย…”

หลิวอวิ๋นเซียงเห็นเหยียนมู่ใบหน้าเคร่งขรึม เห็นเขาลุกขึ้น หันหลังและเดินไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

หัวใจของนางเพิ่งสงบลง แต่ฝีเท้าที่ก้าวออกไปของชายหนุ่ม นึกไม่ถึงว่าจะเก็บกลับมา

เขาหันกลับมา!

สายตาประสานกัน ทั้งสองจ้องมองกัน

หลิวอวิ๋นเซียงหัวใจสั่นสะท้านอีกครั้ง

แต่เสียงข้างนอกเร่งรัดอีกครั้ง “ใต้เท้า!”

……

พร้อมกับปิดประตู เหลือนางไว้แค่คนเดียว

หลิวอวิ๋นเซียงนั่งอยู่ตรงนั้น ค่อย ๆ ดึงผ้าไหมสีแดงลงมาจากหัว

ใบหน้าไม่ยินดียินร้าย

ด้านนอกห้อง

เหยียนมู่เดินก้าวใหญ่ออกไปข้างนอก เงาร่างร่างหนึ่งยื่นมือมาขวางเขา “เจ้าจะไปเวลานี้หรือ? ไหนเจ้าบอกว่าไม่ชอบเสี่ยวจินเฟยคนนั้นไง…”