ตอนที่ 129

“ท่านป่วยหรือ?”

หลิวอวิ๋นเซียงเก็บรอยยิ้ม “อืม”

“รักษาไม่ได้?”

“รักษาไม่ได้จะส่งผลเสียต่อเด็กในท้อง”

ลู่ฉางอันมองท้องของหลิวอวิ๋นเซียง รู้ตัวว่าเสียมารยาทก็รีบหันหน้าหนี

“หมอชื่อดังมีอยู่ทั่วสารทิศ หากฮูหยินสามเชื่อข้า ข้าเชิญมาเพื่อท่านได้”

“ท่านคงรู้ว่าวิชาแพทย์ของชวีโม่หรานยอดเยี่ยมแค่ไหน นางยังช่วยไม่ได้”

“……”

หลิวอวิ๋นเซียงหันไปทางลู่ฉางอัน ยิ้มสดใส “ท่านซื่อจื่อคงไม่รู้ ที่จริงข้าได้กำไรแล้ว”

“ได้กำไรอย่างไร?”

“ตัวข้า ข้ามีชีวิตมานาน ทำเรื่องสำเร็จมากมาย สวรรค์ดีกับข้ามากแล้ว”

อยากจะถามคนบนโลกนี้ ยังมีใครที่มีโอกาสแบบนางอีก

เห็นหลิวอวิ๋นเซียงพูดถึงความเป็นตายอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความกลัวและกล่าวโทษสักนิด ลู่ฉางอันรู้สึกประทับใจมาก

“ข้าไปไม่ถึงโลกของฮูหยินสาม ตอนได้ยินรู้สึกท้องฟ้าเหนือศีรษะแตกเป็นรอยร้าวแล้ว”

หลิวอวิ๋นเซียงชะงักไปเล็กน้อย “ท่านซื่อจื่อ......”

ลู่ฉางอันหยุดฝีก้าวหันไปโน้มตัวขอโทษกับหลิวอวิ๋นเซียง “ข้าเสียมารยาทแล้ว”

ลมพัดผ่าน ใบไม้แดงของต้นเฟิงบ้านใครตกหล่น สีแดงจนแยงตา สีแดงจนตกใจ

“ท่านซื่อจื่อ ชาตินี้ข้ารับความรู้สึกของท่านไม่ได้แล้ว” หลิวอวิ๋นเซียงพูดอยู่ก็ทำความเคารพตอบ

สุดท้ายยังเป็นนางที่ผิดต่อเขาแล้ว

คืนนั้น เซี่ยจื่ออันถูกหน่วยสืบตงชางส่งกลับมา

ฮูหยินเฒ่าเห็นลูกชายนอนบนไม้กระดาน คนหมดสติไปแล้ว บาดแผลเต็มตัวมีบางจุดที่เนื้อแตกก็สลบไป

ห้องปีกตะวันออกยุ่งวุ่นวาย หลิวอวิ๋นเซียงอยู่ในเรือนก็ยังได้ยินเสียง

ปีนี้หนาวเร็ว เพิ่งเข้าหน้าหนาวก็อากาศเย็นลงแล้ว ทางจางฉีเปิดร้านถ่ายแล้ว แต่ธุรกิจซบเซาตามที่คิด และเขาคนที่เขาส่งไปทางเหนือก็กลับมาแล้ว ขนสัตว์ส่งเข้าเมืองหลายคันรถ ผ่านไปสองวันก็จะเปิดร้านขนสัตว์แล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงไม่มีจิตใจไปคิดเรื่องเหล่านี้ แค่ไปดูคร่าว ๆ เรื่องใหญ่เรื่องเล็กมอบให้จางฉีดูแลทั้งหมด

เมื่อคืนหิมะตก จิ่นเยียนรู้ว่าหลิวอวิ๋นเซียงโดนความเย็นไม่ได้ ก่อไฟหนึ่งกะละมัง ข้างนอกเย็นยะเยือกแต่ข้างในบ้านอบอุ่น หลิวอวิ๋นเซียงนอนหลับสนิท

เช้ามาหลิวอวิ๋นเซียงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องไห้ คิดว่าเกิดเรื่องอะไร รีบเรียกจิ่นเยียนเข้ามาถึงรู้ว่าลี่เหนียงร้องไห้อยู่ข้างนอก