ตอนที่ 125

หลิวอวิ๋นเซียงหนุนหมอนสูง ฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญนั่น นางไม่รู้สึกรำคาญเลย เเต่กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา เหมือนกับได้ปลดปล่อยความแค้นใจในชาติที่เเล้ว

นางต้องฟังอีกนาน เพราะพวกเขายังเป็นหนี้นางมาตั้งหลายสิบปี

“อย่า ให้นางร้องไป ข้าเหมือนได้ฟังเพลงนะ”

กลางคืนขณะที่หลิวอวิ๋นเซียงหลับๆตื่นๆ นางได้ยินเสียงผิดปกติ พอลืมตามองก็เห็นเงาดำอยู่ในห้อง

“ใคร”

“แม่นางน้อย หลี่ตัวฉิงฉายายอดนักรักแห่งยุทธภพ มาเพื่อเก็บดอกไม้เบ่งบานอย่างเจ้า”

หลิวอวิ๋นเซียงตกใจมาก เพราะคนผู้นี้สามารถเข้ามาในห้องได้ แสดงว่าจื่อจินตกอยู่ในอันตรายแล้ว นางจึงพยายามลุกขึ้น เเต่ร่างกายแข็งทื่อ เคลื่อนไหวไม่ได้ และเห็นคนร้ายกระโดดเข้ามาหา

ขณะที่นางกำลังร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกคนร้ายกดไว้บนเตียงและปิดปากไว้

ขณะที่ริมฝีปากทั้งสองแนบชิดกัน นางได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคย ทำให้นางเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมาด้วยความโกรธ นางจึงกัดคนร้ายเข้าไปเต็มแรง เลือดไหลออกมาเต็มปาก เเต่คนร้ายก็ยังไม่ยอมถอย ทำให้นางต่อสู้ไม่ได้

สักพัก เขาก็เอามือมาเเตะที่หน้าผากของนาง

“เเม่นางน้อยหวานจริง”

หลิวอวิ๋นเซียงหายใจไม่ทัน หวังจะด่าเเต่ก็ด่าไม่ออก จึงโกรธจัดตีเขาไป เเต่ก็ไม่มีแรงพอ เลยใช้เล็บข่วน จนไม่มีแรงจะข่วนเเล้วก็เลยตะปบไปมั่วๆ

แม้จะโกรธมาก เเต่นางก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“ถ้าข้าเป็นโจรปล้นสาว คืนนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป”

“เหยียนมู่ เจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือ”

“ไม่”

“เจ้า…”

“เรื่องบนเตียงแบบนี้ ถ้าเอาเรื่องความละอายใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ทำอะไรไม่ได้”

หลิวอวิ๋นเซียงสูดหายใจเข้าลึกๆ “ไปห่างๆข้าหน่อย”

“ถ้าห่างไปมากกว่านี้ความสัมพันธ์ของเราจะห่างเหินกันเกินไป”

หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน ในขณะที่ทั้งสองจ้องหน้ากันริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน หายใจรดกันไปมา แบบนี้มันไม่ห่างเหินกันเลย นางพยายามหันหน้าหนี แต่เขาก็กระชากกลับมาและจูบนางอีกครั้ง

“เหยียนมู่!”

“ตอนนี้หน่วยข่าวกรองกำลังทรมานเซี่ยจื่ออัน เพื่อบังคับให้เขายอมรับเรื่องราวในการรบที่ทางเหนือเมื่อก่อน ข้าคิดว่าเจ้าอยากจะรู้เรื่องนี้”

หลิวอวิ๋นเซียงตาเป็นประกาย “พาข้าไป!”

“ไปไหน”

“คุก!”