ตอนที่ 112

เข้าฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นการสอบเอินเคอ เย็นนี้จวนโหวจัดงานเลี้ยงให้คุณชายรองเซี่ยหลินเฉิง อวยพรให้เขาประสบความสำเร็จตั้งแต่เริ่มต้น ให้สอบผ่าน

ไม่มีคนบอกหลิวอวิ๋นเซียง เดิมนางก็ไม่อยากมา

แต่จิ่นเยียนได้ยินเรื่องหนึ่ง นางจึงมีความคิดบางอย่าง

ช่วงนี้ ร่างกายของนางอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

ช่วงก่อนยังโรคกำเริบ ถึงแม้จะถูกชวีโม่หรานช่วยกลับมา แต่หลายวันนี้สติเลอะเลือน ลุกไม่ไหวเป็นเวลานานแล้ว

ให้จิ่นเยียนประคองนางลุก หายใจให้ทั่วท้องก่อน เกาหัวแต่กลับเห็นจิ่นเยียนแอบเช็ดน้ำตา

“อยู่ดี ๆ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?”

จิ่นเยียนทนไม่ไหวแล้ว “ท่านดูท่านตอนนี้สิ…ดีขึ้นตรงไหนกัน”

“สิ่งที่ข้าบอกกับเจ้าในหลายวันนี้ เจ้าจำได้ไหม?”

จิ่นเยียนพยักหน้าอย่างหนัก “จำได้เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็อย่าร้องไห้ ตอนไหนก็อย่าร้องไห้ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปอย่างไม่สบายใจ”

จิ่นเยียนได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ่งเสียใจ แต่ยังกัดฟันอดทนไว้ “คุณหนู สิ่งที่ท่านบอกข้าล้วนจำได้ วันหน้าจะดูแลนายน้อยให้ดีแน่นอน”

“แต่งตัวให้ข้าก่อนเถอะ”

วันเวลาของนางไม่มากแล้ว ความแค้นของชาติก่อนยากจะชำระ สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือปูทางให้ลูกในท้อง ถึงจะไม่เต็มใจ แต่มันเป็นทางเลือกของนาง

หวีผมแต่งตัวเสร็จแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงถึงส่องกระจก

ในกระจกสีหน้าของตัวเองดูโรยรา ราวกับดอกเสาเย่าเหี่ยวเฉา ไม่งดงามเหมือนแต่ก่อน ทิ้งไว้เพียงร่างกายอันแห้งผาก นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปลูบแก้ม หลังจากผ่านไปนาน ก็ทำเพียงถอนหายใจยาว

ตอนหลิวอวิ๋นเซียงไป งานเริ่มได้เริ่มแล้ว โต๊ะกลมนั่งเต็มหมด ไม่มีที่นั่งว่างแล้ว

ฮูหยินเฒ่านั่งตรงตำแหน่งหลัก ด้านซ้ายคือเซี่ยหลินเฉิงกับฮูหยินใหญ่ ด้านขวาคือเซี่ยหลินอวี่กับนายท่านรองเซี่ยจื่อเซวียน ไม่เห็นเซวียซื่อ ส่วนเจ้าหนูห้าหลายวันก่อนถูกนางส่งไปโรงหมอของชวีโม่หรานเพื่อฝึกงาน เซี่ยจื่อเซวียนกับลี่เหนียงนั่งตำแหน่งตรงประตู ในอ้อมแขนของลี่เหนียงอุ้มเจ้าหนูคังอยู่

เดิมทีบรรยากาศครึกครื้น พอนางเข้าไป ก็เงียบลงทันที

ทุกคนเห็นนาง ไม่มีใครไม่ตกใจ

หนึ่งเดือนมานี้ นางหมกตัวอยู่ในเรือนตะวันตก ไม่โผล่หน้าออกมาเลย ทุกคนลืมนางไปแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเจออีกครั้ง นางจะกลายเป็นแบบนี้

ป่วยเกินเยียวยา ท่าทางเหมือนจะตายได้ทุกเวลา

ฮูหยินเฒ่าขมวดคิ้ว ตบตะเกียบลงบนโต๊ะ “ในเมื่อป่วย เช่นนั้นก็พักอยู่ที่เรือนตะวันตกให้เต็มที่ มีแต่โชคร้าย เดินเพ่นพ่านทำไม”

หลิวอวิ๋นเซียงไอสองที “ทำให้ฮูหยินเฒ่ากังวลแล้ว ข้าไม่ได้ป่วย”

“เช่นนั้นท่าทางเหมือนผีของเจ้า…”

“ทารกในท้องอายุครรภ์เยอะแล้ว ช่วงนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับ ก็เท่านั้นเอง”

“เจ้ายังมีหน้าพูดถึงเผ่าพันธุ์เถื่อนนั่นอีก!”

“ฮูหยินเฒ่า ก่อนกินข้าวไม่ได้บ้วนปากหรือ ทำไมถึงเหม็นขนาดนี้?”