ตอนที่ 128

“ขึ้นรถม้าอย่าให้ผู้ดูแลสวีเห็นเข้า”

จิ่นเยียนปวดใจมากรีบประคองนางขึ้นรถม้า กำชับกับคนขับรถม้าว่า “ไปหาท่านหมอชวีเร็วเข้า”

รอวางม่านรถลง หลิวอวิ๋นเซียงถึงแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา แต่ในเวลาเดียวกันก็โล่งอกไม่ถูกท่านแม่สังเกตเห็น

มาถึงโรงหมอ ชวีโม่หรานรีบป้อนยาให้หลิวอวิ๋นเซียงหนึ่งเม็ดและใช้เข็มเงินขับความเย็นภายในร่างกายออกมา

“ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลิวอวิ๋นเซียงค่อยยังชั่วแล้ว “ดีขึ้นมากแล้ว”

ชวีโม่หรานได้ยินหลิวอวิ๋นเซียงพูดแบบนี้ยังคงขมวดคิ้วแน่น “พวกยาฉมนพเก้าที่ข้าให้เจ้าไปทำไมเจ้าไม่กิน?”

“ก่อนหน้านี้สามวันหนึ่งเม็ด หลังจากนั้นวันเว้นวัน ต่อมาวันละหนึ่งเม็ด ช่วงนี้วันละสองเม็ดแล้ว” ตอนชวีโม่หรานให้นางกำชับไว้ รู้สึกร่างกายหนาวก็กินหนึ่งเม็ดไม่ต้องทนฝืน

ชวีโม่หรานถอนหายใจ “ยาฉมนพเก้านี่สำหรับเจ้าแล้วเป็นยาและเป็นพิษ หากไม่ใช่ไม่มีวิธี หากไม่ใช่ไม่มีทางเลือกข้าคงไม่ให้เจ้ากินแน่”

“ข้ารู้”

“เจ้าไม่เคยเสียใจภายหลังจริง ๆ หรือ?”

“ไม่เคย” หลิวอวิ๋นเซียงจับมือของชวีโม่หรานแล้วยิ้มเล็กน้อย “นี่เป็นสิ่งที่ข้าเลือกเอง ดังนั้นเจ้าก็อย่าเสียใจแทนข้าเลย”

มีชีวิตมาชาติหนึ่งแล้ว ปลงเรื่องความเป็นความตายนานแล้ว

“เจ้าปลอบใจข้า แต่ตัวเจ้าเล่ารู้สึกเสียใจหรือไม่?”

“เสียใจหลายเรื่องมาก”

“ตัวอย่างเช่น?”

“ข้าอยากอยู่กับลูกจนโต ข้าอยากพาเขาไปดูทิวทัศน์สี่ฤดู ข้าไม่อยากเสียช่วงเวลาใด ข้าอยากสร้างบ้านเล็ก ๆ บนภูเขา ข้าอยากจะรักคนคนหนึ่ง และเขาก็รักข้าเหมือนกัน”

ตอนนี้คิดแล้ว เหมือนนางจะอิจฉาชีวิตชาติก่อนของเซี่ยจื่ออันและลี่เหนียง อิจฉาความรักของพวกเขาและเพราะความอิจฉานี้ทำให้นางยิ่งเกลียดพวกเขากระมัง

หลังจากพูดจบ หลิวอวิ๋นเซียงก็ถอนหายใจยาว “แต่น่าเสียดาย ข้ามีเวลาแค่สองเดือนแล้ว”

เสียงดังแกร็ก!

มีคนอยู่ข้างนอก!

ชวีโม่หรานรีบลุกขึ้นเดินออกไป แต่เห็นลู่ฉางอันก้มตัวเก็บถุงที่พื้น

“ลู่ซื่อจื่อ ทะ......ท่านมาหลังโรงหมอได้อย่างไร?”

ลู่ฉางอันรีบเก็บความรู้สึก แต่สมองยังคงสับสนเล็กน้อย “ขะ......ข้ามาซื้อยา......ท่านอาวุโสชวี......ตังกุย......”

ท่านอาวุโสชวีที่ลู่ฉางอันพูดถึงเป็นหมออีกคนในโรงหมอ ถือว่าเป็นศิษย์หลานของชวีโม่หราน แต่เป็นชายชราอายุเจ็ดสิบคนหนึ่ง

ชวีโม่หรานนึกแล้วถึงเข้าใจความหมายในคำพูดของลู่ฉางอัน “เขาอยากถามว่าถุงตังกุยที่ส่งมาเมื่อวานอยู่ไหนใช่ไหม?”

“ใช่”