ตอนที่ 126

เพลานี้ทหารยามคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกว่า เซี่ยจื่ออันยอมรับทุกอย่างที่สามารถพูดได้เเล้ว จะถามอะไรเพิ่มเติมก็ไม่ได้อะไรใหม่เเล้ว

เหยียนมู่มองไปที่หลิวอวิ๋นเซียง “เจ้าอยากจะถามอะไรเขา”

หลิวอวิ๋นเซียงมองลงไปที่คนที่อยู่ด้านล่าง กำหมัดเเน่น “น้องชายของข้าหลิวอวิ๋นเหิง ตอนนั้นเขายังเด็ก ท่านโหวผู้เฒ่าบอกว่าจะให้เขาไปด้วย แต่เเค่ไปทำงานด้านหลัง ข้าอยากรู้ว่าน้องชายของข้าได้ไปรบหรือเปล่า ตอนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง และเขาได้เห็นศพของน้องชายข้าหรือไม่”

เหยียนมู่พยักหน้าให้ทหารยาม ทหารยามก็เดินไปถาม

“ข้าอยากได้ยินเขาพูดกับหูเอง” หลิวอวิ๋นเซียงพูด

“ทำไมล่ะ”

“ตอนนั้นข้าแอบส่งน้องชายไปเป็นทหารโดยที่พ่อแม่ไม่รู้”

และน้องชายก็ตายในสนามรบ พ่อแม่ยังคงไม่ให้อภัยข้าจวบถึงทุกวันนี้”

เหยียนมู่ถอนหายใจเล็กน้อย ดึงหลิวอวิ๋นเซียงให้ลุกขึ้น ใช้หมวกบังหน้าของนาง จากนั้นก็พานางลงไปด้านล่าง

“หลิวอวิ๋นเหิง? เขา…เขาคือน้องชายของภรรยาข้า ตายไปแล้ว ใช่ ตายเเล้ว” เซี่ยจื่ออันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นงันงก

เมื่อเห็นว่าเขากลัวที่จะพูดความจริง คนที่สอบสวนมานานก็มองออกว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง จึงพูดว่า “ตายยังไง”

“โดนฆ่าในสนามรบ”

“ตอนนั้นเป็นยังไง”

“ข้าไม่รู้…”

“ดูท่าเจ้าจะไม่ยอมพูดความจริง ทรมานมันต่อ!”

หลิวอวิ๋นเซียงมองดูทหารยามที่ถือเหล็กแดงร้อนเดินเข้าไปใกล้ ไม่ให้โอกาสเซี่ยจื่ออันได้แก้ตัวเลย ทาบเหล็กแดงลงบนอกของเขาทันที

“อ๊ากกก!”

เหยียนมู่คว้าตัวหลิวอวิ๋นเซียงมาไว้ในอ้อมกอด

อ้อมกอดของเขาเเข็งเเรงมาก รัดนางไว้อย่างเเน่นหนา แต่หลิวอวิ๋นเซียงกรอกตามองบน “ข้าไม่กลัว”

“อย่าทำเป็นเข้มแข็ง”

“เขาทำให้ข้าต้องลำบากมาสามปี ทุกข์ทรมานลำบากมาตั้งมากมาย ในขณะที่ตัวเขาเองกลับไปเที่ยวสนุกสนาน ข้าเกลียดเขามาก ตอนนี้เห็นเขาทรมาน ข้ารู้สึกสะใจมาก”