ตอนที่ 115

“เฝ้าประตูใดกัน?” หลิวอวิ๋นเซียงเอ่ยถามพลางอมยิ้ม

จิ่นเยียนกล่าวอย่างหมดคำพูด “ก็ประตูเมืองหลวงน่ะสิเจ้าค่ะ บ่าวไปแอบดูมา ท่านผู้นั้นนั่งจิบน้ำชาอยู่ในศาลา ดูยังไงก็ไม่เหมือนนายทหารเฝ้าประตู เหมือนคนไปดูงิ้วมากกว่า”

“มีเขาอยู่ ประตูเมืองหลวงก็ปลอดภัยแล้ว”

จิ่นเยียนถอนหายใจ “จากแม่ทัพค่ายใหญ่ชานเมืองขั้นสอง ลดลงมาเป็นทหารเฝ้าประตูไร้บรรดาศักดิ์ ช่างแตกต่างยิ่งนัก”

“เจ้าสงสารเขาหรือ?”

“บ่าวกลัวว่าเรือนตะวันออกกับบ้านสามจะมาหาเรื่องท่านเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มจาง ๆ “จะกลัวอะไร พวกเขายิ่งอยากให้มาหาเรื่องข้ามากเท่าไหร่ยิ่งดี หน้าที่ส่งมาให้เองแบบนี้ ไม่ตบก็เสียเปล่า!”

วันนี้เป็นวันจัดงานเลี้ยงฉลอง ในจวนจึงเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติมากมาย หลิวอวิ๋นเซียงในฐานะฮูหยินบ้านสามจึงต้องปรากฏตัวด้วย

“จิ่นเยียน เอาชุดกระโปรงสีทับทิมตัวนั้นมา”

ชุดที่นางชอบใส่ก่อนออกเรือน แต่งเข้าจวนโหวมาก็ไม่ได้ใส่เลย จนเมื่อไม่กี่วันก่อนจิ่นเยียนเพิ่งรื้อออกมาแก้ไขช่วงเอวให้

จิ่นเยียนกล่าวอย่างดีใจ “วันนี้อากาศดี ชุดนั้นเหมาะที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม “อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันมงคล”

จิ่นเยียนเบะปาก “มงคลของจวนโหว มิใช่มงคลของเราเสียหน่อย”

“ของเราก็มีมงคลเหมือนกัน”

“มงคลอะไรหรือเจ้าคะ?”

“รอดูก็แล้วกัน”

เมื่อใกล้ถึงเวลา หลิวอวิ๋นเซียงจึงพยักหน้าให้จิ่นเยียนพยุงตนออกไป

พอมาถึงประตูเรือน ก็เห็นท่านแม่เดินมาแต่ไกล

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย จวนโหวส่งบัตรเชิญไปจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการด้วยหรือ เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่อง?

“เป็นฮูหยินเจ้าค่ะ” จิ่นเยียนพูดกระซิบ

เห็นสีหน้าฮูหยินรองเสนาบดีที่แดงก่ำด้วยโทสะ จิ่นเยียนก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง

ฮูหยินรองเสนาบดีขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

เมื่อครั้งคุณชายรองยังมีชีวิตอยู่ เขาก่อเรื่องวุ่นวาย ฮูหยินก็ใช้ไม้ตี ไม่ให้ร้องขอชีวิต หากอ้อนวอนสักคำ ฮูหยินก็จะตีเพิ่มอีกสิบไม้ จนเมื่อใดที่ก้นแตกเนื้อเลือดไหล ฮูหยินจึงจะยอมหยุด

แต่ในยามนั้น ฮูหยินยังรักและเอ็นดูคุณหนูอยู่มาก โทษหนักสุดก็แค่กักบริเวณ แต่พอคุณชายรองสิ้นชีพไป ฮูหยินก็ชิงชังคุณหนูขึ้นมา

หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาท่านแม่

“ท่านแม่...”

ฮูหยินรองเสนาบดีที่กำลังคุกรุ่นด้วยโทสะ ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของบุตรสาวโดยพลัน

“เด็กในท้องเจ้า เป็นลูกของใครกัน?”